Poprzednia Hellfire Gala zmieniła wszystko w pozycji mutantów… Upadek X. X-Men zaczyna się już w mrocznym świecie, gdzie leki mutantów są zatrute, krakoańskie przejścia zamknięte, a sami X-Men nieobecni. Czy pozostało co ratować?
Upadek X. X-Men rozpoczyna zupełnie nową, bardziej ponurą erę w historii Krakoi. Część X-Men nie żyje, część jest uwięziona przez potężnych wrogów, a inni mutanci są rozsiani po różnych światach, odcięci z racji zamkniętych przejść. Akceptacja mutantów budowana latami runęła, a na ulicach szerzy się wrogość, przeciwko której walczył Profesor X.
Krótko mówiąc, jest ponuro, despresyjnie i bez nadziei, bo bohaterowie odczuli na nowo, jak gwałtownie może runąć utopijny domek z kart.
Ta zmiana klimatu jest bardzo przyjemna i odwraca dotychczasową dynamikę. Przewijająca się wcześniej organizacja Orchis działa już w pełni otwarcie, siebie dezinformację i propagandę. Po raz kolejny przyglądamy się, jak łatwo jest rozbudzić strach i wykorzystać go jako narzędzie kontroli. Chciałoby się, żeby to była fikcja, ale wszyscy wiemy, jakie to uniwersalne.
Byli X-Men i inni mutanci schodzą do podziemia i działają dużo ostrożniej. Przez to najciekawsze wątki, jakie oferuje Upadek X. X-Men, to role podwójnych agentów. Mamy tam najwięcej akcji i manipulacji, które utrzymują uwagę. Równie interesujące są zeszyty poświęcone Kate Pryde, która po raz kolejny zmienia schemat działania i jako jedyna mutantka może korzystać z przejść Krakoi. Otrzymujemy więc w pewnym sensie postać asysyna i całkiem ciekawie się to sprawdza.
Fot. Wydawnictwo EgmontNatomiast jako całość komiks sprawia wrażenie trochę niespójnego. Jest w nim pełno okruszków, które na ten moment rozstają rozrzucone, ale nich z nich nie wynika. Gdzieś w tle przewija się obawa przed Cable’m – ale potem nikt do tego nie wraca. Jest potecjalny romans Cyclopsa, ale do tego wątku też nie wracamy. Kolejną obietnicę na przyszłość składa kilka stron o Sunfire, próbującym ocalić planetę, ale to tylko mały stinger, a nie rozwinięty wątek. Cześć tych zapowiedzi rzeczywiście intryguje, ale takich pojedynczych oderwanych wydarzeń jest sporo i to nagromadzenie trochę zniechęca. Aż się prosi, żeby dopowiedzieć tutaj coś więcej.
Ten misz-masz widać też w warstwie graficznej, która nie zachwyca. Przewijają się atrakcyjne wizualnie momenty, takie jak walka Kate Pryde z agentami na dachu, ale poza tym brakuje ciekawych kardów czy bardziej przemyślanego ubarwienia. Szkoda, bo nowy mroczny ton opowieści o X-Men mógł znaleźc odzwierciedlenie w bardziej ponurych, stonowanych kolorach i kadrach, a jest po prostu zwyczajnie.
Upadek X. X-Men wyznacza nową erę w historii mutantów – ponownie po złej stronie ludzkości, jako uciskana część społeczneństwa. Co to oznacza dla historii Krakoi, która miała być dla nich rajem? Zobaczymy, co przyniosą następne komiksy – czy X-Men mogą się jeszcze odrodzić? Naprawdę nie wiem.
Powyższa recenzja powstała w ramach współpracy z wydawnictwem Egmont. Dziękujemy!
Fot. główna: Kolaż z wykorzystaniem oficjalnej okładki/Wydawnictwo Egmont.








