Trzy lata temu rozwiodłem się z żoną. Poza naszym synem nie łączyło nas już nic. choćby mnie nie zdziwiło, gdy miesiąc po

Trzy lata temu rozwiodłem się z żoną.

Poza synem nie łączyło nas już nic.

Nie zdziwiłem się, gdy miesiąc po rozwodzie Marta znalazła nowego partnera.

Trzy miesiące temu wzięli ślub.

Przestałem się tym przejmować.

Wczoraj dostałem od niego wiadomość.

Zaskoczyła mnie bardzo.

Napisał, iż mam zostawić Martę w spokoju.

Dodał, żebym przestał domagać się od niej pieniędzy.

„Teraz i tak nic nie dostaniecie” — napisał.

Mój syn, Krzysio, ma pięć lat.

Po rozwodzie Marta była na urlopie wychowawczym.

Ja wtedy płaciłem większość wydatków.

Teraz znalazła pracę na pół etatu.

Zaraz po rozwodzie dogadaliśmy się w sprawie mieszkania.

Mieliśmy sprzedać nasze trzypokojowe mieszkanie w Poznaniu.

Za te pieniądze kupić dwa mniejsze.

Jedno dla mnie, drugie dla niej i syna.

Zawsze płaciłem alimenty w pełnej wysokości.

Starałem się, by Krzysiowi niczego nie brakowało.

Nie chciałem być dla nikogo ciężarem.

Szukałem dodatkowych zleceń.

Brałem nadgodziny, gdzie się dało.

Całość pieniędzy szła prosto do Marty.

Nigdy nie liczyłem, na co je wydaje.

Ufałem, iż są dla syna.

Wczoraj to zaufanie się skończyło.

Zadzwoniłem do Marty, żeby zapytać, co się dzieje.

Nie odebrała.

Napisałem SMS-a.

Odpowiedziała dopiero wieczorem.

„Nie musisz się wtrącać” — napisała krótko.

Zapytałem, co to znaczy.

„Mój mąż ma rację. Poradzimy sobie bez ciebie” — dodała.

Nie rozumiałem, o co chodzi z mieszkaniem.

Zapytałem, czy przez cały czas planujemy je sprzedać.

Odpisała, iż to już nieaktualne.

„Zostaję w mieszkaniu z Tomkiem” — napisała.

Zamurowało mnie.

To przecież był nasz wspólny plan.

Zapytałem, gdzie w takim razie ja mam zamieszkać.

Nie odpowiedziała.

Napisałem do niej jeszcze raz, spokojniej.

Przypomniałem, iż to też moje mieszkanie.

Że płaciłem połowę kredytu przez lata.

Odpowiedziała, iż prawnik już się tym zajmuje.

Zrozumiałem, iż to nie przypadek.

Ten mąż musiał ją do tego namówić.

Poczułem gniew, ale też spokój.

Zadzwoniłem do swojego prawnika jeszcze tego samego wieczoru.

Powiedział mi jedno.

„Niczego pan nie traci bez walki.”

Postanowiłem walczyć.