Nicola L. nieustannie przekraczała granice między rzeźbą, performansem, designem, filmem i życiem codziennym. Działając od lat 60. XX wieku między Paryżem, Brukselą, Ibizą i Nowym Jorkiem, wypracowała własny język wizualny, pozostający w dialogu z przemianami politycznymi i kulturowymi epoki – narodzinami feminizmu, ruchami antywojennymi, teatrem eksperymentalnym, sztuką konceptualną oraz nowymi formami życia wspólnotowego. Choć jej twórczość wykazywała związki z Nouveau Réalisme, wymykała się jednoznacznym klasyfikacjom. Artystka dzięki swoich prac wcielała w życie feministyczną politykę zakorzenioną w uaktywnianiu performatywnego potencjału cielesności. W jej twórczości ciała rozciągają się, zlewają ze sobą i współtworzą zbiorowe organizmy. Odrzucając monumentalność i hermetyczną jednostkowość, proponują miękkość i współuczestnictwo jako alternatywne sposoby jako alternatywne sposoby myślenia o sztuce i życiu społecznym. Szczególne miejsce zajmuje w nich ciało kobiece – nie jako stała tożsamość, ale przestrzeń przemiany i politycznej sprawczości. Nicola L. konsekwentnie traktowała sztukę jako stale ewoluujący społeczny proces,wyprzedzając tym samym o kilka dekad późniejsze dyskursy na temat partycypacji, relacyjności i ucieleśnienia.
W wielu jej realizacjach kluczową rolę odgrywa dotyk. Komentując pracę nad partycypacyjną instalacją La Chambre en Fourrure (1970), mówiła: „Moją obsesją jest skóra. Różne rodzaje skóry, doznania odbierane za jej pomocą, skóra przedmiotów. Wszystko ma swoją skórę. Skóra jest życiem”. Skóra staje się tutaj przestrzenią spotkania i negocjowania granic między tym, co prywatne i publiczne, indywidualne i wspólne. Jej rozumienie skóry wykracza poza ludzką cielesność, obejmując architekturę, przedmioty, otoczenie, a choćby same relacje społeczne. W słynnych rzeźbach z cyklu Pénétrables artystka zaprasza widzów do wchodzenia do ich wnętrza, symulując wrażenie zanurzania się w cudzej cielesności oraz zacierając granicę między dziełem sztuki, a uczestnikiem. Centralnym punktem wystawy w Antwerpii jest natomiast Red Coat (1970) – monumentalny płaszcz zaprojektowany dla jedenastu osób, „ochrzczony” w morzu u wybrzeży Ibizy i wykorzystywany podczas performansów w Europie oraz Stanach Zjednoczonych. Praca ta uosabia wizję sztuki Nicoli L. jako narzędzia projektowania form wspólnotowości, w których zacierają się obowiązujące podziały społeczne, a jednocześnie nie unieważnione zostaje poczucie indywidualności.
Nicola L., When the Earth Turned the Other Way
M HKA, Leuvenstraat 32, Antwerpia, Belgia
© Nicola L. Collection & Archive oraz M HKA, Antwerpia
Nicola L., La Chambre en Fourrure w Galerie Alexandra Monett, Bruksela, 1975. Dzięki uprzejmości Nicola L. Collection & Archive oraz Alison Jacques © Nicola L. Collection & Archive oraz M HKA, Antwerpia.
Nicola L., Plaque for Fur Room, 1970, dzięki uprzejmości Nicola L. Collection & Archive oraz Alison Jacques © Nicola L. Collection & Archive
!["Na Wspólnej", odc. 4249. Kalski wyjawia prawdę o żonie, Julka kłamie dla narkotyków, Juliusz nie chce żyć [STRESZCZENIE ODCINKA]]()
