Truskawki nie dojrzewają na złość

Marlena zauważyła to zupełnie przypadkiem. Wiktoria, młodsza koleżanka z fitness klubu, podała jej swój telefon i poprosiła, żeby zrobiła jej zdjęcie – tak, żeby było widać i turkusowe bikini, i mokre włosy, i tę linię ciała, którą Marlena po czterdziestce mogła już tylko podziwiać z boku, bez cienia zawiści.

Telefon zawibrował w jej dłoni, zanim zdążyła nacisnąć migawkę.

„Cześć, kotku, widzimy się dziś wieczorem?"

Przeczytała odruchowo. Uśmiechnęła się choćby – zanim zerknęła na miniaturkę zdjęcia profilowego nad wiadomością. Molo w Sopocie. To samo molo, sprzed dwóch lat: Grzegorz, opalony, mruży oczy od słońca, a na jego ramieniu leży jej dłoń z bransoletką, którą sam jej kupił na piętnastą rocznicę ślubu.

Żołądek ścisnął się, zanim mózg zdążył cokolwiek poskładać. Marlena zrobiła jeszcze dwa zdjęcia – palce działały same – oddała telefon i usłyszała własny głos jakby z zewnątrz:

– Masz tam wiadomość.

– O, dzięki, zaraz sprawdzę. A, to mój bąbelek pisze.

– Bąbelek?

– No, chłopak – Wiktoria zachichotała. – Kupił mi ten telefon, wyobrażasz sobie? Hojny taki. No bo ma z czego, jest wicedyrektorem w jakiejś firmie od oprogramowania, w ogóle luksus.

– A jak on się nazywa?

– Grzegorz.

Marlena skinęła głową i poszła do przebieralni, bo nagle bardzo potrzebowała się przebrać. Naciągnęła bluzę na wilgotne ciało i wyszła, starając się nie biec, czując na plecach beztroski śmiech Wiktorii.

Zajęcia odbywały się tego dnia w klubie przy ulicy Grunwaldzkiej w Poznaniu – trenerka Basia zawsze wymyślała coś nowego, raz siłownia, raz basen, raz spinning. Marlena chodziła tam od niedawna, ale zdążyła polubić i energiczną Basię, i śmieszną Kingę, i tę Wiktorię, która przecież niczemu nie była winna, a mimo to teraz budziła w Marlenie coś na kształt nienawiści.

– Jesteś pewna, iż to na pewno on? – zapytała siostra Renata, kiedy Marlena zjawiła się u niej wieczorem, cała zapłakana, z rozmazanym tuszem pod oczami.

– Oczywiście, iż jestem pewna! Po co jej kłamać? Ona nie ma pojęcia, iż Grzegorz to mój mąż.

– A na pewno on pisał? Może ktoś po prostu wziął zdjęcie z internetu…

– Po co, Renia? I w ogóle, ty po czyjej jesteś stronie? Bronisz go, czy jak?

Marlena chlipnęła w papierową serwetkę.

– Nie bronię. Myślę, co robić dalej.

– A są jakieś opcje?

– Pewnie, iż są. Można wywalić drania na zbity pysk. Można powalczyć.

Marlena nie chciała nikogo wywalać. Chciała, żeby wszystko wróciło do dawnego stanu. Jak wytłumaczy dzieciom, matce, iż się rozwodzi? Wstyd, strach, zero ochoty na to wszystko. Przypomniała się babcia, która wygnała dziadka, gdy ten zaczął się zabawiać z sąsiadką ze sklepu spożywczego, i potem sama ciągnęła dom przez resztę życia. „Ech, córeczko – mawiała babcia. – Samej to niesłodko. Trzeba wybrać, co ci droższe."

Marlena otarła łzy.

– Chcę walczyć. Nie chcę być rozwódką z dwójką dzieci na garnuszku.

Plan ułożyły razem. Renata, zawsze rzeczowa i chłodna, zaparzyła w kuchni mocną herbatę z melisą.

– Więc tak. Żadnych histerii, mężczyźni tego nie znoszą. Twój Grzegorz to typ racjonalny, informatyk. Trzeba go brać na logikę.

– Jaką logikę, Renia? On tam spędza czas z dwudziestoparoletnią pięknością, a ja myślę, iż jest na delegacji w Warszawie!

– Po pierwsze, to jeszcze nic nie znaczy – wiesz, jak to bywa, przekwitanie u faceta też się zdarza. Po drugie, on nie wie, iż ty wiesz, i to jest twoja przewaga. Po trzecie, macie dwoje dzieci i szesnaście lat małżeństwa. Tego się tak łatwo nie wyrzuca, więc weź się w garść i przestań ryczeć.

Marlena patrzyła w ciemne okno. Za szybą padał mokry, wrześniowy deszcz ze śniegiem – wcześnie w tym roku – i wydawało jej się, iż całe jej życie jest właśnie tym deszczem: spada, kręci się, a gdzie osiądzie, nie wiadomo.

– Pamiętasz, jak babcia mówiła: mężczyzna jak ciasto – póki ciepły, lepisz z niego, co chcesz, a jak wystygnie, to już nic nie zrobisz – powiedziała Marlena. – A ja choćby nie zauważyłam, kiedy on wystygł. Cała byłam w dzieciach, w lekcjach, w obiadach.

– No to go teraz podgrzej – ucięła Renata. – Tylko ostrożnie, żebyś się sama nie poparzyła.

Zaczęły od małych rzeczy. Renata, która miała talent do zdobywania informacji, dowiedziała się przez wspólne znajome, iż ta Wiktoria to dziewczyna nie tylko ładna, ale rozpieszczona uwagą mężczyzn. Takie gwałtownie się nudzą, jeżeli ktoś przestaje im poświęcać czas. Ale Grzegorz, jak widać, poświęcał, więc trzeba było mu w tym jakoś przeszkodzić. Renata, sama będąc po rozwodzie, wymyśliła sobie remont łazienki – a kto, jak nie szwagier, ma pomóc samotnej kobiecie z płytkami?

Marlena tymczasem, zaciskając zęby, zaczęła grać „idealną żonę". Nie tę zmęczoną kobietę w rozciągniętej bluzie, która witała męża pretensjami, tylko tę, w której się kiedyś zakochał: z błyskiem w oku, z czułością w głosie, z niespodziewanymi pytaniami. Zapisała się na masaż, kupiła nowe perfumy w Sephorze w galerii Malta, zaczęła czytać branżowe newsy z IT, żeby przy kolacji zadać adekwatne pytanie.

Grzegorz najpierw się dziwił, potem zesztywniał czujnie, a potem zaczął odtajać. Pewnego dnia sam zaproponował, żeby pojechać do ich ulubionej knajpki na Starym Rynku – tej z obrusami w kratkę, do której nie zaglądali od trzech lat. Zamówił jej białe półwytrawne, tak jak dawniej, nie pytając, czy w ogóle będzie piła – po prostu pamiętał.

To „pamiętał" ukłuło Marlenę nieprzyjemnie. Skoro pamięta, to znaczy, iż mogło w ogóle nie być żadnej Wiktorii.

– Jakaś inna się zrobiłaś – powiedział, patrząc na nią znad kieliszka. – Odmłodniałaś, czy co.

– Może się wyspałam – skłamała Marlena i uśmiechnęła się.

Roześmiał się, a ona nagle zobaczyła go dawnego: te same zmarszczki przy oczach, ten sam nawyk kręcenia w palcach serwetki, kiedy zbierał się powiedzieć coś ważnego. Serwetka zaczęła się skręcać w rulonik.

– Wiesz, pomyślałem sobie… – zamilkł na chwilę. – Żyjemy jakoś tak po kolei, nie? Dom, dzieci, praca. Wracam, a ty już śpisz. Albo ja śpię. Jak sąsiedzi.

Marlena zacisnęła palce na nóżce kieliszka. No to jest. Zaraz powie – iż muszą pomieszkać osobno, iż kogoś poznał, iż tak dłużej się nie da. Przygotowała się.

– A dzisiaj tak siedzimy, i jak dawniej, pamiętasz? – Grzegorz nakrył jej dłoń swoją.

Pewnie mówił szczerze. Naprawdę tęsknił za dawną nią i naprawdę się cieszył. Po prostu nie uważał, iż jedno przeszkadza drugiemu: żona w domu, „kotek" w turkusowym bikini gdzieś tam, poza obrębem zwyczajnego życia. U niego wszystko się mieściło, nic nikomu nie zawadzało.

„Inna – pomyślała Marlena, uśmiechając się do niego w odpowiedzi. – Jestem inna, bo między nami teraz stoi twoja Wiktoria w turkusowym bikini. A ty choćby tego nie widzisz. Tobie tak jest po prostu wygodnie".

– Zamówimy deser? – zapytała na głos. – Ten z gruszką.

– Jasne – ucieszył się Grzegorz. – Przecież go uwielbiasz.

„Uwielbiam – pomyślała. – Tyle rzeczy o mnie pamiętasz. I jak przy tym potrafisz mnie tak podle traktować?".

Plan powoli działał, ale po nocach przyszła bezsenność. Najpierw po prostu nie mogła zasnąć do drugiej, trzeciej, przewracała się z boku na bok, wyobrażając sobie, jak mąż pisze do „kotka" wiadomości, jak się uśmiecha, czytając odpowiedzi. Potem zrobiło się z tego coś w rodzaju choroby: zasypiała nad ranem, budziła się rozbita, z bólem głowy i tym paskudnym posmakiem w ustach, jakby całą noc żuła coś gorzkiego.

Doradczyni z pracy, pani Halina z księgowości, poradziła jej kiedyś melisę na uspokojenie – Marlena parzyła, wietrzyła sypialnię, czytała nudne poradniki o rachunkowości zamiast kryminałów. Nic nie pomagało.

Renata namawiała, żeby poszła do lekarza, wzięła coś na sen, ale Marlena machała ręką:

– Nie mogę brać tabletek. A jak rano nie usłyszę budzika dzieciaków do szkoły? Albo on jej coś napisze, a ja przegapię…

– Zamieniasz się w paranoiczkę – kręciła głową siostra. – Tak się nie da. Ty nie tylko żonę grasz, ty siebie tracisz.

Marlena kiwała głową, ale w środku wiedziała: już się zgubiła. Tam, na tamtej hali fitness, kiedy zobaczyła na cudzym telefonie ich uciete zdjęcie i słowo „kotek". I teraz próbowała się poskładać z powrotem, kawałek po kawałku, jak stłuczoną filiżankę.

Pewnego wieczoru, ostro, aż do drżenia rąk, poczuła, jak wszystko może się rozsypać w jednej chwili. Przypomniała się jej babcina cukiernica z porcelany, którą kiedyś jako dziecko stłukła i długo płakała, a babcia zamiast krzyczeć, przytuliła ją: „Nie płacz, kochanie. Rzeczy się skleja, a serca nie. Pilnuj swojego, póki całe".

Marlena pomyślała, iż jej serce już pękło. I im dłużej to trwało, tym trudniej było je skleić.

W piątek wieczorem Renata wpadła bez zapowiedzi, z termosem kawy i zdecydowaną miną.

– Koniec z kiśnięciem. Jedziemy pod Poznań. Zajrzymy do domku po babci nad jeziorem Kierskim, przy okazji przewietrzysz głowę. Grzegorz zostanie z dziećmi, jego laseczce to na pewno się nie spodoba.

Marlena chciała odmówić – nie miała siły choćby umyć zębów, a co dopiero gdzieś jechać. Ale Renata już pakowała torbę, wrzucając do niej ciepły sweter, termos, koc.

Dom po babci stał nad samym brzegiem, drewniany, z werandą, na której skrzypiała ta sama huśtawka co dwadzieścia lat temu. Zapach wilgotnego drewna i dymu z sąsiedniego komina uderzył Marlenę, gdy tylko otworzyła drzwi – i przez chwilę poczuła się dziesięcioletnia, bezpieczna, jakby nic złego nie mogło jej tu dosięgnąć. Na parapecie stał wyschnięty kaktus, którego nikt od lat nie podlewał, a mimo to trzymał się uparcie życia. Renata zapaliła piec kaflowy, nastawiła wodę na herbatę, a Marlena usiadła przy stole nakrytym starą ceratą w kwiatki i po raz pierwszy od dwóch tygodni nie płakała – po prostu patrzyła w ogień przez szybkę pieca.

– Wiesz co – powiedziała Renata, siadając naprzeciwko z dwoma kubkami. – Cały ten plan z podgrzewaniem Grzegorza… to dobrze, iż działa. Ale zauważyłaś, iż przez te dwa tygodnie ani razu nie zapytałaś, czego ty adekwatnie chcesz? Cały czas kombinujemy, jak go zatrzymać. A gdyby zapytać inaczej: czy ty w ogóle chcesz kogoś, kto trzyma dwie kobiety naraz i mu z tym wygodnie?

Marlena milczała długo. Za oknem pies sąsiada, stary owczarek imieniem Reks, szczekał na coś w krzakach, potem się uspokoił.

– Nie wiem – powiedziała w końcu. – Ale wiem, iż nie chcę decydować w nocy, kiedy nie śpię od trzech dni.

Wróciły w niedzielę wieczorem. Grzegorz siedział przy kuchennym stole z synem, pomagając mu w zadaniu z matematyki, a córka oglądała bajkę w salonie. Wyglądało to na zwyczajny, ciepły obrazek rodzinny – i właśnie ta zwyczajność zabolała Marlenę najbardziej, bo wiedziała, ile w niej fałszu.

Tydzień później Renata zdobyła coś więcej niż domysły: zrzut ekranu z rezerwacji hotelu w Krakowie na najbliższy weekend, na dwie osoby, opłacony kartą firmową Grzegorza – wyciągnęła to od koleżanki, która pracowała w recepcji tego samego łańcucha hoteli i rozpoznała nazwisko. Grzegorz miał jechać rzekomo na konferencję branżową.

Marlena nie urządziła sceny. Nie krzyczała, nie płakała przy dzieciach. W sobotę rano, kiedy Grzegorz pakował walizkę, powiedziała spokojnie:

– Zawieziesz mnie po drodze do notariusza? Chcę załatwić coś z mieszkaniem mamy, zanim wyjedziesz na tę konferencję w Krakowie.

Zawiózł. Nie wiedział, iż w teczce, którą Marlena trzymała na kolanach, nie było żadnych dokumentów mamy. Był wniosek o separację, przygotowany wcześniej przez adwokatkę, do której umówiła ją Renata, oraz wydruk potwierdzenia rezerwacji hotelu w Krakowie – ten sam, który znalazła Renata, tylko iż teraz z zaznaczoną datą i numerem pokoju na żółto.

W kancelarii, w małym pokoju z widokiem na ulicę Święty Marcin, Marlena położyła teczkę na biurku między nimi i otworzyła ją tak, żeby Grzegorz zobaczył od razu tę żółtą kartkę na wierzchu.

– To nie jest sprawa mamy – powiedziała. – To jest nasza sprawa. Konkretnie ta rezerwacja na twoje nazwisko, w hotelu Qubus, pokój dwieście czternaście, na dwie osoby, opłacona firmową kartą w piątek o dwudziestej trzeciej czterdzieści.

Grzegorz zbladł, otworzył usta, zamknął. Adwokatka, pani mecenas Sienkiewicz, podsunęła mu drugi dokument.

– To wniosek o separację. Może pan go podpisać teraz, dobrowolnie, z ustalonym podziałem opieki nad dziećmi pół na pół i alimentami w wysokości dwóch tysięcy sześciuset złotych miesięcznie, zgodnie z pana dochodami. Albo pójdziemy do sądu, gdzie do akt trafi też ta rezerwacja i wyciąg z konta firmowego. Wybór należy do pana.

– Marlena, ja… to nie tak, jak myślisz…

– Wiem dokładnie, jak jest – przerwała mu spokojnie. – Widziałam zdjęcie na jej telefonie trzy tygodnie temu. Bransoletkę, którą mi kupiłeś, poznałam od razu.

Podpisał. Ręka mu drżała, długopis dwa razy wypadł z palców, zanim postawił podpis na dole strony.

Mieszkanie zostało przy Marlenie i dzieciach – to był warunek, na który się zgodziła zamienić w zamian za rezygnację z połowy udziałów w jego niewielkiej firmie konsultingowej, którą prowadził na boku; wyszło jej to na korzyść, bo firma akurat notowała straty. Klucz do dawnego wspólnego mieszkania na Jeżycach Marlena wymieniła w poniedziałek rano, zanim jeszcze Grzegorz zdążył zabrać swoje rzeczy – umówiła ślusarza na dziewiątą, a stare klucze schowała do koperty razem z kopią umowy separacyjnej, żeby oddać mu przy wyprowadzce.

Grzegorz przyszedł po rzeczy w środę po południu. Stanął przed drzwiami, wsunął klucz – ten sam, którym otwierał je szesnaście lat – i nic. Zapukał. Otworzyła córka, spojrzała na niego bez słowa i poszła po matkę.

Marlena podała mu przez próg kopertę z kluczami do jego nowego mieszkania, które wynajęła mu na trzy miesiące z góry z jego własnych pieniędzy z rozliczenia – i powiedziała tylko:

– Rzeczy są spakowane w przedpokoju. Weź, ile zdążysz do wieczora, po resztę umówimy się przez adwokatów.

Zamknęła drzwi. Kaktus z domku nad jeziorem stał teraz na parapecie w kuchni – Renata zabrała go, przesadziła do nowej doniczki i przyniosła Marlenie w prezencie. Uparcie, mimo wszystko, puszczał nowy pęd.