Śmierć dziecka to największa niesprawiedliwość natury [FRAGMENT KSIĄŻKI]

Zdjęcie: Wciąż nie skoczyłem z kosmosu


Ania miała już półtora roku. Każdy wieczór miał w sobie pewną rutynę, a było to tak zwane wygaszanie dnia. Staraliśmy się powoli wyciszać dom, wygaszać światła, uspokajać całą atmosferę i robić wszystko, żeby przygotowywać Anię do snu. Spowolnienie jej temperamentu było naprawdę poważnym wyzwaniem, bo proces musiał się zaczynać przynajmniej na dwie godziny przed czasem, w którym chcielibyśmy, żeby zasnęła. Spojrzałem na kalendarz, był szesnasty kwietnia.