Terapia małżeńska bez trzymanki

W 2021 roku Tommy Wirkola nakręcił film "Złe dni", a w głównych rolach obsadził Noomi Rapace i Aksela Henniego. Aktorzy wcielili się w małżeństwo, które udaje się do położonej na odludziu chaty. W celach rekreacyjnych, zapytacie. Otóż nie – tak naprawdę każde z nich ma plan... zabicia partnera. Zanim są w stanie dopiąć swego, muszą zmierzyć się z jeszcze większym zagrożeniem. To, co pięć lat temu opowiedział nam Norweg, dziś powtarza Amerykanin – a konkretnie Jorma Taccone, który zrealizował remake filmu Wirkoli, zatytułowany "Po twoim trupie".


Taccone, znany jako członek kolektywu The Lonely Island, ma już doświadczenie reżyserskie. Stał za kamerą komedii akcji "MacGruber" oraz parodii filmów poświęconych muzykom o urokliwym tytule "Popstar: Never Stop Never Stopping". W remake'u "Po twoim trupie" zastąpił samego Wirkolę, który pierwotnie osobiście miał przenieść własną historię w realia USA (czyżby uważał, iż Amerykanie nie zechcą obejrzeć oryginału z napisami?). Taccone stanął więc przed zadaniem zmierzenia się z tą samą historią, co jego norweski kolega po fachu i sprawnego połączenia komedii z brutalnym thrillerem. Skupmy się na tym, czy mu się to udało.

Na czele obsady amerykańskiej wersji stanęli Samara Weaving (jako Lisa) i Jason Segel (jako Dan). Lisa marzy, by realizować się jako aktorka, a Dan to reżyser, który niegdyś nakręcił pełny metraż, a współcześnie realizuje jedynie reklamy. Oboje są nieszczęśliwi, a przy tym fatalnie funkcjonują jako małżeństwo. Nie ma wsparcia i miłości, jest zmęczenie i gorycz. Gdy sprawy na wyjeździe dramatycznie eskalują, para musi jednak połączyć siły, by zmierzyć się z uciekinierami z więzienia.


Zatrudnienie do tego filmu Samary Weaving było strzałem w dziesiątkę ze strony producentów. Aktorka wyraźnie znakomicie czuje się w tego typu produkcjach i ma ich już sporo w portfolio: "Opiekunka", "Korpo", "Zabawa w pochowanego", "Guns Akimbo"… To filmy pełne szaleństwa i przemocy, a przy tym potrafiące zapewnić co najmniej przyzwoitą rozrywkę. Cóż powiedzieć, mam słabość do tej specyficznej niszy. Nie inaczej jest z "Po twoim trupie" – film, który rozpoczyna się jak zabarwiona czarną komedią historia o (wyjątkowo intensywnej) małżeńskiej kłótni, z czasem przeradza się w festiwal brutalności. Weaving tradycyjnie sprawdza się w tej konwencji, a Segel nieźle dotrzymuje jej kroku (zwłaszcza iż on akurat się z tego typu kinem nie kojarzy) i tworzy z aktorką interesujący duet. jeżeli podczas seansów "Jak poznałem waszą matkę" ciekawiło was, jak wyglądałby Marshall w chwili, gdy puszczają mu wszystkie hamulce, to "Po twoim trupie" może dać wam na to odpowiedź.


Im dalej w las, tym zwiększa się natężenie przemocy, ran, krwi i absurdalnych sytuacji; oglądając film Tacconego, trzeba przymknąć oko na fakt, iż ludzie mają tu wyjątkowo długie "paski żyć", i dać się ponieść szaleństwu na ekranie. Są momenty, w których "Po twoim trupie" jawi się jako wyjątkowo brutalna żywa kreskówka o walce protagonistów z adwersarzami granymi przez Timothy’ego Olyphanta, Juliette Lewis i Keitha Jardine’a. Szczególnie ten ostatni ze swoją fizycznością stanowi nie lada wyzwanie dla bohaterów. Pamiętacie scenę walki Punishera z Rosjaninem w adaptacji z Thomasem Jane’em w roli Franka Castle’a? Wyobraźcie ją sobie podniesioną do potęgi, a da wam to obraz tego, czego możecie spodziewać się po niektórych starciach w "Po twoim trupie".

Taccone do końca nie odpuszcza z humorem i umiejętnie wplata go w akcję, a sam typ żartów przywodzi czasem skojarzenia ze wspominanym wcześniej The Lonely Island. Do tego utrzymuje dobre tempo, także dzięki pojawiającym się od czasu do czasu retrospekcjom. Fabuła jest oczywiście niezbyt zawiła i po prostu przechodzi przez kolejne etapy konfliktu, ale na szczęście udaje się znaleźć kilka chwil na to, by w jakiś sposób rozwinąć relację Dana i Lisy. Tak czy inaczej do samego końca nie jest to film, który bierze się na poważnie – a finał szczególnie to uwydatnia.


Zapewne znajdą się głosy, iż "Po twoim trupie" to film niepotrzebny, skoro od kilku lat dostępny jest norweski oryginał. Być może, ale jeżeli jakiś widz pozna tę historię właśnie od tej wersji – a to na niej się tu skupiamy – tak czy inaczej otrzyma solidną dawkę rozrywki, która pozwoli się zrelaksować (tak, wciąż mówimy o filmie, w którym ludzie zadają sobie liczne obrażenia), utrzyma w napięciu, a miejscami rozśmieszy. Wszystko to w akompaniamencie świetnej ekipy aktorów, którzy wyraźnie dobrze bawili się przy pracy nad tym filmem. Mnie ich entuzjazm się udzielił.