Dobre zamiary
Marylka! W końcu jesteś! Już cała się zamartwiłam! Brygida otworzyła drzwi i mocno uściskała siostrę. Mam już mętlik w głowie, kompletnie nie wiem, co robić!
Spokojnie, najpierw usiądź Aleksandra, kobieta postawna i tak opanowana, jakby mogła góry przenosić, weszła powoli do przedpokoju. Jest w domu?
Nie! Rano zabrała dzieci i po prostu wyjechała! Brygida bezradnie machnęła ręką. Nie chce słuchać niczego. Zakochała się!
No to co mam ci powiedzieć, Brydziu? Dziecko ci się wymsknęło spod kontroli, płacz teraz nie pomoże. Usiądźmy, powiedz mi wszystko spokojnie, a potem będziemy myśleć.
Aleksandra przeszła do kuchni i zasiadła przy stole, przyglądając się uważnie, jak siostra zabiera się do parzenia herbaty.
Przelej czajnik wrzątkiem zanim zaparzysz! Ileż razy mam ci to powtarzać, eh…
Brygida spłoszona przejęła ruchy, poparzyła się w ucho i jęknęła.
O matko, ręce dwie lewe jak były, takie zostały! Daj już, ja to zrobię. A ty siadaj, nerwy cię poniosą i jeszcze sobie krzywdę zrobisz.
Aleksandra stanowczo poprowadziła Brygidę do stołu i energicznie zrobiła herbatę.
No dobrze, czas na tłumaczenia! Kim on jest, co za typ? I czego się twoja Marysia spodziewa?
Brygida objęła dłońmi filiżankę. Co miała powiedzieć? Sama w zasadzie była skonfundowana, nie rozumiała, dlaczego cała ta sprawa tak bardzo ją dręczyła. Przecież ten facet, którego przyprowadziła jej młodsza córka, wydawał się porządny. Nie pił, nie miał złych nawyków, był kulturalny i miał swój warsztat samochodowy. Naprawił przeciekający od miesięcy kran, gdzie już i hydraulik poległ! Jednak Brygida całe życie słyszała od siostry, iż z młodszą będą same problemy nic dziwnego, iż teraz jej dobre wrażenia nie wystarczały. Wciąż miała wątpliwości. Cała ta historia znajomości wydawała jej się podejrzana skąd niby facet, który zarabia na naprawianiu aut, za darmo naprawiłby samochód ledwie poznanej kobiecie? Bo była z dziećmi na mrozie? Przykładność czy naiwność? Po pół roku znajomości dalej kręci się przy nich, dba, sprawdza, czy dzieci nie chore, czy samochód działa Tymczasem Marysia straciła głowę cały czas. O dzieciach nie myśli, o matce nie myśli, tylko ślub jej w głowie! Jakby nie miała nauczki z poprzednim razem!
Wszystko to Brygida wylała w końcu siostrze, czekając niecierpliwie na jej opinię. Aleksandrę zawsze ceniła i słuchała bardziej niż siebie samej, bo to ona, starsza o osiem lat, praktycznie ją wychowała. Ojciec wcześnie odszedł, mama pracowała od rana do nocy, żeby zapewnić byt dwóm córkom. Obowiązki musiała przerzucić na Aleksandrę.
Oleńka, jesteś już duża! Musisz pomagać!
Duża różnica wieku sprawiła, iż Aleksandra była niemal drugą mamą dla Brygidy. Mała była chorowita, często leżała w domu zamiast chodzić do szkoły. Aleksandra dzielnie dbała o regularność leków, pilnowała posiłków i zarządzała dniem siostry jak mało kto. choćby uczyła ją przed pójściem do pierwszej klasy, żeby miała łatwiejszy start co okazało się zbawienne, bo większość roku szkolnego Brygida znów spędziła w domu z powodu choroby.
Lekarze uspokajali, iż z wiekiem się wzmocni i rzeczywiście. Od drugiej klasy było już dużo lepiej. Jak przeszło do liceum, to mama już nie dawała rady i znów Aleksandra, która wtedy była świeżo po ślubie i w ciąży, zebrała rodzinę, pytając: co dalej?
Musi skończyć szkołę, głupio by było taką głowę zmarnować!
Bursa, w której mieszkała Brygida, była uboga. Aleksandra raz w miesiącu odwiedzała ją z torbą pełną jedzenia i robiła przegląd czystości.
Potem przyszła tragedia. Mama zachorowała, gdy Brygida była na drugim roku. Zafrasowana, szepnęła Aleksandrze, iż ma chłopaka, a po tygodniu świat jej zadrżał przerażająca diagnoza matki. Ostatni tydzień spędziła przy łóżku mamy, próbując zasnąć przy jej bolesnych jękach.
Żadnych histerii! powtarzała Aleksandra Pozwól jej odejść spokojnie, skoro nie możemy pomóc.
Mama odeszła o świcie, trzymając Brygidę za rękę. Po pogrzebie siostry zdecydowały, iż zamienią rodzinne mieszkanie, by być blisko siebie. Brygida dostała kawalerkę niedaleko Aleksandry.
Dobrze się zamieniłyśmy, będziesz pod ręką Aleksandra już patrzyła, co trzeba zrobić w nowym mieszkaniu. Wszystko wyremontowała jej ekipa budowlana, którą od paru lat prowadziła. Czasy się zmieniły, otworzyła własną firmę, chociaż z czasem było coraz trudniej. Kryzysy jeden po drugim a ona, jak umiała, walczyła.
Swoją głowę i ręce do każdego nie doczepisz, robią, jak chcą, a ja się potem wstydzę przed klientami!
Równolegle Brygida się uniezależniła. Wyszła za mąż, choć Aleksandrze nie przypadł do gustu wybranek, Marek. Ale był dobrym człowiekiem, dzieci kochał, wszystko do domu przynosił, urlopy spędzał z córkami ale Aleksandrze nie podobało się, jak bardzo był domowy.
Nianią został, nie facetem! Rozpieści ci je i potem będzie płacz.
Aleksandra pewnie trochę zazdrościła, bo jej własny mąż, Andrzej, kawałka serca nie dał dzieciom. Gdy syn, starszy, miał problemy tylko wzruszył ramionami. Aleksandra musiała radzić sobie sama.
Ty go wychowywałaś, to radź sobie prychnął Andrzej. Synek wylądował w wojsku i znalazł tam swoje miejsce.
Córka Aleksandry też sprawiła niespodziankę zaszła w ciążę jako osiemnastolatka. Aleksandrę ścisnęło w piersi, ale nie dała się rozłożyć na łopatki.
Wesela nie będzie, Andrzej nie chce się żenić.
No ba! Nie pozwolę, żeby mój wnuk był bez ojca! Wszystko załatwię.
Za miesiąc ślub był gotowy, młodych przeniosła do zostawionej po rodzicach kawalerki. Z czasem życie młodych się uspokoiło, a Aleksandra wyraźnie odetchnęła. Dzieci już z głowy czas na trochę spokoju.
Spokój nie trwał długo. Zaczęły się kłopoty, tym razem u Brygidy. Jej córki, Sylwia i Marysia, były zdrowe, silne, zupełnie inne niż Brygida jako dziecko.
Obydwie zdrowe jak konie! chwaliła się Brygida, patrząc, jak bawią się z ojcem. A ja całe dzieciństwo przechorowałam!
Jeszcze by się tylko dobrze uczyły, i super!
Sylwia ledwo ledwo, Marysia idzie jak burza, ciągnie siostrę
Długo Marek nie nacieszył się córkami, bo gdy były w szóstej klasie, zginął w wypadku. Tydzień spędzili w szpitalu, czekając na cud, ale się nie doczekali.
Brygida straciła wszelką euforia życia, dziewczyny bały się jej cokolwiek powiedzieć, spały przy niej, żeby ją uspokoić.
Wtedy znów wkroczyła Aleksandra.
Co ty robisz? Odbierasz im matkę! Sama tylko cierpisz?
Brygida długo nie mogła się pozbierać, ale w końcu wyciągnęła rękę do córek i życie znów zaczęło się układać.
W końcówce liceum obie nagle się zakochały. Sylwia posłuchała cioci darowała sobie, a Marysia się uprze.
Kocham go!
Co z twojej miłości? krzyczała Aleksandra. Na ślub za wcześnie!
A mnie to nie interesuje. Chcesz to się żenię.
To pokaż, iż jesteś odpowiedzialny.
Po roku był ślub Marysi i Wojciecha. Brygida płakała cały czas, Aleksandra się denerwowała, ale potem życie pokazało, iż para radzi sobie dobrze. Marysia ukończyła studia, miała syna, potem drugiego. Wojtek podjął pracę, założył własną działalność.
Największe obawy Brygidy budził tylko jeden cień wszystko szło Marysi za dobrze. Za dobrze, by nie spotkało jej coś złego.
Któregoś roku Wojtek zrobił żonie niespodziankę, jakiej się nie spodziewała zdradził ją. Po rozwodzie Marysia została sama z dwoma synami. Musiała sama szukać pracy, urządzać życie rodzinne. Brygida pomagała, jak mogła. Aleksandra jednak tylko krytykowała, powtarzała zgryźliwie, iż Marysia tylko karierę robi, a dzieci zaniedbane będą, a jeszcze nowego faceta przyprowadzi
Wszystkie lęki Brygidy rozkwitły, gdy Marysia zaczęła spotykać się z Konradem. Starsza córka, Sylwia, żyła wtedy spokojnie mąż, jedno dziecko i oczekiwane drugie. Bez większych kłopotów.
Kiedy relacja Marysi z Konradem się zacieśniła, Brygida miała ciągłe wątpliwości czy to dobry człowiek, czy nie jest przypadkiem utrzymankiem, bo Marysia dobrze zarabiała i miała mieszkanie. Aleksandra typowo zapragnęła sprawdzić wybranka.
Trzeba z nią poważnie porozmawiać zadecydowała.
Marysia niechętnie odpowiadała na telefony, ale w końcu, zaniepokojona wymówką, iż z mamą źle, przyjechała czym prędzej. W domu czekały na nią Aleksandra z Brygidą.
jeżeli się nie opamiętasz, będziemy musiały wziąć dzieci! To się w głowie nie mieści, matka lata za chłopem, a dzieci patrzą.
Marysia do tej pory znosiła wszystko, ale wtedy przerwała Aleksandrze.
Ciociu, a swoje dzieci to pani już na ludzi wyprowadziła, iż się moimi zajmuje? Moje sprawy to moja sprawa! I dość już tych raportów. Zostawcie mnie w spokoju, sama wiem, jak żyć!
W tej chwili atmosfera sięgnęła zenitu. Brygida upadła na podłogę, trzymając się za serce. Wszyscy rzucili się na pomoc.
Następnego dnia cała rodzina zebrała się w szpitalu. Aleksandra, zmęczona i przygaszona, podeszła do Marysi.
Przepraszam.
Przyjęte uśmiechnęła się Marysia. Ważne, żeby z mamą wszystko było dobrze.
Brygida gwałtownie wróciła do siebie, pogodziła się z Aleksandrą, ale przestała już słuchać jej rad na temat swoich córek. Aleksandra z czasem również zmiękła.
Kiedy Marysia wzięła ślub z Konradem, to Aleksandra pierwsza wykrzyczała: Gorzko! i uścisnęła młodą parę życząc wszystkiego najlepszego.
Los poukładał wszystko po swojemu. To właśnie Marysia była z Aleksandrą podczas jej choroby, gdy potrzebowała pomocy po operacjach Konrad woził ją do lekarzy, pomagał przy chodziku, wszystko organizował. Dopiero wtedy Aleksandra szczerze przyznała:
Maryśka, trafiłaś na prawdziwego faceta! Dbaj o niego!
Dobry z nas duet! śmiała się Marysia.
I to właśnie Marysia trzymała ją za rękę, gdy Aleksandra odchodziła. Ostatnim słowem ciotki Aleksandry było tylko, cicho wypowiedziane:
Dziękuję.
Patrząc na wszystko, co przeżyliśmy, wiem dziś jedno czasem dobre chęci nie wystarczą, a życie układa się własnym rytmem, bez względu na to, ile kontrolować chcemy innych. Najważniejsze to ufać swoim bliskim i dać im prawo do własnych błędów, bo od miłości nie da się uciec, a serce zawsze dobrze podpowie.
