Wiedziałam, iż mój mąż ma kochankę. Postanowiłam zatrudnić ją w swojej firmie – uznano mnie za waria…

Wiedziałam, iż mój mąż ma kochankę. Postanowiłam ją zatrudnić wszyscy uznali mnie za szaloną.

Gdy odkryłam wymianę wiadomości między mężem a tamtą kobietą, nie płakałam. Nie krzyczałam. Tylko się uśmiechnęłam. Bo jestem prezesem w międzynarodowej firmie doradczej, a w mojej głowie zawiązał się plan znacznie ciekawszy niż zwykła awantura.

Dwa tygodnie później ogłosiłam rekrutację na stanowisko asystentki zarządu. Ona odpowiedziała na ogłoszenie. Jej CV niczym nie zachwycało, ale zdjęcie idealnie pasowało do selfie, które widziałam w telefonie męża.

W dniu rozmowy kwalifikacyjnej weszłam do sali konferencyjnej w najlepszym garniturze.

To pani aplikuje? Proszę, niech pani usiądzie.

Spojrzała na mnie zupełnie bez wyrazu, nie rozpoznając mnie wcale. Nic dziwnego pewnie nigdy nie pokazał jej mojego zdjęcia. Może opowiadał, iż jest żonaty z okropną, zaniedbaną kobietą.

Proszę powiedzieć, dlaczego chciałaby pani tutaj pracować? zapytałam rzeczowo.

Firma ma świetną opinię i…

Mów mi po prostu szefowo przerwałam z uśmiechem. Traktujemy się tutaj jak rodzina.

Zatrudniłam ją od ręki.

Pierwsze miesiące były jak spektakl. Muszę przyznać, pracowała naprawdę dobrze. Ale największą satysfakcję sprawiało mi picie z nią porannej kawy, podczas gdy mój mąż wychodził z naszego mieszkania niczego nieświadomy, iż dwie godziny później ja i jego ukochana siedzimy razem.

Pani jest zamężna? zapytała mnie kiedyś, przeglądając umowy.

Tak, bardzo szczęśliwie odpowiedziałam, ani razu nie mrugając. A ty? Masz kogoś?

Zarumieniła się.

To… skomplikowane. On ma trudną sytuację.

Jest żonaty rzuciłam obojętnie. Nic nowego.

Nie! On mnie kocha, tylko…

Nie oceniam zapewniłam ją spokojnie. Serce nie wybiera, prawda?

Wieczorami, gdy mąż pytał mnie, jak minął dzień, opowiadałam mu anegdoty z pracy, mimochodem wspominając moją nową asystentkę bardzo zaangażowaną. Nigdy niczego nie podejrzewał. Faceci zdradzający żony bywają zaskakująco łatwowierni.

Po sześciu miesiącach awansowałam ją.

Doskonale się sprawdziłaś. Chciałabym, żebyś poprowadziła nasz nowy oddział w Azji. Niezwykła szansa. Podwyżka o osiemdziesiąt procent, mieszkanie służbowe, kontrakt na trzy lata.

Jej oczy zaświeciły się.

Azja? Ale… tutaj mam kogoś.

Miłość na odległość działa, jeżeli jest prawdziwa dotknęłam jej ramienia. A jeżeli się rozpadnie, to widocznie nie było warto. Wierz mi, wiem coś o tym.

Mój mąż stał się nie do zniesienia w tamtym czasie. Kłócili się przez telefon, ja udawałam, iż śpię. W końcu ona wyjechała. Płakała na lotnisku, jak twierdził mój szofer, który akurat przypadkiem tam był.

Rozkręciła działalność za granicą jak burza. Przysyłała bezbłędne sprawozdania. Mąż znowu stał się wobec mnie czuły, jakby dręczyły go wyrzuty sumienia. Kolacje przy świecach, kwiaty, obietnice odnowienia przysięgi małżeńskiej.

Jakie to było urocze.

Dokładnie rok od jej zatrudnienia zadzwoniłam do niej na wideokonferencję.

Musimy porozmawiać.

Jej twarz spoważniała.

Muszę zakończyć twój kontrakt. Restrukturyzacja. Wiesz, jak to bywa.

Słucham? Przecież zostawiłam wszystko! Całe moje życie!

Wiem. Szkoda, iż rzuciłaś dla tej szansy skomplikowanego faceta. A propos zatrzymałam się na chwilę pozdrów go ode mnie, jak wrócisz. Choć wątpię, żeby na ciebie czekał. Ostatnio sporo się krząta, przygotowując odnowienie naszych ślubów.

Przez moment panowała święta cisza. Jej twarz przeszła od zaskoczenia do przerażenia, gdy pojęła, kim jestem.

Ty… wszystko wiedziałaś…

Od samego początku. Odszkodowanie już czeka. Radzę zainwestować je w psychoterapię. A następnym razem, gdy żonaty facet powie ci, iż żona go nie rozumie, spytaj, czy zarządza budżetem liczącym dziesiątki milionów złotych. Bo taka żona rozumie o wiele więcej, niż mu się wydaje.

Rozłączyłam się.

Tego wieczoru mój mąż wrócił do domu z szampanem.

Świętujmy! Minął dokładnie rok, odkąd wszystko między nami jest takie dobre.

Wzniosłam z nim toast i smakowałam każdy łyk.

Nigdy mu nie powiedziałam. Po co miałabym mącić mu w głowie? Ja już swoje dostałam. choćby nie zauważył, iż to właśnie do niego wymierzyłam całe to lodowate, wyrachowane poczucie sprawiedliwości.

Jak sądzisz czy chłodna, przemyślana zemsta jest lepsza od otwartej konfrontacji, czy prawda powinna paść od razu?