"Toy Story": ranking wszystkich filmów z serii

Rex to pamiętna, choć zawsze pozostająca na drugim planie postać. W ramach krótkometrażówki należącej co cyklu "Toy Story Toons" twórcy "podarowali" mu kilka minut, w których jest głównym bohaterem i gdzie ma sposobność rozkręcić niemałą imprezę… w łazience. Dla twórców to okazja aby po pierwsze stworzyć imponującą pod kątem audiowizualnym scenę, a po drugie wprowadzić nowy typ zabawek - a konkretnie te łazienkowe. Całość to raczej jednak ciekawostka i zbiór gagów adekwatnych dla postaci Rexa.

Krótkometrażówka, która mogłaby być usuniętą sceną z "Toy Story 4" - poznajemy w niej bowiem losy Bo po tym, jak została sprzedana. Animacja jest pierwszorzędna (te światła!), natomiast całość to raczej głównie gratka dla ewentualnych fanów postaci. Niemniej, pobudza wyobraźnię, gdy pomyślimy sobie, jak mogą i mogły się toczyć losy naszych własnych zabawek z dzieciństwa.

Pierwszy krótki metraż z bohaterami "Toy Story" to jednocześnie króciutki sequel do trzeciej części cyklu. Powracają Barbie i Ken, który liczyli na to, iż pojadą na wakacje na Hawajach. W związku z tym, iż trafili jednak do pokoju Bonnie, Chudy i spółka organizują im "lokalne" wczasy. Sympatyczny short z kilkoma udanymi gagami, świetnie akcentujący przyjaźń i chęć wzajemnego wsparcia wśród zabawek.

Kolejna urocza krótkometrażówka. Po tym, jak w "Imprezozaurze Reksie" poznaliśmy zabawki kąpielowe, tym razem swój moment dostają figurki dodawane do zestawów z jedzeniem. A konkretnie te, które nieszczególnie chętnie wybierane są przez dzieci ze względu na ich dyskusyjną funkcjonalność. Siłą rzeczy ich historia nie jest tu szczególnie rozwinięta, ale samo zwrócenie uwagi na zabawki z fast foodów to kolejny przykład kreatywności twórców cyklu. No i miniaturowy Buzz jest rozbrajający.

"Toy Story: Prehistoria" jest jednym z dwóch "odcinków specjalnych", w których śledzimy przygody okrojonego składu bohaterów. W tym przypadku oglądamy perypetie kilku zabawek w pokoju zamożnego kolegi Bonnie, ich aktualnej właścicielki. Short porusza kilka ciekawych zagadnień – między innymi sygnalizuje, iż dzieci uciekają się do gier komputerowych kosztem tradycyjnej zabawy - i jest okazją dla twórców, by "przenieść" Chudego i Buzza do prehistorycznej krainy, a to za sprawą zabawek dinozaurów, które rządzą w pokoju chłopca. Ta "wizualizacja" to najciekawszy aspekt tej krótkometrażówki.

Po idealnym zakończeniu części trzeciej, niektórzy odbierają powstanie "czwórki" jako herezję i zepsucie tego, co wcześniej osiągnęli twórcy cyklu. Nie byłbym tak surowy. "Toy Story 4" stawiam niżej niż poprzednie odsłony, ale bardzo doceniam jako historię skupioną na Chudym. Nie mogę się zresztą wyzbyć wrażenia, iż to swoisty spin-off głównej serii, także ze względu na znacznie ograniczoną rolę innych zabawek. Jako historia o marzeniach i samorealizacji działa dobrze, a Sztuciek to bardzo pocieszny dodatek do serii.

To właśnie "Toy Story: Horror" uważam za najlepszą krótkometrażówkę osadzoną w tym świecie. Po pierwsze dlatego, iż w pierwszej połowie naprawdę trzyma w napięciu (pozostając w konwencji produkcji dla dzieci). Po drugie z powodu położenia akcentu na Jessie można ją potraktować jako pewne preludium do "Toy Story 5". W krótkim czasie udało się nie tylko odnieść do traum kowbojki, które poznaliśmy w części drugiej, ale także rozwinąć ją jako bohaterkę. W związku z tym, iż krótkie metraże nie są tak popularne, jak główne części cyklu, polecam nadrobić ewentualną zaległość!

Tak jak "czwórka" była filmem Chudego, tak najnowsza odsłona, oparta na konflikcie zabawki vs technologia, należy do Jessie. I świetnie, bo to wspaniała bohaterka, a jej historia jest szczerze poruszająca i dobrze poprowadzona, swobodnie nawiązując do wątków rozpoczętych jeszcze w drugiej części. Poza tym, jak żadna inna część cyklu, "Toy Story 5" skupia się na emocjach i psychice dziecka (w tym przypadku konkretnie Bonnie), budząc skojarzenia z innym wielkim dziełem Pixara - "W głowie się nie mieści". Tym razem Chudy i Buzz (a adekwatnie Buzzy, liczba mnoga) to postaci drugoplanowe, a cała reszta zabawek, wyłączając Mustanga, służy już raczej jako tło. Wzmacnia to poczucie spin-offowego charakteru części powstałych po trylogii.

Nawet jeżeli oryginalne "Toy Story" nie jest na szczycie tej listy, to i tak zajmuje szczególne miejsce w moim sercu – jak wspomniałem na wstępie, to jeden z filmów dzieciństwa, należący do tych, które zakorzeniły we mnie miłość do kina. Chciałem go doświadczać w każdej formie, więc poza dziesiątkami seansów z kasety VHS przygody Chudego i Buzza powtarzałem sobie niezliczoną ilość razy w formie książkowej czy komiksowej. Jakże atrakcyjny był dla dziecka koncept zabawek, które ożywają pod nieobecność właściciela! "Toy Story" ma wprost gigantyczne replay value - prosta (ale nie prostacka!) fabuła, galeria cudownych bohaterów i ich świetna dynamika, muzyka Randy’ego Newmana, humor: wszystko to składa się na wspaniały seans, choćby jeżeli po technice animacji widać już upływ czasu.

W sequelu "Toy Story" twórcy zwiększają skalę. Wychodzimy daleko poza sąsiedztwo Andy’ego, wprowadzeni zostają nowi bohaterowie, a starzy znajomi dostają większą rolę, niż w "jedynce". Efekt jest znakomity. "Toy Story 2" to dynamiczny, przezabawny, wzruszający (piosenka Jessie!) film, który czerpie z oryginału to, co było w nim najlepsze i udanie rozwija świat przedstawiony. To też najbardziej komediowa część cyklu - adekwatnie cały wątek grupy pod wodzą Buzza jest festiwalem gagów wykorzystujących potencjał, jaki dają ci bohaterowie. Na marginesie - wydana przy okazji filmu gra na PlayStation była świetna!

Nie miałem wątpliwości, którą część serii umieścić na miejscu pierwszym - "Toy Story 3" to nie tylko przepięknie animowana, porywająca historia, ale także perfekcyjne zakończenie trylogii i historii zabawek pod opieką Andy’ego (a pierwotnie po prostu całego cyklu). Ostatnie kilkanaście minut to według mnie najbardziej emocjonalny moment całej filmografii Pixara, trafiający w sam środek serc osób, które wychowały się na przygodach tych zabawek i zaprzyjaźniły się z nimi jak Andy. Wspaniała historia o sile przyjaźni, przemijaniu, tęsknocie za tym, co było i nie ma prawa już wrócić w takiej samej formie. Zachwycam się i wzruszam za każdym razem.