Wiem o twoich przygodach powiedziała żona. Marek zesztywniał.
Nie drgnął nawet, nie pobladł choć w środku wszystko zwinęło się w sztywny świstek, jak papier, który się gniecie, zanim wrzuci do kosza. Po prostu zamarł.
Jolanta stała przy kuchence, mieszała coś w garnku. Zwykła poza plecy do męża, fartuch w drobne grochy, zapach podsmażanej cebuli wszędzie. Domowe ciepło. Ale głos głos miała jak spikerka wiadomości w radiu zagłuszanym szumem fal.
Marek aż pomyślał: może źle usłyszał? Może mówiła o ogórkach iż wie, gdzie kupić świeże? Albo o sąsiedzie z czwartego piętra, który sprzedaje volkswagena?
Ale nie.
O wszystkich przygodach powtórzyła Jolanta, nie patrząc mu w oczy.
I wtedy naprawdę zrobiło mu się zimno. Bo w jej głosie nie było rozpaczy, nie było wyrzutu. choćby tego, czego panicznie się bał: łez, krzyków, trzaskania talerzami. Była sucha informacja jakby oznajmiała, iż śmietana się skończyła.
Pięćdziesiąt dwa lata już żył Marek. Dwadzieścia osiem z nich z tą kobietą. Znał ją jak własną kieszeń: gdzie ma pieprzyk na łopatce, jak marszczy nos, smakując rosół, jak wzdycha o poranku. Ale takiego tonu nigdy od niej nie słyszał.
Jolu zaczął chrapliwie, ale głos zgasł mu w gardle.
Odchrząknął. Próbował jeszcze raz.
Jolu, o czym ty?
Ona odwróciła się. Spojrzała na niego długo, spokojnie, jakby widziała go pierwszy raz. Albo oglądała zużytą, niewyraźną fotografię z młodości.
O Monice, powiedzmy powiedziała w końcu. Z twojej księgowości. Dwa tysiące osiemnasty rok, jeżeli dobrze pamiętam.
Marek poczuł, iż podłoga mu się zapada pod stopami. Nie w przenośni świat naprawdę odjechał, a on zawisł w powietrzu.
Boże. Monika?!
Twarzy choćby już nie pamiętał. Coś tam było na wigilii firmowej? Może po? Krótkie, błahe. Obiecał sobie wtedy: już nigdy więcej.
I o Agnieszce dodała Jolanta spokojnie. Która zaczepiła cię na siłowni. Dwa lata temu.
Otworzył usta i zamknął. Skąd ona wiedziała o Agnieszce?
Jolanta wyłączyła kuchenkę. Zdjęła fartuch, ostrożnie złożyła go na pół. Usiadła przy stole.
Chcesz wiedzieć, jak się dowiedziałam? zapytała. Czy raczej dlaczego milczałam?
Marek milczał. Nie dlatego, iż nie chciał mówić po prostu nie mógł.
Pierwszy raz zaczęła Jolanta zauważyłam zmiany jakieś dziesięć lat temu. Zaczęło się niewinnie dłużej zostawałeś w pracy. Piątki szczególnie. Wracałeś cały rozpromieniony. Od ciebie pachniało obcymi perfumami.
Uśmiechnęła się cierpko, bez radości.
Myślałam, zwariowałam. Może któraś koleżanka z biura zaczęła używać nowych perfum? Miesiąc próbowałam się przekonać, iż to bzdura. Aż znalazłam paragon z restauracji w kieszeni twojego garnituru. Kolacja dla dwojga, wino, deser. Nigdy tam razem nie byliśmy.
Marek chciał coś powiedzieć wykręcić się, skłamać. Ale słowa ugrzęzły mu między żołądkiem a gardłem.
Wiesz, co zrobiłam? spojrzała mu prosto w oczy. Popłakałam pod prysznicem. Potem się ogarnęłam. Ugotowałam obiad. Uśmiechnięta czekałam, aż wrócisz. Córce nie powiedziałam ani słowa miała wtedy piętnaście lat. Egzaminy. Pierwsza miłość. Po co jej to? Po co wiedzieć, iż tata…
Urwała i ręką starła niewidzialny kurz ze stołu.
Mówiłam sobie: przetrwam. Samo przejdzie. Facet wiadomo, kryzys wieku średniego, hormony, głupoty. Najważniejsze rodzina cała.
Jolu wymamrotał Marek.
Daj mi dokończyć przerwała ostro.
Zamilkł.
Potem była następna. I kolejna. Przestałam liczyć. Twój telefon on bez hasła zawsze. Myślałeś, iż nie zaglądam? Czytałam te twoje esemesy: Tęsknię, kotku, Jesteś najlepsza. Patrzyłam na zdjęcia, jak się z nimi śmiejesz, przytulasz. Jej głos pierwszy raz zadrżał, ale zaraz się opanowała.
I ciągle zadawałam sobie pytanie: po co mi to wszystko? Dlaczego mam żyć z kimś, kto mnie nie kocha?
Kocham, Jolanta! wyrwało się Markowi. Jolu, ja…
Nie, nie kochasz powiedziała twardo. Ty kochasz wygodę. Czysciutkie mieszkanie. Gorący obiad. Wyprasowane koszule. Żonę, która wyzbyła się pytań.
Wstała. Podeszła do okna. Trwała chwilę w milczącym cieniu.
Wiesz, kiedy postanowiłam? spytała, wciąż nie obracając się. Miesiąc temu. Córka wpadła na weekend. Siedziałyśmy z herbatą w kuchni. Mówi: Mamo, dziwna się zrobiłaś. Cicha. Jakbyś była kimś obcym. I wtedy mnie tknęło: ma rację. Od dziesięciu lat żyję nie dla siebie.
Marek patrzył na jej sylwetkę spiętą, wyprostowaną i nagle pojął: traci ją. Nie: może straci. Traci naprawdę. Teraz.
Nie chcę się rozwodzić wychrypiał. Jolanta, proszę.
A ja chcę powiedziała, jakby to był prognozowany deszcz dokumenty już złożyłam. Za miesiąc rozprawa.
Dlaczego?! Dlaczego akurat teraz?!
Odwróciła się. Spojrzała mu w oczy długo, badawczo, i uśmiechnęła się. Smutno.
Bo zrozumiałam, iż nigdy mnie nie zdradziłeś, Marek. Zdradzić można tylko kogoś ważnego. A ja byłam tylko tłem. Jak powietrze.
I tak właśnie było.
Marek usiadł na kanapie, nagle postarzały o całe lata. Jolanta w progu, z torebką. Między nimi dwadzieścia osiem lat małżeństwa, wspólna Zuzanna, mieszkanie, gdzie podłoga pamiętała ich wszystkie kłótnie i zgody. I przepaść. Ogromną, niemożliwą do pokonania.
Wiesz przecież powiedział cicho iż ja bez ciebie zginę.
Nie zginiesz przerwała szorstko. Jakoś sobie poradzisz.
Nie! Zerwał się, zrobił gwałtowny krok w jej stronę. Jolu, zmienię się! Przysięgam! Koniec z tym wszystkim…
Marek podniosła rękę. To nie o nie chodzi.
To o co?
Zawahała się. Szukała słów, których przez lata nie miała odwagi wypowiedzieć, lub nie wierzyła, iż je usłyszy.
Wiesz, jak się czułam? Po twoich kolejnych Monikach i Agnieszkach? Leżałam obok ciebie i czułam się jak powietrze, którego nie zauważasz. choćby nie próbowałeś ukrywać! Telefon na widoku. Koszule z szminką do prania. Myślałeś, iż jestem głupia. Ślepa.
Marek jakby dostał w twarz.
Nie chciałem…
Nie chciałeś? Podeszła bliżej. Oczy iskrzyły, nie od łez, ale od furii tej nagromadzonej przez lata, pękającej od środka. Po prostu nie myślałeś o mnie wcale! Co ci przyszło do głowy, całując inną? Żona nie zauważy? Czy To bez znaczenia?
Milczał.
Prawda była okrutna.
Nie myślał o niej już wcale. Jolanta była w jego życiu jak mebel, jak ciepłe powietrze zimą. Był pewny: zostanie na zawsze.
Wróciłeś do domu po tych wszystkich przygodach i było ci dobrze. Bo w twoim świecie nic się nie zmieniło. Żona na miejscu. Rodzina w komplecie. Wszystko gra.
Odwróciła się.
Ale mnie w twoim świecie nie było. W ogóle.
Marek podszedł, chciał położyć rękę na jej ramieniu, przytulić ją, zatrzymać. Jolanta cofnęła się.
Nie trzeba powiedziała znużona. Za późno.
Złapał ją za dłonie.
Jolanta, proszę! Daj mi szansę! Zmienię się! Będę inny!
Patrzyła na ich splecione palce, na jego twarz zniekształconą od strachu. I nagle zrozumiała: on serio się boi. Ale nie jej utraty.
Boi się samotności.
Wiesz co wyszeptała, wyrywając dłonie ja też się bałam. Być samotną. Bez ciebie, bez domu. Ale wiesz, co zrozumiałam?
Chwyciła torebkę, klucze ze stołu.
Już jestem sama. Od dawna. Z tobą obok a jednak sama.
I wyszła.
Minęły trzy tygodnie.
Marek siedział w pustym mieszkaniu Jolanta wyprowadziła się do Zuzanny tuż po tej rozmowie i przeglądał telefon. Monika z księgowości. Agnieszka z siłowni. Jeszcze dwa, trzy nazwiska, które kiedyś coś znaczyły.
Wybrał numer Agnieszki.
Nie odebrała.
Napisał Monice przeczytała, nie odpisała.
Reszta już choćby nie czytała jego wiadomości.
Dziwna sprawa: kiedy był mężem z rodziną, każda chciała go widzieć. Teraz, kiedy jest rzekomo wolny
Jest nikomu niepotrzebny.
Siedział na tej starej kanapie, w mieszkaniu, które nagle stało się olbrzymim, obcym labiryntem i pierwszy raz od pięćdziesięciu dwóch lat czuł się naprawdę samotny.
Znowu sięgnął po telefon. Znalazł Jolanta. Patrzył długo na ekran. Palce drżały.
Napisał wiadomość. Skasował. Kolejną. Skasował.
Wreszcie tylko: Czy możemy się zobaczyć?
Odpowiedziała po godzinie: Po co?
Marek się zawahał. Co napisać? Przepraszam? Za późno. Wróć? Naiwne. Zmieniłem się? Kłamstwo.
Napisał prawdę:
Chcę zacząć jeszcze raz. Czy możemy spróbować?
Trzy kropki migały, niknęły, migały.
W końcu:
Przyjdź w sobotę do Zuzi. O drugiej. Porozmawiamy.
Marek odetchnął.
Nie wiedział, co będzie. Czy mu wybaczy. Czy wróci. Czy w ogóle zasługuje na drugą szansę.
Patrzył na obrączkę.
I pierwszy raz od wielu lat poczuł, iż może naprawdę zacząć od nowa.
Jeśli ona pozwoli.
Czy Jolanta powinna była przymykać oko na zdrady męża? Czy lepiej od razu zrobić awanturę i postawić sprawę jasno? Jak myślicie?