Zdjęcie: BEW
Skąd się wziął pół wieku temu pięściarz Rocky Balboa, jak uczynił gwiazdę z Sylvestra Stallone’a i dał u nas hasło ostatnich wyborów prezydenckich.
Trudno dziś uwierzyć w dorobek Sylvestra Stallone’a. Mierzony jest w zbędnych sequelach popularnych filmów, Złotych Malinach i negatywnych recenzjach, tymczasem po premierze „Rocky’ego” legendarny krytyk Roger Ebert porównał Slya do młodego Marlona Brando, a sam film zdobył 10 nominacji do Oscarów, z których trzy zamieniły się w statuetki, w tym dla najlepszego filmu roku. „Rocky” okazał się tym samym lepszy – przynajmniej zdaniem Amerykańskiej Akademii Filmowej – m.in. od „Wszystkich ludzi prezydenta” czy „Taksówkarza”. Jednak zanim nastąpił ów jakże hollywoodzki happy end, droga do realizacji filmu była drogą przez mękę. 20 listopada minie równo 50 lat od premiery filmu, a okrągłą rocznicę można świętować nie tylko powtórką „Rocky’ego”, ale także seansem biograficznego filmu „Jestem Rocky” w reżyserii Petera Farrelly’ego oraz lekturą wydanej niedawno autobiografii Stallone’a „The Steps”.
Skreślony za wcześnie
„Jestem Rocky” w niemal telegraficznym skrócie streszcza młodość Stallone’a. Ambitny aktor szuka za wszelką cenę zleceń, najczęściej bezskutecznie bierze udział w castingach, czasem pojawia się gdzieś jako statysta, ostatecznie jednak ląduje na ulicy. Żeby zarobić na wynajem pokoju, przymuje rolę w erotycznym filmie „Przyjęcie u Kitty i Studa”, niespecjalnie zresztą wyuzdanym – dopiero po latach miejska legenda uczyniła z tego tytułu rzekome porno z udziałem Stallone’a.
Gdy powoli odbija się od dna – pracuje jako bileter w kinie, potem jako parkingowy, poznaje dziewczynę, wreszcie zalicza udany epizod w filmie „Chłopaki z Flatbush” – postanawia spróbować swoich sił jako scenarzysta.