Mam 54 lata i poszedłem na trzy randki z kobietami w wieku 37, 45 i 58 lat. Oto czego się nauczyłem
Mój przyjaciel, Michał, ma 54 lata. Dwukrotnie był żonaty, ma dorosłe dzieci. Po rozwodzie mieszka w Warszawie, pracuje, dba o siebie i nie boi się zaczynać wszystkiego od nowa. Ostatnio opowiedział mi o trzech randkach, które mocno otworzyły mu oczy.
Pierwsza randka 45 lat: A gdzie twój samochód?
Była zadbana, pewna siebie. Rozmowy płynęły swobodnie do czasu, aż dowiedziała się, iż Michał nie ma samochodu. Jej ton momentalnie się zmienił.
Jak ty odpoczywasz bez auta?
A gdy pada?
A jak jeździsz do galerii handlowej?
Te pytania padały raz za razem, aż stało się jasne: interesuje ją nie człowiek, a jego status. Michał tylko się uśmiechnął.
Jeśli blacha jest ważniejsza od duszy, to nie jest kobieta dla mnie.
Wniosek: zewnętrzna pewność siebie nie zawsze idzie w parze z dojrzałością.
Druga randka 37 lat: Lubię starszych mężczyzn
Młoda, energiczna, z dwójką dzieci i kredytem hipotecznym. Szczerze przyznała, iż szuka odpowiedzialnego mężczyzny. Michał od razu zorientował się, iż chodzi bardziej o stabilność niż o uczucia. Niemniej rozmowa była ciepła i swobodna.
Z nią było wesoło, ale nie łudziłem się. Czasem wystarcza sam fakt, iż ktoś się tobą interesuje, bez wielkich planów.
Wniosek: młodość daje energię, ale nie zawsze głębię.
Trzecia randka 58 lat: Teraz jesteś mi coś winien
Spotkanie zaczęło się perfekcyjnie: aktywna, zadbana kobieta, inteligentne rozmowy, wspólne żarty, wzajemny szacunek. Jednak już następnego dnia telefon:
Jedziemy do domku na Mazurach, trzeba zrzucić śnieg z dachu! Już pakujemy samochód.
Michał był zaskoczony.
Pomóc mogę, ale jeżeli oczekiwania padają jak rozkaz, cała sympatia znika.
Wniosek: niezależność jest ważna, ale rozkazy zabijają choćby sympatię.
Co zrozumiał Michał
Każda z tych trzech kobiet była na swój sposób interesująca i wyjątkowa każda z własnym bagażem doświadczeń. Michał jednak wyciągnął jedno:
Już nie potrzebuję burz. Chcę mieć przy sobie kogoś, z kim można być spokojnym i szczerym. Bez presji i gierek.
Po pięćdziesiątce romantyzm nie znika dojrzewa. I może właśnie wtedy pojawia się szansa na prawdziwą miłość: bez złudzeń, za to z ciepłem.