Wystawa Sensoryczne mechanizmy Patricii J. Reis i Doroty Walentynowicz konfrontuje widza z pytaniem o to, jak obrazy kobiet funkcjonują w kulturze wizualnej – od poczatków filmu, przez rozwój telewizji, po współczesne przedstawienia w mediach cyfrowych. Nie jest to wystawa o spektaklu, ale o jego demontażu – o ujawnianiu jego struktury i ukrytych mechanizmów, które decydują o tym, co widzimy i jak widzimy.
Kto lub co patrzy? Co i kogo widzi? Czy naprawdę widzimy wszystko?
Czy potrafimy dostrzec to, co niewidoczne, ale obecne w przestrzeni publicznej?
Jak funkcjonują w kulturze obrazy znane z teatru i telewizji?
Czy możliwym jest odcięcie się od narzuconych nam norm patrzenia i próba spojrzenia na świat wolna od zaprogramowanych znaczeń i treści?
Artystki kierują uwagę publiczności na to, co niewidoczne, przekierowują wzrok od spektaklu ku jego zapleczu. W ten sposób ujawniają mechanizmy władzy, przywracają to, co zapomniane, i pozwalają na nowo odczytać historię mediów i technologii z feministycznej perspektywy wizualności. Zadają pytania o to, czy możemy, na chwilę choćby, uciec od nadmiaru obrazów, aby ujawnić i poddać namysłowi normatywne ramy widzenia i bycia widzianym/a, które cementują uprzedzenia, kapitalizm i kolonialne narracje?
Na ekspozycji prezentowane są instalacje, prace interaktywne, fotografie, obiekty ceramiczne oraz realizacje wideo. Reis i Walentynowicz – zarówno we wspólnych, jak i indywidualnych realizacjach – badają relacje między widzialnością a wizualnością, między podmiotem a przedmiotem, człowiekiem a maszyną. Ich działania, sytuujące się na przecięciu sztuki, nauki i feminizmu, odsłaniają przyjemność i politykę technologii, a jednocześnie przedstawiają nowe sposoby widzenia — i postrzegania — zakotwiczone w zmysłowym zaangażowaniu, w którym pierwszeństwo mają dotyk, afekt i ucieleśniona obecność, stanowiące przeciwwagę dla dominacji wzroku.
