15 maja
Czasem nie do końca potrafię sobie odpowiedzieć, jak to się adekwatnie stało. Czemu właśnie ona? Ze mnie do niej, dlaczego? Czy to naprawdę jedyne wyjście, jakie miał dla siebie mój Andrzej?
Przegrałam z Anetą adekwatnie na każdej linii. I o ile mogłam się jeszcze łudzić, iż Andrzej wykrztusi coś o tym, iż ona jest bardziej wyluzowana, mniej zasadnicza, nie taka nudna jak ty to choćby tego się nie doczekałam.
Jak to możliwe, Marysiu? lamentowała mama, wtórowała jej siostra i cała zgraja przyjaciółek, gdy wyszło, iż bierzemy rozwód.
Było dobrze kiwałam głową. Ale już nie będzie.
Marysiu, trzy razy się zastanów, zanim odejdziesz od takiego faceta. Zarabia dobrze, kocha dzieci, choćby rozwodzić się z tobą nie chce
Po tych słowach każda z tym tekstem kończyła w wiecznym banie. Czy to na Facebooku, w WhatsAppie, czy najważniejszym w prawdziwym życiu.
Tak skończyła chociażby koleżanka z pracy, z którą kiedyś rozmawiałyśmy serdeczne dziś tylko kiwam głową przy spotkaniu i rzucam mechaniczne cześć.
A kiedy próbowała zacząć rozmowę, wyrzuciłam jej z serca wszystko: nieproszonych rad, ciągłe namawianie, żebym wróciła do Andrzeja zdradcy!
Tak, zdradcy. Do dziś nie mieści mi się to w głowie.
Mieszkaliśmy razem dwadzieścia lat od studiów, wspólnie wylizaliśmy całą tą symboliczną beczkę soli, bez której zgodnie z babcinym powiedzeniem żadna para się nie utrzyma.
Było wszystko: kompletne braki pieniędzy, brak pracy, choroby (moje, jego, dzieci).
Dwójka dzieci syn Janek, córka Zosia pełen zestaw. Dom czysty, obiad codziennie, głowa nigdy mnie nie bolała.
I dbałam o siebie, nie traktowałam Andrzeja jak bankomat, czas dla niego miałam, nie zaniedbałam go po narodzinach dzieci
Czego mu zabrakło? Dlaczego po prostu jednego dnia spakował się i poszedł do sąsiadki z dwójką dzieci?
Jasne, jeszcze bym zrozumiała, gdyby poleciał za młodą, podstarzały flirt, kryzys wieku średniego czy coś A on? Do rozwódki zza płotu, co dzieci już ma.
Po prostu powiedz mi, co w niej znalazłeś?
Pół śmiałam się, pół płakałam, kiedy zdrada wyszła na jaw i Andrzej musiał się gęsto tłumaczyć.
Ani słowa, dlaczego właśnie ona, czemu ze mną nie, a z nią tak.
Nawet nie potrafił wymyślić historii o zaletach Anety, przez które miałabym się czuć mniej odpowiednią żoną.
Wcale się nie upił przed tym romansem. Był trzeźwy jak świeżo wyprana koszula.
Jedyne, co potrafił z siebie wydukać, to jakieś samo tak wyszło i rozpaczliwie błagał, żebym go nie wyganiała z domu.
O ironio w jego planach nigdy nie było rozwodu ze mną i przeprowadzki do tej nowej. On chciał jak kot nabroić na boku i wrócić do siebie niewinnym wzrokiem, jakby nigdy nic.
Może by się to i udało, gdyby nie fakt, iż Aneta zaszła z nim w ciążę. I wtedy postanowiła pociągnąć go do ołtarza dla tego nowego dziecka, najlepiej też i dla poprzednich.
Przyszła z awanturą do mojego mieszkania. Nie wierzyłam. No bo jak uwierzyć, mając za sobą dwie dekady wspólnego życia i znajomość Andrzeja lepszą niż własnej kieszeni?
Ale to Aneta wiedziała, gdzie Andrzej ma pieprzyk czy znamię na plecach. Takich rzeczy się nie wymyśla.
Była zdrada. I wypchany do ściany Andrzej nie miał już wyjścia, tylko się przyznać.
Co najciekawsze po jego stronie nagle stanęło pół miasta. choćby nie nasi wspólni znajomi, ale właśnie koleżanka z pracy, kilka dawnych przyjaciółek, dalekie kuzynki zewsząd słyszałam, iż w imię rodziny powinnam mu wybaczyć.
Nie rozumiałam tego. Teściowa wiadomo, swoje byle syn nie wyszedł źle na tym wszystkim, do granic możliwości forsowała wersję: Marysiu, bez faceta będzie ci źle.
Nawet próbowała początkowo dzieci przekabacić powiedzcie mamie, żeby nie rozwodziła się z tatą. Ohyda, ale logikę rozumiem matka chroni swoje.
Ale co innym ludziom do mojego życia? Skoro tkwili po uszy w swoim bagnie, może chcą, żebym i ja w nim ugrzęzła?
Nie zamierzałam tego akceptować. Byłam córką mojego taty (nie żyje już od lat). To on nauczył mnie najważniejszej lekcji nie musisz dostosowywać się do innych tylko dlatego, iż tego oczekują albo tak wypada.
Marysiu, jeżeli ktoś nazywa cię egoistką i przekonuje, iż powinnaś się poświęcić, wybaczyć czy podzielić dla dobrego zwyczaju, bo Bóg tak kazał nie wierz. Chce rozwiązać swoje sprawy twoim kosztem.
Tę naukę wbiłam sobie do głowy. Za każdym razem, gdy manipulacje z poczuciem winy i narzucanie obowiązków się zaczynały, wiedziałam już mogę, a choćby powinnam, postawić granicę.
Dziećmi też nikt nie zmanipulował. Gdy tylko złożyłam papiery do sądu okręgowego w Krakowie o rozwód, teściowa próbowała się dostać do wnuków przez komunikatory, żądając, by syn i córka ją odblokowali.
Męczy już, powiedziała przy kolacji Zosia.
Janek spał wtedy u swojej dziewczyny, więc Księżniczka (bo tak mówiłam do Zosi, odkąd była mała) tłumaczyła za siebie i brata:
Wszystko tylko o tym, iż powinniśmy składać rodzinę na nowo, iż będzie lepiej, jeżeli z tatą będziesz znowu razem, i tak w kółko. Raz jej powiedziałam, potem drugi, by dała spokój, niech dorośli sami się dogadują a ona dalej swoje. Zablokowałam, może odpuści.
Dzięki. Doceniam, iż nie pozwalasz sobą kręcić ani poddawać się babcinej mantrze.
Mamo, przecież nie jestem głupia westchnęła Zosia. Wiem, co zrobił tata. Gdybyście się pokłócili o wakacje czy zasłony w kuchni pewnie warto byłoby coś łatać.
Ale zdrady się nie wybacza. I tata o tym wiedział. Skoro to zrobił, skoro poszedł do Anety
Kocham go, zawsze będzie moim ojcem, ale Na co on liczył? I na co liczy babcia?
Nie miałam już odpowiedzi. A przecież jeszcze miesiąc temu byłam święcie przekonana, iż znajdę rozwiązanie na każdy problem mojej córki.
No to znajdź teraz odpowiedź, kiedy sama nie wiesz nic. Człowiek, co przez dwadzieścia piekielnych lat był wzorowym mężem i ojcem Oczywiście bywało różnie, ale nie robił nigdy żadnych dziwnych rzeczy. A teraz?
Słynne siwizna w brodę, diabeł w żebro? Chyba właśnie tak.
Okazało się, iż Andrzej miał jeszcze za pazuchą, czy może raczej pod żebrem, sporo diabłów. I spuścił je na nas, swoją byłą rodzinę, w sposób wyjątkowo wyrazisty.
I co najdziwniejsze ta historia nie skończyła się rozwodem. To się dopiero wszystko zaczęło, choć wtedy tego nie wiedziałam.
