Wiek Milesa Davisa. Był gigantem i skandalistą. „Nie chcieliśmy z nim grać, tylko być nim”

Zdjęcie: Miles Davis / Facebook


Mija sto lat od urodzin jednej z największych postaci muzyki XX w. Ale muzyka się nie zestarzała, postawa tym bardziej – dzisiejsi wykonawcy wciąż chcą być jak Miles Davis. W nowojorskiej Juilliard School nauczyciel tłumaczył pewnego razu, iż czarni grają bluesa ze względu na biedę i cierpienie. „Podniosłem wtedy rękę, wstałem i mówię: mój ojciec jest bogaty, moja matka piękna, a potrafię grać bluesa – wspominał Miles Davis. – Nie cierpię i nie zamierzam”.

Nie Kanye West ani Jay-Z, nie Kendrick Lamar czy Michael Jackson ostatecznie rozbili w Ameryce stereotypy dotyczące czarnych artystów, przez dekady dojeżdżających do wielkich sal koncertowych specjalnymi wagonami i śpiących tylko w wyznaczonych hotelach. I mimo pieniędzy żyjących w świecie segregacji. Zrobił to Miles Davis przez kilka dekad swojej kariery – jako trębacz, kompozytor, lider, ale i skandalista.

W Polsce do jego najczęściej przywoływanych złotych myśli należy ta, którą ponoć uzasadniał konieczność zaproszenia na „Tutu” Michała Urbaniaka: „Dawać mi tego pieprzonego skrzypka. On ma sound. Fakt, iż biały, ale z takim brzmieniem może być choćby zielony i pierdzieć na czerwono”. Tak naprawdę te słowa to trawestacja starszej wypowiedzi Davisa, pokazującej, iż w jego świecie bariery rasowe nie miały większego znaczenia. Przed Urbaniakiem regularnie grywał z białymi, chwaląc Joe Zawinula, wcześniej z bezgranicznym zaufaniem odnosząc się do Billa Evansa albo zapraszając do swojego zespołu saksofonistę Lee Konitza, co zresztą wywoływało złośliwe komentarze czarnych jazzmanów.