W micie o Pigmalionie i Galatei król Cypru prosi bogów o ożywienie ukochanego posągu. Wzruszona Afrodyta wysłuchuje modlitw mężczyzny i powołuje do życia Galateę, która zostaje jego żoną. W filmie Wicker z 2026 roku w rolę Wenus wciela się Peter Dinklage, natomiast odpowiednikiem modlitwy staje się kilka brzęczących monet.
Chociaż w Wicker mamy do czynienia z ożywieniem wyśnionego ideału, a nie gotowej postaci z marmuru, w obu przypadkach nie możemy zaprzeczyć nadprzyrodzonej interwencji. Samotna rybaczka (Olivia Colman) zleca miejscowemu rzemieślnikowi (Peter Dinklage) stworzenie dla niej doskonałego męża z wikliny. Świadomy jej codziennych trudów, wikliniarz podejmuje się niemożliwego na pierwszy rzut oka zadania. Mąż powstaje, ślub się odbywa, pozostaje żyć długo i szczęśliwie. Tylko iż do okien zaczynają pukać zawistni sąsiedzi.
A zawiści i uprzedzeń w tej historii jest naprawdę wiele. Wiklinowy mąż (Alexander Skarsgård) nie jest traktowany jako odmieniec wyłącznie ze względu na swój koszykowaty wygląd, ale przede wszystkim dlatego, iż w przeciwieństwie do innych mężczyzn z wioski darzy swoją kobietę szacunkiem. Nie patrzy na nią z góry, nie zakłada jej obroży podczas zaślubin i sprawia jej przyjemności, nie oczekując niczego w zamian. Przyznam, iż jego słowa o naprawie dachu wywołały uśmiech na mojej twarzy, a nie było w nich nic odkrywczego.
Scena tańca zdecydowanie należy do moich ulubionych. W prosty, a przy tym zabawny sposób pokazuje, jak wygląda życie małżeńskie w przedstawionej społeczności. Jednocześnie jest to moment, w którym mieszkańcy po raz pierwszy widzą główną parę razem. A przecież w filmach nie ma nic lepszego niż pierwsze wrażenie.
Fot. materiały promocyjne (Black Bear Pictures)Na ogromną uwagę zasługuje też kostium Skarsgårda, nad którym 50-osobowy zespół Wētā Workshop pracował ponad rok. Od razu skojarzył mi się ze strojem stracha na wróble z zeszłorocznego Wicked: Na dobre i moim zdaniem choćby go przebił. Nie zazdroszczę jednak aktorowi poruszania się w nim.
Olivia Colman jak zawsze olśniewa w swojej roli, mimo podartych łachmanów i dziur w kapeluszu. Podobał mi się również Peter Dinklage i jego postać wikliniarza, chociaż były chwile, w których mrużyłam oczy. Chodzi mi tutaj o kwestie monologowe. Nie jestem fanką takich zabiegów w filmach, bo mam wrażenie, iż psują napięcie, zamiast je budować. Takie gadanie do ściany, ale ścianą jest nasz ekran. Brakowało mi też bardziej rozwiniętych scen z główną parą, które reżyserzy postanowili zastąpić pokazem slajdów ze wspólnego spędzania czasu. Zdecydowanie nie są to jednak rzeczy, które przekreślają produkcję.
Fot. materiały promocyjne (Black Bear Pictures)Mimo kilku momentów, które mogłyby zostać lepiej rozwinięte, Wicker zapewnia dobrą zabawę, a o to przecież w komediach chodzi. To jeden z tych filmów, przy których chce się śmiać, ale i pluć w ekran. jeżeli podobała ci się Piękna i Bestia czy Kształt wody, choćby nie musisz się zastanawiać, czy iść na seans.
fot. główna: kadr ze zwiastuna
