Nikt nigdy mnie tak nie zranił, jak mój były mąż.
Nie widzieliśmy się od trzech miesięcy. Ostatni raz spotkaliśmy się, kiedy odwoziłem naszą córkę do niego na weekend. Minęło zaledwie dwanaście tygodni, a on zmienił się nie do poznania.
Przez lata powtarzałem mu, iż powinien schudnąć, ale nie chciał mnie słuchać ciągle jadł niezdrowo, popijał coli i zamiast wyjść na spacer, leżał bez przerwy na kanapie. Na siłownię nie dało się go wyciągnąć za żadne skarby. A teraz? W jego mikroskopijnym mieszkanku leży mata do ćwiczeń w najbardziej widocznym miejscu. Do tego nowa fryzura, ubrania poukładane starannie, choć przecież nikt nie dba już o niego. Przez całą naszą wspólną historię nie byłem w stanie nauczyć go obsługi pralki, a tu nagle wszystko potrafi zrobić sam.
Porozmawialiśmy
Usłyszałem wystarczająco. Powiedział mi, iż przez te wszystkie lata małżeństwa nie wierzyłem w niego i dlatego był takim gburem, ale teraz się zmienił i nie zamierza już więcej układać życia ze mną i naszą córką. Związał się z nową kobietą i to dla niej ćwiczy, pracuje nad sobą i nad swoją karierą. To bolało najbardziej. Dla mnie i dla swojej córki nie chciał się zmienić a dla niej potrafił się tak przemienić.
Zawsze powtarza się, iż człowiek otrzymuje tyle, ile sam daje drugiemu, ale mój były nie był zdolny do wzajemności. Kochałem go, szanowałem, a zwracałem uwagę tylko czasem bo on sam nie widział potrzeby zmian. W zamian nie dostałem nigdy adekwatnie nic
Nawet po rozstaniu najważniejszy był zawsze on sam, nie córka, której tak dawno nie widział. Chciałbym, żeby choć przez chwilę postawił się w mojej sytuacji, spróbował się naprawdę postarać i zobaczył, co sam dostaje w zamian. Ale kto to wie
Dziś wiem, iż nie można zmusić człowieka do zmiany, jeżeli sam tego nie chce. Ważne jest, żeby dbać przede wszystkim o tych, którzy są gotowi zatroszczyć się również o nas.
