Warto odkryć 5 sezonów tego serialu SCI-FI, duchowego następcy STAR TREKA

Załoga Enterprise ze Star Treka przemierza kosmos jako przedstawiciele Federacji, tymczasem Dylan Hunt musi dopiero przekonać towarzyszy, iż odbudowa dawnego porządku w ogóle ma sens. W tej space operze, wyrosłej z pomysłów Gene’a Roddenberry’ego, autora Star Treka, znajomy optymizm trafia między złomowców i niedobitki cywilizacji, a kapitanowi nie wystarczy jedynie sprawny okręt. Z klasycznym Star Trekiem serial łączy wiele, inaczej jednak odpowiada na pytanie, jak skłonić skłóconych ludzi do współpracy. Serial Andromeda.

Andromeda, czyli pomysły z archiwum

Za powrotem do niezrealizowanych pomysłów twórcy Star Treka stała jego żona, Majel Barrett Roddenberry. Razem z Tribune, firmą stojącą za oboma projektami, pomogła uruchomić serial, przy którym scenarzysta Robert Hewitt Wolfe dostał dużą swobodę. Jak wspominał, otrzymał stos materiałów wysoki na mniej więcej trzydzieści centymetrów – krótkie propozycje, notatki o postaciach, rozważania o tonie i filozofii. Sam napisał biblię serialu i pilota, a chciał przy tym pozostać wierny duchowi i wizji Gene’a, tak jak rozumiał je razem ze współpracownikami.

Dylan Hunt miał już wcześniejsze wcielenia w Genesis II i Planet Earth, gdzie człowiek z dawnej epoki trafiał do postapokaliptycznej przyszłości. Andromeda przeniosła tę odbudowę cywilizacji w kosmos, a z projektu Starship wzięła pomysł żywego statku. Jeszcze zanim wybrano scenarzystę, Majel i Tribune zwrócili się do Kevina Sorbo, późniejszego odtwórcy roli kapitana. Aktora zainteresowała właśnie opowieść o okręcie, co przyspieszyło prace nad serialem, który trafił na ekrany w 2000 roku.

Kapitan bez Federacji

Hunt wraca do gry, gdy złomowcy wyciągają jego okręt z pobliża czarnej dziury, i postanawia odbudować Wspólnotę Planet, rozbitą przez bunt jej dawnych członków, Nietzschean. Różnicę wobec Star Treka widać już w zadaniach dowódców. Kirk w The Return of the Archons uznaje, iż Pierwsza Dyrektywa, zasada nieingerencji, nie dotyczy zastanej kultury, i działa z oparciem w potężnej Federacji. Dylan w A Rose in the Ashes nie ma takiego zaplecza, więc Arazyjczyków może tylko przekonywać do powrotu do organizacji, którą sam dopiero próbuje odtworzyć.

Równie trudne negocjacje czekają Hunta na pokładzie jego własnego okrętu. W porównaniu z Kirkiem ten idealista ma bowiem dodatkowy kłopot: towarzysze pozyskani z jednostki ratowniczo-złomowniczej mają rozbieżne interesy i nie służą żadnej wspólnej instytucji. Tyr Anasazi należy do Nietzschean, których bunt doprowadził do upadku dawnego ładu. Z kolei Rev Bem, religijny przedstawiciel gatunku Magog, walczy z własną naturą, a wiara oznacza dla niego ciągły wysiłek.

Sam okręt także uczestniczy w tych relacjach. Andromeda jest świadomą sztuczną inteligencją, która porozumiewa się z załogą przez ekrany i hologram, a także występuje jako Rommie, androidalna postać statku. Dzięki temu rozmowa o obowiązkach wobec jednostki może być zarazem rozmową z kimś, kto ma własny głos. Serial rozwija znajome przywiązanie do kosmicznego okrętu w bardzo dosłowny sposób. Statek, który dla załogi jest domem i narzędziem pracy, staje się również jej towarzyszem: można wejść z nim w osobistą relację i spojrzeć mu w twarz.

Więcej miejsca dla Dylana

Podczas prac nad drugim sezonem zmienił się skład zespołu scenariuszowego. Wolfe mówił, iż zwolniono go pod koniec września 2001 roku, kiedy pracował nad odcinkiem Ouroboros. Według jego ówczesnej relacji producenci z Tribune i Fireworks oraz Sorbo chcieli więcej akcji, więcej Dylana na pierwszym planie i mniej zależności między odcinkami, żeby przypadkowy widz łatwiej wszedł w historię. Aktor chwalił nowy zespół za samodzielne opowieści, które czasem mogły łączyć się w dłuższy wątek, i podkreślał talent zatrudnionych scenarzystów.

Przy takiej formule Andromeda straciła część siły, którą czerpała z rozbieżnych interesów załogi. Odbudowa Wspólnoty wymagała cierpliwości i ustępstw, tymczasem kapitan skupiony na kolejnej przygodzie mógł po prostu ruszyć dalej. Przez pięć sezonów, do końca emisji w 2005 roku, serial miał do dyspozycji pomysł bogatszy niż perypetie jednego herosa: niedobraną załogę i okręt, z którym można rozmawiać. Optymizm Roddenberry’ego przechodził tu próbę już przy wspólnym stole, kiedy dowódca przedstawiał plan ludziom, którzy nie muszą go słuchać.