Awantura w szanowanej rodzinie
To już koniec! Lidia Stanisławowna delikatnie otarła kąciki oczu śnieżnobiałą chusteczką i westchnęła tak rozpaczliwie, iż jej mąż, Janusz Stefanowicz, aż się zaniepokoił.
Lideczko, co się dzieje? Te krople znowu?!
Ach, daj już spokój z twoimi kropelkami, Janku! Czy ty niczego nie pojmujesz?! To wstyd! Cała nasza rodzina się skompromitowała! Popatrz tylko na nią! choćby nie poczuwa się do żadnej winy!
Jedyna spadkobierczyni rodu Górskich wcale nie wyglądała na skruszoną grzesznicę. Nie sypała sobie głowy popiołem, nie płakała rzewnie, nie załamywała rąk. Nic z tych rzeczy.
Zofia Górska siedziała na werandzie, zajadając czereśnie. Długie, wyjątkowej urody nogi przerzuciła przez balustradę, czym zdaniem matki niemal idealnie przypominała babcię, przedwojenną primabalerinę Opery Warszawskiej. Zosia brała owoc z dużego, manualnie malowanego talerza, rzucała do ust, a potem z wprawą wyrzucała pestkę w krzaki. Jej zachowanie wywoływało u matki każdorazowo jęk rozpaczy.
Zofio! Przestań natychmiast! Co ty sobie wyobrażasz?! Mamy poważną rozmowę! A ty Ty
Lidia Stanisławowna oburzona klasnęła w dłonie i poszła wziąć wreszcie swoje kropelki.
Zosia, kochanie, ty chyba żartujesz? Janusz Stefanowicz spojrzał na córkę z nadzieją, zanim podążył za żoną.
Nie, tato! Nie żartuję! I przekaż mamie, żeby zrezygnowała z tych wszystkich matrymonialnych planów one i tak spełzną na niczym. Za Maksia nie wyjdę! choćby niech nie liczy!
Rozbijasz jej serce!
Nie przesadzaj, tato.
Może jeszcze przemyślisz?
Nie. Już mu odmówiłam. Spotkaliśmy się, pogadaliśmy i postanowione. jeżeli nie zrozumiałeś za pierwszym razem mówię jeszcze raz. Nie, ślubu nie będzie.
No cóż…
Z salonu dobiegł ich płacz, który sprawił, iż Janusz rzucił się do pomocy żonie, a Zosia westchnęła i sięgnęła po kolejną czereśnię.
Co ja powiem ludziom?! To katastrofa! Restauracja zamówiona, zaproszenia wysłane!
Mamo, przecież ci nie kazałam niczego rozsyłać! Zosia zaśpiewała bez podnoszenia głosu. Sama chciałaś, to i teraz masz.
To okrutne, córko! Chciałam dobrze!
A wyszło jak zwykle, prawda? Zosia mrugnęła i przeciągnęła się. Mam swoje plany na własne życie. Przykre, co nie?
Zofio! głos Lidii Stanisławowny się załamał i znów zabrzmiał szloch. Co ty wyprawiasz?!
Na razie nic szczególnego! Zosia podniosła nietknięte filiżanki z herbatą i machnęła ręką. Wiem dobrze, co powiesz. Potrafię pozmywać trzy kubki i choćby żadnego nie stłuc.
Zosia poszła do kuchni, a Lidia odłożyła chusteczkę.
Ona to czysta kopia twojej matki! powiedziała zrezygnowana do męża. choćby głos ten sam! Boże, czym ja sobie zasłużyłam?!
Teściowa, legendarna Regina Arkadiuszowa, była dla Lidii od początku kulą u nogi. Wychodząc za mąż, była już kobietą z doświadczeniem, więc liczyła na szacunek. Ale Regina nigdy nie zamierzała zmieniać swojego zachowania po przyjęciu świeżej synowej do rodziny.
Liduś, cóż to za zapach? szepnęła jej do ucha teściowa i ukradkiem zatkała nos, gdy Lidia weszła do pokoju.
Nowe perfumy! uniosła brew Lidia. Nie podoba się?
Może i ładne, ale po co wylewać naraz cały flakon? Wystarczy kropelka na nadgarstek.
Lidia, która rzeczywiście przesadzała z perfumami, zaciskała usta na znak obrazy.
Czym zasłużyłam na takie docinki? żaliła się potem mężowi. Po co ona tak robi?!
Liduś, mama z każdym tak rozmawia. To jej styl.
To niech zmienia styl, bo nie ręczę za siebie! I nie mów do mnie „Liduś”! rzucała ze złością. Nienawidzę tego słowa!
Regina nic nie zmieniała. Jej cięte, niekiedy złośliwe uwagi doprowadzały Lidię do pasji. To bywało przyczyną kłótni, pretensji i chłodu w relacji Janusza z matką. Aż do pewnego spektaklu w teatrze, gdy Lidia usłyszała podejrzany komplement:
Lideczko, stałaś się prawdziwą damą! To wpływ Reginy Arkadiuszowej! Ona to ikona stylu! Masz niesamowitą kopię tej kobiety!
Porównanie z teściową Lidii nie zachwyciło, ale pochwała już tak. Zresztą, Regina rzeczywiście miała klasę. Lidia była rozsądna. Umiała wyciągać wnioski choćby wtedy, gdy wiązało się to z irytacją wobec konkretnych osób.
Ze swoją teściową zachowywała dystans, była grzeczna i uprzejma. A gdy urodziła się Zosia, całkiem zapomniała o dawnych urazach. Regina pokochała wnuczkę i chętnie z nią spędzała czas.
W rodzinie, która miała w sobie dużo artystycznej duszy, wyjąwszy Lidię dentystkę, nastał względny spokój. Zosia dorastała w trosce i czułości. Babcia i ojciec ją rozpieszczali, a matka choć surowa pragnęła, by córka miała lepsze życie niż ona.
Przeszłość Lidii była jej tajemnicą. choćby mężowi nie zdradziła szczegółów, choć Janusz kilka pytał był mądrym facetem i szanował jej milczenie. Za to Lidia była mu bardzo wdzięczna. Odcięła się od przeszłości, skupiając na teraźniejszości.
Z własną matką nie utrzymywała kontaktów. Powody były poważne, ale grzebać w bolesnych wspomnieniach Lidia nie chciała. Wystarczał medalik, który stale nosiła na szyi w środku tkwiła fotografia ślicznego, kędzierzawego chłopczyka. Nigdy go nie otwierała… Dobrze pamiętała dzień, kiedy jej synek, Pawełek, miał ledwie dwa lata. Babcia zostawiła go na chwilę samego, by polecieć po mleko. Lato, szeroko otwarte okno, łóżeczko przysunięte bliżej, by dziecko lepiej spało…
Utrata synka niemal ją złamała. Nie jadła, nie spała, nie myślała… Winiła się, iż nie wzięła urlopu dziekańskiego i nie przerwała studiów. Tamtego feralnego dnia zdawała egzamin, wróciła i zrozumiała, iż jej życie się skończyło, ledwo się zaczynając.
Z mężem, który był akurat na ekspedycji i choćby nie zdążył pożegnać się z synem, rozwiodła się niemal od razu. Małżeństwo trwało ledwie trzy lata, ale gwałtownie zrozumiała, iż choćby dziecko nie zespoli ich na dobre. Rozwód był tylko formalnością.
Gdy sprawy zostały zamknięte, spakowała niewielką walizkę i wyjechała na zawsze z rodzinnego miasta. Od dnia tragedii czuła się jak stara kobieta przekonana, iż przeszła już przez cały ból, jaki tylko może dotknąć człowieka. Wypaliła w środku wszystko, zostawiając sam popiół…
Tak jej się wydawało.
Aż zjawił się Janusz.
Przyszedł do gabinetu trzymając się za opuchnięty policzek.
Jak długo z tym chodzisz?
Tydzień już się męczę.
Przesadzasz jak dziecko! rzuciła zniecierpliwiona Lidia. Dorosły facet, a kompletnie nie rozumie!
Ma pani rację! Nic nie rozumiem… Janusz Stefanowicz uśmiechnął się przez ból.
W tej uśmiechniętej twarzy było coś, co sprawiło, iż Lidia zamilkła i pierwszy raz od tragedii pomyliła narzędzia. Mocno się zmieszała, aż Janusz zamknął oczy, by nie peszyć jej jeszcze bardziej.
Pracowała w skupieniu i w milczeniu, jednak jej ruchy były jakby lżejsze. Po raz pierwszy od śmierci Pawełka, znów poczuła cień ulgi.
Przez ponad rok Janusz codziennie odbierał ją po pracy. Mało ze sobą rozmawiali, ale rozumieli się bez słów. Kiedy poprosił o rękę, Lidia się zamyśliła.
Dobrze mi z tobą… ale nie wiem, czy będziesz szczęśliwy…
Czemu się boisz?
Nie chcę dzieci.
Dlaczego?
Opowiem ci, ale bez szczegółów. była poważna i spokojna. Gdy już wszystko powiem, przemyśl to. jeżeli nazajutrz nie przyjdziesz zrozumiem. Porozmawiaj choćby z mamą, ponoć bardzo ją kochasz. Może ona ci dobrze doradzi.
Janusz nie radził się matki był dorosły, a Regina nigdy nie była typem pouczającej matrony. Wyjątek zrobiła dla Lidii, ale to dużo później. Sama żartowała, iż od czasu emerytury jest nieznośna i synowa ma z nią jak w klasycznych dowcipach. Mimo żartów, Regina, jak przystało na byłą baletnicę, przeszła na emeryturę wcześnie. Do czasu, gdy Janusz ogłosił swój ślub, już zdążyła być dwa razy mężatką i dwa razy rozwódką.
O Lidii powiedział jej wszystko. Regina, paląc papierosa nad porcelanową filiżanką, tylko słuchała, ciężko spoglądając na syna. W końcu, odstawiła kawę i westchnęła:
Kochasz ją?
Tak.
Więc po co się wahasz? Miłość to skarb. Nie każdemu się trafia. Jakąkolwiek cenę trzeba będzie zapłacić to i tak za mało. Skarb waży, synku, czasem więcej, niż wydaje się, iż zdołasz unieść, ale uwierz masz w sobie siłę, by go nieść, jeżeli tylko sam go docenisz.
Myślisz?
Ja wiem.
Tak skończyła się ich rozmowa. Janusz przyprowadził Lidię do matki, ta powitała przyszłą synową, podstawiła policzek do pocałunku i zawiozła ją do swojej krawcowej. Potem z rodzinnego kredensu wyjęła małą szkatułkę.
Tu są rodzinne klejnoty Górskich.
Nie trzeba mi ich!
Są potrzebne. Teraz należysz do nas. Sama wybierz, co ci się podoba, ale chcę, byś rozumiała to nie są błyskotki. Trzeba je nosić z głową.
Jak to?
Babcia mawiała: pokazywać się na bazarze w diamentach to obciach. Chyba, iż jesteś w Łodzi na Bałutach tam wolno, żeby rybne baby z zazdrości poprosiły o zniżkę.
Lidia ze zdziwieniem odkryła, iż się śmieje pierwszy raz od lat.
Regina uczyła ją życia na nowo Lidia złościła się, ale w duchu była wdzięczna. Gdy potem Lidia dowiedziała się o ciąży, pierwszą osobą, której to wyznała, była właśnie Regina.
Strasznie blada jesteś, Lidio. Co się dzieje? Regina, wróciwszy z kolejnych wakacji i mężem artystą, wpadła z wizytą.
Nie zastała syna, więc zaczęła dręczyć Lidię pytaniami, aż w końcu ta nie wytrzymała, wybiegła do łazienki na dłuższą chwilę. Regina domyśliła się wszystkiego w mgnieniu oka.
Rodzić będziesz u Zosi Sokołowskiej. Najlepsza lekarka. Ufam jej. Czego się boisz?
Nie wiem, czy to zniosę…
Lidio, nie będę się rozwodzić powiem tylko raz: Nie wygłupiaj się! Podziękuj losowi i ruszaj z życia korzystać. I pamiętaj nie spuszczę oka z ciebie ani z dziecka! Nic się nie bój! Dopóki mogę pomóc będę! Rozumiemy się?
Tak Dziękuję
Dziękuj, jak będę zgorzkniałą babcio-malkontentką. Wtedy to „dziękuję” powtórz. Umowa?
Tak.
No i super!
Zofia Górska przyszła na świat w terminie zdrowa i bardzo głośna. Regina odebrała ją w progu porodówki, zerknęła na maleńką i zawołała:
Arcydzieło! Lidia, brawo!
I słowa dotrzymała. Lepszej pomocnicy Lidia mieć nie mogła. Regina na co dzień ikona stylu zdejmowała futro, pakowała się do misy, szorowała tetrę w szarym mydle, bo „zawsze lepsze niż proszek”, kąpała Zosię i całowała jej stópki, wzdychając jak każda zwykła babcia:
Moje skarbie! Najlepsza na świecie!
Zniknęły konflikty i spory.
Lidia wreszcie zyskała to, o czym tyle lat śniła dom, rodzinę i względny pokój.
Pawełka nie zapomniała. Janusz jeździł z nią dwa razy w roku na rodzinny grób, ale rodzinne miasto odwiedzali tylko przelotem, zatrzymując się na obrzeżach. Lidia odliczała dni do powrotu.
Tak mijały lata, aż Zosia skończyła dziesięć lat, a Lidia dostała list od matki.
Co w nim było, wiedziała tylko Regina. Lidia pokazała jej krótki liścik, prosząc o radę.
Jedź. Zapomnieć nie dasz rady. Wybaczyć pewnie też nie, ale to twoja matka. Przypomnij sobie wszystko z czasów dziewczynki coś dobrego zawsze się znajdzie. Porozmawiaj nie z tą dzisiaj, tylko z tamtą mamą. My wszyscy popełniamy błędy. I ja, i ty… Wybaczenie to nie cud to szansa na spokój. Ale tej rozmowy tobie potrzeba, nie jej. Inaczej nigdy nie będziesz miała spokoju, a Zosi zaszkodzisz. Jakkolwiek postanowisz ja cię wspieram. Pomyśl.
Następnego dnia Lidia pożegnała męża, zostawiła Zosię u Reginy i pojechała na spotkanie z matką.
Rozmowa trwała ledwie chwilę matka ocknęła się tylko, by uszczypnąć córkę za dłoń i szepnąć „Wybacz!”
Lidia po kilku dniach wróciła do domu. Regina oddając Zosię, skinęła z uznaniem.
Dobra decyzja.
Wydawało się, iż nastał spokój. Ale Lidia go nie czuła coś w niej wciąż nie mogło znaleźć ukojenia. Strach zakorzenił się głęboko, a Janusz coraz częściej próbował uspokoić żonę.
Lideczko, daj Zosi trochę swobody. Jest już dużą dziewczynką, potrzebuje własnych spraw i znajomych. Mama, tata, babcia to dobrze, ale nie wystarczy.
Nie rozumiem, czego ode mnie chcesz.
Przestań nadzorować każdy jej krok. Może przyda się jej trochę wolności.
Tak? Lidia była jak rozdrażniona kotka. A to ty mówisz?! A jeżeli coś się stanie!?
Oczywiście, iż się boję! Ale to nie powód, by trzymać ją pod kloszem!
W końcu Janusz zamilkł kochał żonę, ale jej lęki niszczyły rodzinę.
A wtedy znów pomogła Regina:
Zapiszcie Zosię na tańce.
Po co, mamo? Ona już ledwo zipie same kółka i zajęcia.
Wyrzuć wszystko! Taniec to jest to! Koniecznie w parze.
To aż takie istotne?
Bardzo!
Dobrze, spróbuję…
Tak pojawiły się tańce i Michał.
Michał nieco ociężały, zamyślony chłopak, którego babcia zaprowadziła na zajęcia. Trafili w parę z Zosią.
Na razie nie ma co oczekiwać cudów, oboje wysokie jak drągi ocenili trenerzy, nie wiedząc, iż Zosia nie znosi stać w kącie.
Po trzech latach para zdobyła pierwszy puchar. Po kolejnych regularnie jeździli na turnieje.
Michał z niezgrabniaka zmienił się w wysokiego, przystojnego młodzieńca, patrzącego na filigranową partnerkę z góry, a i sędziom wydawało się, iż mają romans.
Zosia śmiała się w duchu, nie potwierdzając, ale i nie zaprzeczając, choćby nie wiedząc, iż matka już planuje dla niej przyszłość.
Dowiedziała się o tym po maturze.
W końcu wybrałam. Idę na medycynę ogłosiła.
Zosia, bez problemów z nauką, długo zwlekała z decyzją, rozważając wszystkie za i przeciw.
Córciu, myśleliśmy, iż masz inne plany Lidia uśmiechnęła się dziwnie, a Zosię przeszły ciarki.
Jakie plany? Coś sugerowałam?
Nie, ale rozmawiałam z Michałem i jego rodzicami.
I?
Są trzy miesiące na organizację. Ślub na jesieni pięknie! Dzięki babci wybierzemy interesujące miejsce. Ma kontakty, zorganizuje wszystko.
Ślub? Zosia zmrużyła oczy. A kto się żeni? Michał?
No oczywiście! Będziecie piękną parą, nie tylko na parkiecie!
A mnie choćby nie pytasz? mruknęła Zosia.
Myślałam, iż decyzja zapadła, kochanie.
Nie nazywaj mnie kochanie! Zosia cedziła wyrazy, chwytając torbę i wybiegła, nie oglądając się. Dopiero wieczorem Lidia dowiedziała się, iż córka woli przez jakiś czas pomieszkać u babci.
Regina nie przebierała w słowach.
A czego się spodziewałaś? Zosia nie jest zabawką. Planujesz ją jak lalkę? Suknia, welon i pod ołtarz? Lidio, jesteś rozsądną kobietą! Nie poznaję cię.
To mój dziecko! Chcę jej szczęścia! Michał ją kocha!
A ona jego? ironizowała Regina. Czy jej zdanie nie gra roli?
Ja wiem, co dla niej lepsze! Nie wie nawet, czego chce!
Ależ wie. Chce być chirurgiem. To piękne marzenie. Co ci nie pasuje?
Wszystko! Niech się uczy proszę bardzo! Ale najpierw ślub! Wtedy będę spokojna!
Co ci to da?
Nie rozumiesz? Że będzie miała męża, obrońcę, wsparcie! Michał zrobi dla niej wszystko.
Rozumiem twój lęk przytaknęła Regina ale nie pojmuję tej chęci zamknięcia jej w złotej klatce. To nie jej wybór, tylko twój. I wiesz o tym.
To ja zdecyduję. Ślub się odbędzie.
Zobaczymy! Parafrazując chyba nie znasz charakteru córki.
Zosia pokazała, na co ją stać. Po kłótni zebrała się i przeprowadziła do babci, czym dotknęła matkę do żywego. Lidia nie odpowiadała na telefony, nie przyjeżdżała, a o sukcesie Zosi na egzaminie dowiedziała się od męża.
Lideczko, może by już wyciągnąć dłoń? Lepiej płakać po nocach i tulić jej poduszkę, czy przytulić córkę żywą i zdrową? Zastanów się. Wczoraj z nią rozmawiałem pytała o ciebie. Też się martwi.
No jasne! Myślisz, iż jej zależy?
Lidia! pierwszy raz Janusz podniósł głos. To zbyt wiele! Pragnęłaś jej! Co się stało? Czemu odpychasz osobę, bez której nie możesz oddychać?! Przecież widzę, jak cierpisz! Wyjaśnij mi, dlaczego! Nie rozumiem!
Ja też nie! wybuchła Lidia. Pogubiłam się, nie wiem, jak to wszystko naprawić… Ty masz rację. Bez niej nie mogę żyć… To boli tak, iż czuję tylko mrok. Jak wtedy, gdy straciłam Pawła.
Lidia, dość! Janusz złapał ją za ramiona i potrząsnął. Zosia żyje! I czeka na ciebie! Ubieraj się!
Po co? Gdzie?
Zawiozę cię do córki. Przestań sądzić, iż tylko od ciebie zależy wszystko! Daj dziecku żyć, nie traktuj jej jak kryształową różę zamkniętą na siedem zamków!
Mężowska złość lub słowa sprawiły, iż Lidia posłuchała i pojechała.
Nadeszło pojednanie. Co omawiały za zamkniętymi drzwiami, wiedziały tylko one. Po opuchniętych od łez nosach i ukwieconych pocałunkami policzkach Janusz wiedział, iż wreszcie się dogadały.
Ale los uznał, iż to za mało. Kiedy Zosia uparcie szła za swoim marzeniem stało się coś, co choćby Reginę zdziwiło.
Zofio Januszówno, przywieziono ostre zapalenie wyrostka.
Dobrze. Właśnie kończyć miałam dyżur, ale do roboty! Praktyka nie boli!
Ty?!
Ja… Michał uśmiechnął się słabo, zgięty z bólu.
No dobra! Ufasz mi?
Tobie? Pewnie!
Tak od razu? Bez zwłoki i pożegnalnych słów?
Zosiu, ty wariatko!
Ale za to twoja…
Trzy lata później Zosia otworzy furtkę rodzinnego domu, prowadząc za rękę synka.
Pokaż babci jak biegasz! Mamo, łap go!
Mały Pawełek zapiszczy z uciechy i rzuci się w otwarte ramiona babci.
Moje złotko! Jak się cieszę, iż jesteś!
Mamo, cześć! Babcia w domu?
Ta! Wyjechała do Sopotu! Znów ma romans!
O, babcia! Kto tym razem?
Chyba malarz, może rzeźbiarz… choćby mnie nie pytaj. Sama ci opowie. A gdzie Michał?
Parkuje samochód.
Super! Mięso już gotowe, tata wyciąga ciasto z piekarnika. Ręce umyć i do stołu! Ja akurat Pawełka położę i zaraz wracam!
Aha! Znam to, będziesz z nim siedzieć i śpiewać kołysanki!
To źle? Lidia uśmiechnęła się, całując wnuka.
To cudowne, mamo!
Bo właśnie tak wygląda rodzina zrozumienie, szczerość i odwaga do walki o własne szczęście. Życia nie da się zaplanować do końca, ale zawsze warto znaleźć w nim miejsce na wzajemne wsparcie, przebaczenie i miłość.
