Victorian Psycho – recenzja filmu. Wiktoriańska masakra

popkulturowcy.pl 41 minut temu

Horrory psychologiczne mają to do siebie, iż nie zawsze muszą straszyć potworami czy wyskakującymi znienacka postaciami. Czasami wystarczy odpowiednio poprowadzona historia i bohater, którego zachowanie zaczyna budzić coraz większy niepokój.

Właśnie tego spodziewałem się po Victorian Psycho, zwłaszcza iż sama postać guwernantki dawała twórcom naprawdę spore pole do popisu. Wiktoriański klimat i nieco groteskowa atmosfera sugerowały, iż może być naprawdę ciekawie… Ale czy tak faktycznie jest?

Główną bohaterką filmu jest panna Winifred Notty, która przybywa do posępnego Ensor House, by rozpocząć pracę jako guwernantka i zająć się wychowaniem dzieci właścicieli posiadłości. Nowi pracodawcy nie mają jednak pojęcia, z kim tak naprawdę mają do czynienia. W sercu panny Notty drzemie bowiem sporo mroku, a jej poprzednie miejsca pracy kończyły się w dość tajemniczych okolicznościach, w których ucierpiały dzieci pozostające pod jej opieką. Sama guwernantka ma dość osobliwe zainteresowania. Kompulsywnie myśli o śmierci, fantazjuje o podcinaniu gardeł i wyobraża sobie coraz bardziej krwawe scenariusze.

Jednym z największych plusów produkcji jest główna rola Monroe. Aktorka świetnie odnajduje się w swojej postaci, a sama guwernantka to dość osobliwa bohaterka, której zachowanie potrafi niejednokrotnie zaskoczyć. Na pochwałę zasługuje również strona wizualna. Film jest po prostu przepiękny, a wiktoriańskie wnętrza, kostiumy i cała oprawa świetnie budują jego charakter. Wszystko wygląda bardzo stylowo, ale przez to produkcji brakuje nieco mroku, którego można by oczekiwać po horrorze.

fot. kadr z filmu

Całkiem dobrze wypada też połączenie groteski z czarnym humorem. Victorian Psycho ma swój specyficzny styl i kilka naprawdę zabawnych momentów. Nie jest to jednak produkcja, która próbuje na siłę udowodnić, iż jest czymś więcej, niż faktycznie jest. Historia potrafi zaciekawić, ale im dalej w las, tym bardziej można odnieść wrażenie, iż twórcy nie do końca wiedzieli, co zrobić z pomysłem, który mieli w rękach. Szczególnie iż potencjał na znacznie bardziej psychologiczną i niepokojącą opowieść był tutaj ogromny.

Największy problem mam jednak z samym gatunkiem filmu. Liczyłem na coś znacznie bardziej pokręconego, szczególnie biorąc pod uwagę zachowanie głównej bohaterki. Tymczasem cała historia okazuje się zaskakująco ugrzeczniona. Brakuje nieco mocniejszych momentów, napięcia i poczucia niepokoju. Produkcja za to dotyka całkiem interesującego tematu, jakim jest mroczna strona ludzkiej natury. Każdy z nas miewa chwile frustracji czy złości, kiedy w głowie pojawiają się naprawdę nieprzyjemne myśli. Nie oznacza to oczywiście, iż od razu chcemy wcielać je w życie, ale trudno udawać, iż takie emocje w ogóle nie istnieją. I właśnie na tym polu produkcja mogła zaoferować znacznie więcej.

kadr z filmu

Ostatecznie jest to film, który ma kilka naprawdę mocnych stron, ale nie do końca potrafi je wykorzystać. Świetna rola Monroe, piękna oprawa wizualna, wiktoriański klimat i odrobina groteskowego humoru sprawiają, iż seans może się podobać. Niestety, jako horror produkcja wypada dość słabo, a jej psychologiczny potencjał pozostaje w dużej mierze niewykorzystany. Nie jest to zły film, ale zdecydowanie taki, po którym zostaje myśl, iż mogło być znacznie lepiej.


fot. główna: kadr z filmu

Idź do oryginalnego materiału