W tę sobotę Weronika postanowiła pojechać do domu rodziców.
Minęły zaledwie trzy miesiące od śmierci matki.
Przez cały ten czas nie mogła zebrać się do jej rzeczy.
Dom stał pusty, bez opieki.
Sąsiedzi byli starzy, jedni wyjechali do dzieci.
Inni wynajęli mieszkania obcym ludziom.
Obok mieszkali kiedyś Kowalscy, znajomi z dzieciństwa.
Teraz w ich domu byli jacyś dziwni lokatorzy.
Nie było komu zapytać o pomoc.
Mąż wyjechał na ryby o świcie.
Córka w słuchawkach tylko machnęła ręką.
Weronika postanowiła: dość odkładania.
Pojadę, sprawdzę, może zacznę porządkować.
Potem wpadnę do Kingi na herbatę.
Zamówiła taksówkę i czekała przed blokiem.
Wspominała ulicę swojego dzieciństwa.
Cichą, przytulną, z własnym zapachem i światłem.
Im bliżej był dom, tym mocniej biło jej serce.
Tęskniła za rodzicami aż do bólu.
Kilka przecznic przed domem wysiadła z taksówki.
Postanowiła przejść się pieszo.
Z każdym krokiem ogarniało ją dziwne uczucie.
Przed furtką stanęła jak wryta.
— Co jest… — szepnęła.
Okno było otwarte, zasłony rozsunięte.
Pamiętała dobrze, iż wszystko zamknęła.
Zamek w drzwiach był wyłamany.
W środku ktoś wyraźnie był. Albo przez cały czas tam siedział.
Zadzwoniła do męża. Numer był niedostępny.
Rozejrzała się po ulicy. Nikogo.
Piękny jesienny weekend, wszyscy gdzieś wyjechali.
Chciała zadzwonić na policję, ale zatrzymała ją straszna myśl.
— A jeśli… to Krzysiek?
Ostatnio zachowywał się dziwnie, raz obojętny, raz wesoły.
Może „ryby” to tylko wymówka?
Może jest tam z kochanką?
Ta myśl paliła ją od wewnątrz.
Nie wierzyła, nie umiała sobie go tak wyobrazić.
Ale odsunąć tej myśli też nie mogła.
Stała dziesięć minut, wpatrując się w okna.
Nagle usłyszała kobiecy śmiech.
Dźwięczny, radosny, pełen życia.
W jej rodzinnym domu!
Wszystko w niej zamarło.
Trzasnęły drzwi. Wyszła szczupła kobieta w szlafroku.
Z ręcznikiem w ręce szła do sauny.
— Kochanie, chodź ze mną! Samotnie mi nudno! — zawołała do środka.
Weronika zlodowaciała. Młoda, ładna, pewna siebie.
Zamienił ją na taką — pomyślała z goryczą.
Teraz wszystko stało się jasne.
Zacięła zęby i podeszła do furtki.
Znalazła kij i podparła nim drzwi sauny.
Na ganku leżał stary pas ojca, ciężki, z dużą klamrą.
„Idealnie” — pomyślała.
Wpadła do domu. Na stole stał szampan, telewizor włączony.
Na kanapie spał mężczyzna.
— Ty draniu! Masz dorosłą córkę, a ty! — krzyknęła i zamachnęła się pasem.
— Aaa! Co ty robisz?! Wer… to ja…
— Krzysiek?!
Mężczyzna zerwał się z kanapy, osłaniając głowę rękami.
— Wer, uspokój się, to nie to, co myślisz!
— A co mam myśleć?! Szampan, kobieta w szlafroku, sauna!
— To moja siostra, Wer! Ewa przyjechała z Niemiec!
Weronika opuściła rękę z pasem.
— Siostra?
— Tak! Chciałem zrobić ci niespodzianke, wyremontować dom przed twoimi urodzinami!
Z sauny dobiegł krzyk.
— Pomocy! Drzwi się zablokowały!
Krzysiek pobiegł otworzyć siostrze drzwi.
Ewa wyszła czerwona, zła, owinięta ręcznikiem.
— Co się tu dzieje?! Kto zablokował drzwi?!
— To ja… przepraszam — powiedziała Weronika cicho.
Krzysiek pokazał jej kartki z planem remontu.
Na stole leżały wzory tapet i kolory farb.
— Chciałem, żebyś miała kawałek mamy blisko siebie.
Weronika usiadła ciężko na krześle.
Łzy same popłynęły jej po twarzy.
— Myślałam, iż mnie zdradzasz.
— Przez trzy miesiące myślałam, iż cię straciłam.
Krzysiek objął ją mocno.
— Jestem tu, Wer. Zawsze będę.
Ewa usiadła przy nich, już spokojniejsza.
— Następny raz zapowiedz się, siostrzyczko.
Wszyscy troje zaczęli się śmiać, mimo napięcia.
Weronika spojrzała na stary pas w swojej ręce.
Odłożyła go na stół, kręcąc głową.
— Chyba przydałby się mniej dramatyczny powrót do domu.
Zostali razem do wieczora, sprzątając pokój po pokoju.
Dom znów zaczął tchnąć życiem.
Czasem strach myli się z prawdą, ale miłość zostaje.
