Nikt nigdy nie zranił mnie bardziej niż mój były mąż.
Nie widzieliśmy się przez ostatnie trzy miesiące. Ostatni raz spotkaliśmy się, gdy zawiozłam naszą córkę samochodem do niego na weekend. Minęło zaledwie dwanaście tygodni, a on zmienił się nie do poznania.
Przez lata prosiłam go, żeby schudł, ale zawsze ignorował moje uwagi, dalej jadł tylko fast foody, popijał colę i każdą wolną chwilę spędzał rozciągnięty na kanapie. Wyjście z nim na spacer, nie mówiąc już o siłowni, było praktycznie niemożliwe. A teraz, proszę, rozłożył matę do ćwiczeń w samym środku swojego małego mieszkania w Warszawie. Ma nową fryzurę, schludne ubrania, choć nigdy nie umiał o siebie zadbać. Przez całe lata nie mogłam go nauczyć, jak obsługiwać pralkę, a nagle wszystko robi sam.
Więc porozmawialiśmy…
Usłyszałam już wystarczająco. Powiedział mi, iż przez cały czas naszego małżeństwa go nie doceniałam i dlatego stał się taki oschły, ale teraz już taki nie jest i ja ani nasze dziecko nie liczymy się już w jego życiu. Ma nowy związek, w którym jest bardzo szczęśliwy i właśnie dla tej kobiety dba o swoje ciało, charakter i zarobki. To najbardziej mnie zabolało. Dla mnie i naszej córki nie potrafił się zmienić, a dla nowej kobiety zrobił to wszystko.
Mówi się, iż trzeba dawać tyle, ile chcemy w zamian, ale mój mąż nigdy nie był osobą, która potrafiła się odwdzięczyć. Kochałam go, szanowałam i tylko czasami delikatnie sugerowałam, iż coś warto zmienić. On sam nigdy nic nie chciał zmienić… Nigdy niczego od niego nie dostałam.
Nawet po rozstaniu najważniejszy był dla niego on sam, nie córka, której tak długo nie widział. Chciałabym, żeby chociaż na chwilę postawił się na moim miejscu, żeby spróbował się wysilić, a w zamian dostał to, co ja otrzymywałam od niego całe małżeństwo. Ale kto wie…
