Wszystko to zdarzyło się dawno temu, chociaż wspomnienia są dla mnie wciąż żywe, jakby to było wczoraj. Wychowywała mnie moja babcia, Stefania. Do dziś jestem jej wdzięczny, ale nie potrafię zapomnieć, iż jej dobroć miała swoją cenę.
Miałem ledwie pięć lat, gdy mój tata Janusz podjął decyzję, by opuścić rodzinę. Zakochał się wtedy w młodszej kobiecie i zostawił moją mamę, Barbarę. Mieszkaliśmy u niego, więc tuż po rozwodzie nakazał nam się wyprowadzić ze swojego mieszkania w Łodzi.
Nie mieliśmy dokąd pójść, więc zamieszkałem z mamą u babci Stefani, jej matki. Ojciec wykazywał się niezwykłą pomysłowością, by nie płacić alimentów omijał wszelkie sposoby, byle tylko nie łożyć na własne dziecko. W konsekwencji zostaliśmy bez środków do życia. Babcia miała skromną emeryturę, mama musiała pracować na zmiany jako sprzątaczka, a ja po szkole nie tylko odrabiałem lekcje, ale też pomagałem w domu, jak tylko mogłem.
Gdy trochę podrosłem, opuszczałem lekcje i dorabiałem na budowie. Nauka schodziła na dalszy plan. Było mi żal mamy i babci, widząc jak z każdym miesiącem coraz trudniej jest im związać koniec z końcem. Obiecałem sobie, iż po ósmej klasie rzucę szkołę i pójdę do pracy na stałe. Wtedy niespodziewanie pojawiła się siostra babci, babcia Nina, która mieszkała w Krakowie. Zaproponowała, bym przeprowadził się do niej. Chciała mi zapewnić lepsze warunki i obiecała, iż pomoże mi w nauce. Nie miała swoich dzieci i bardzo pragnęła, by ktoś zamieszkał z nią. Mama i babcia długo się zastanawiały, ale w końcu wyraziły zgodę.
Przeprowadziłem się więc do babci Niny. Czasem odwiedzały nas mama i Stefania. Warunki miałem tam o wiele lepsze, mogłem skupić się na nauce, a nie na pracy. Babcia Nina uczyła mnie gotować bigos i pierogi, pokazała nawet, jak cerować skarpety. Dzięki jej wsparciu skończyłem szkołę z wyróżnieniem i dostałem się na Uniwersytet Jagielloński, na prawo.
Babcia Nina codziennie zapewniała, iż jej mieszkanie w centrum Krakowa przypadnie mi w spadku, jak tylko będę miał dyplom. Byłem dla niej jak wnuk, własne dziecko. Mówiła, iż bardzo mnie kocha i chce zapewnić mi spokojną przyszłość. Życie jednak poprowadziło nas zupełnie inną ścieżką, niż się spodziewałem.
Na trzecim roku poznałem Zuzannę. Była śliczna, mądra, miała serce na dłoni. Zakochałem się bez pamięci, a ona odwzajemniła moje uczucie. Postanowiłem, iż się ożenię. Gdy babcia Nina się o tym dowiedziała, wywołała awanturę uznała, iż Zuzanna tylko czeka, by zagarnąć mieszkanie i nie liczy się moja miłość. Powiedziała bez ogródek: jeżeli nie zerwę z Zuzanną, nie dostanę niczego po niej.
O wszystkim opowiedziałem ukochanej. Zuzanna była gotowa zrezygnować ze mnie, jeżeli rzeczywiście mieszkanie było dla mnie tak ważne. Wyznała jednak, iż mogłaby mieszkać ze mną choćby w baraku, tak mnie kocha. Zaryzykowałem i wybrałem miłość. Babcia Nina obraziła się, zerwała ze mną kontakt i wykreśliła mnie z testamentu. Nie zostało mi choćby żadnego pamiątkowego zdjęcia z tamtego mieszkania w Krakowie. Zostałem z pustymi rękoma, ale z sercem pełnym miłości.
Przez te wszystkie lata nasza rodzina rosła dziś, po dziesięciu latach małżeństwa, mamy dwójkę dzieci i kochamy się jeszcze mocniej niż na początku. I choć czasem wracam myślami do tamtych trudnych chwil, jestem pewien, iż postąpiłem adekwatnie, wybierając człowieka, a nie pieniądze.
