Trzy zimy temu, jakby przez sen, rozstałam się z mężem, Pawłem. Byliśmy dla siebie zupełnie obcy, jakby dwie puste ławki w parku w Łodzi w listopadowy wieczór. Łączył nas już tylko nasz synek pięcioletni Jaś, który lubił liczyć chmurki przemykające nad osiedlem Retkinia. Nic dziwnego, iż już miesiąc po rozwodzie Paweł pojawił się wśród ludzi z nową dziewczyną o imieniu Dobrosława, młodą, świeżą eteryczną wręcz, jakby wyciągniętą z obrazu Beksińskiego. Trzy miesiące temu zrobili kolejne surrealistyczne przedstawienie i wzięli ślub.
Nie przejmowałam się tym zupełnie jakby cała historia działa się gdzieś obok mnie, telewizyjny serial w tle, którego nikt nie ogląda. Ale wczoraj wydarzyło się coś przedziwnego Dobrosława napisała do mnie wiadomość. W śnie głos jej dochodził przez szumiące drzewa: Zostawcie Pawła w spokoju. Przestańcie żądać pieniędzy, bo już nie dostaniecie ani grosza. Słowa jej brzmiały jak szept w starej świątyni, zupełnie nie z tego świata drżący i bezlitosny.
Pracuję teraz na pół etatu w antykwariacie na Piotrkowskiej układam książki we śnie na półkach, które nie mają końca. Kiedyś, jeszcze przed rozstaniem, Paweł opłacał wszystkie rachunki a ja byłam w domu z Jasiem. Po rozwodzie doszliśmy do porozumienia: sprzedajemy nasze trzypokojowe mieszkanie na Karolewie i zamieniamy je na dwa skromniejsze jedno dla niego, drugie dla mnie i syna. Wszystko rozgrywało się jakby w odbiciu lustrzanym, bez większych emocji.
Paweł przesyła regularnie alimenty porządne, choć zawsze wydają się rozmywać, gdy tylko dotkną lodówki albo szuflady z rachunkami. Ale ja chciałabym pokrywać własne wydatki dalej poszukuję pracy na pełny etat, chodzę na rozmowy, które mieszają się z jawą i snem, bo jaśnieje z nich czasem nadzieja. Wszystko, co Paweł przysyła, wydaję na Jaśka: przedszkole, zajęcia plastyczne w Domu Kultury, klocki, puzzle i śniadania choćby rachunki za prąd zjedzone przez czajnik w dziwaczny sposób.
W tym roku Jaś zapragnął wybrać się na judo sekcja kosztuje dodatkowe złotówki, które muszę wyszukać jak grzyby w śnie. Te wakacje były inne niż wszystkie: Paweł dosłał mi więcej pieniędzy, byśmy pojechali w Beskidy. Jaś śmiał się, biegał po łąkach z wyimaginowanym psem o imieniu Burek, a ja czułam jakbym miała skrzydła.
Cieszy mnie, iż Paweł mimo wszystko pamięta o naszym synku. Zostawiałam Jasia z nim, kiedy musiałam wyjść na rozmowy czasem zabierali się do centrum handlowego Manufaktura, oglądali stare polskie filmy albo szli na spacer nad łódką pod Pałacem Poznańskiego. Ale Jaś nigdy nie odwiedzał mieszkania ojca jakby było zamknięte na siedem zamków, zupełnie nierealne.
Domyślałam się, iż to przez Dobrosławę jej obecność była jak lodowaty podmuch przeciągu. Nie przejmowałam się tym aż do wczoraj. Dzisiaj ona już nie tylko pisze, ale i dzwoni jej głos jest suchy jak łuski wigilijnego karpia: Nie masz serca. Paweł oddaje na was wszystkie swoje pieniądze.
Nie wytrzymałam. Powiedziałam o wszystkim Pawłowi, na co zareagował jak wybuchające ognie sztuczne nad Wisłą ponoć wykrzyczał jej, aby trzymała się z daleka od spraw jego syna i nie zaglądała do portfela.
Ale niepokój drzemał we mnie dalej, jakby szeptał po kątach. Boję się, iż Dobrosława przekona Pawła, by dawał mniej pieniędzy. A wtedy będę musiała odmówić Jaśkowi nowych książek, klocków, może wyjazdu w góry jego śmiech ucichłby jak echo w pustym kościele.
Mam nadzieję, iż w Pawle ciągle tli się człowieczeństwo, szczerość i dobroć, dla których kiedyś go pokochałam gdzieś wśród tych snów o łódzkich ulicach, wśród światła latarni i zapachu cynamonu z pączków z lokalnej cukierni.
