Rodzicielskie serce. Opowiadanie Dziękuję za wsparcie, lajki, życzliwość, komentarze pod opowiadaniami, subskrypcje i OGROMNE dzięki za wszelkie wpłaty od Was – ode mnie i mojej piątki kotełków. jeżeli podobał Wam się jakiś tekst, udostępnijcie go w mediach społecznościowych – to dla autora wiele znaczy! – Dlaczego jesteś taka posępna z samego rana? choćby się nie uśmiechasz, chodź, zjemy śniadanie. Mąż wszedł do kuchni, przeciągając się zaspany. W końcu wolna sobota. Na kuchence skwierczała jajecznica z boczkiem, a żona nalewała herbatę. Na talerz nałożyła mu większość jajecznicy i położyła kromkę chleba: – Jedz, bierz widelcem! – Coś nie tak zrobiłem, Natalio? – zapytał łagodnie Arkadiusz. – Zrobiliśmy oboje: źle wychowaliśmy dzieci – odpowiedziała Natalia Lechowska, siadając obok i zaczęła jeść bez apetytu. – Córka i syn dorośli, odmawialiśmy sobie wielu rzeczy podczas ich wychowania, takie czasy były. Wspieraliśmy ich, a kto wesprze nas, chociaż słowem? Ciągle mają problemy, a to im nudno, a to pieniędzy im brakuje. I u Swietki, i u Dymka wciąż tylko narzekania. – Skąd ci to przyszło do głowy? Arkadiusz już kończył jajecznicę, z euforią smarował świeżego chleba masłem i dżemem. – Tobie dobrze, bo mi to wszystko piszą, matce. Dymek wczoraj chciał z rodziną iść do kręgielni, poprosił o pożyczkę do wypłaty – zdenerwowałam się i nie dałam mu. Obraził się. A wcześniej Swietka dzwoniła, nie idzie jej kariera piosenkarki, więc ma zły nastrój. Jasne, śpiewać miło, ale trzeba też pracować! A ona chce utrzymywać się ze śpiewania, ale jej nie wychodzi. Wszystkim nie jest to dane, czas to zrozumieć i pójść do jakiejś normalnej pracy! A przecież w dzieciństwie oni z Dymkiem trzymali się razem, a teraz choćby się ze sobą nie kontaktują! Natalia Lechowska odsunęła stygnącą jajecznicę i zaczęła pić herbatę. – Nie przejmuj się tak bardzo, wszystko się ułoży, też byliśmy kiedyś młodzi – próbował pocieszyć Arkadiusz, ale ona jeszcze bardziej się rozpaliła. – Co ty mówisz, Arek, przypomnij sobie! Żyliśmy skromnie, wszystko nas cieszyło! Kiedy urodził się Dymek – wielka radość. Wózek i łóżeczko dostałam od przyjaciółki, śpioszki od siostry, wszystko po starszym synu. Używane, ale jak nowe – przecież dzieci gwałtownie rosną. Byliśmy szczęśliwi. A jak kupiliśmy malucha – sześcioletnią Skodę – byliśmy dumni! Blaszak przy bloku i czuliśmy się bogaci! A naszym, jeżeli nie pojadą za granicę, to życie nieudane – czy tak ich nauczyliśmy? – Czasy się zmieniły, Natalia. Kuszenia więcej, są młodzi, poczekaj, zrozumieją w końcu. – Oby nie za późno, bo życie leci, Arek. Patrzę w lustro – to naprawdę już ja, babcia? I ty – dziadek… Rozmowę przerwał dzwonek telefonu: dzwonił syn Dymek. – No widzisz, znowu coś. – Natalia Lechowska odebrała i z każdą chwilą jej oczy robiły się coraz większe. Zerwała się z miejsca. – Arkadiusz, ubieraj się szybko, Dymek w szpitalu! Sąsiad do mnie dzwonił z jego sali. – Co się stało? – Arkadiusz też zerwał się, spiesząc się z ubraniem. – kilka zrozumiałam, ale podobno szlifierka ciągnęła mu po ręce… tarcza pękła i przecięła. Lekarze próbują uratować dłoń. Oby tylko się udało, żeby nie został bez ręki! Szybko, jedziemy! Oboje wyszli w pośpiechu – już nie młodzi, ale jeszcze nie całkiem starzy rodzice, z niepokojem w oczach. Pobiegli, wszystko inne zapominając, do szpitala do syna… W drodze zadzwoniła Swietka: – Mamo, wpadnę dziś na obiad, może być? – Przyjdź, córeczko, chyba będziemy już z powrotem – zawołała zdyszana Natalia i choćby nie doczekawszy się odpowiedzi, pobiegła za Arkadiuszem na przystanek… W szpitalu gwałtownie ich uspokoili – rękę udało się uratować, ale do syna na razie nie wpuszczą. – Nie pójdę, dopóki nie pozwolicie wejść, zaczekam – Natalia siadła w poczekalni, Arkadiusz obok niej. Nagle do szpitala wbiegła Swietka, rzuciła się do nich: – Mamo, no co tacy zmartwieni jesteście? Wszystko dobrze! Dymek miał wczoraj fuchę, komuś auto naprawiał. Coś się nie otwierało, ścinał śruby i przecięło. Był nieprzytomny, wszystko mu zszyli, palce ruszają, mamo, miny macie jakby kończył się świat – ale już po wszystkim! – Skąd wiesz? – wydała z siebie Natalia. – Zawsze piszemy z Dymkiem, i z jego żoną Leną też. Pomagamy sobie, przecież wiecie! – A my myśleliśmy, iż w ogóle nie macie ze sobą kontaktu, czemu nam nic nie mówiliście? – wyjaśnił Arkadiusz. – Tato, bo wy jesteście tacy silni i radzicie sobie ze wszystkim – nie chcemy was martwić bez potrzeby! – uśmiechnęła się Swietka. – I wyglądacie młodo, więc chcemy, żebyście teraz żyli trochę dla siebie. – A ja już myślałam, iż w ogóle wam na nas nie zależy – też się uśmiechnęła Natalia. – Mamo, to wy jesteście takie niesamowite, niezłomne pokolenie. Chcemy być jak wy, ale nie zawsze wychodzi, tato – staramy się, rozumiecie? Rodzice rozpromienili się, niepokój zniknął z ich twarzy. – Mamo, tato, chciałam wam powiedzieć – dostałam pracę! A na śpiewanie zapraszają mnie na różne imprezy – byłam w przedszkolu, a wczoraj śpiewałam w domu spokojnej starości, tak mi bili brawo! Jedna staruszka aż się popłakała, jej córka jest znaną piosenkarką, i wciąż w rozjazdach, a mamę zostawiła samą… Swietka wzięła nagle rodziców w objęcia: – Bardzo was kochamy z bratem, nie myślcie… Wtedy pielęgniarka pozwoliła zajrzeć do syna na chwilę. Natalia ledwo powstrzymała łzy, ale Dymek spokojnie powiedział: – Mamo, już dobrze, nie zamartwiaj się. Tato, sam opowiadałeś, jak w blaszaku przy samochodzie gniazdo os przyleciało i tak cię pożądliły, iż prawie zmarłeś. Bywa różnie. Jak wyjdę, wpadnijcie do nas na Sylwestra, bo wiecznie ten pośpiech i rzadko się spotykamy. Swieta chyba też chce przedstawić wam swojego chłopaka, jeszcze wam nie mówiła. Do domu wracali pieszo, postanowili się przejść. Nie starzy, ale i już nie młodzi rodzice. Ach, to rodzicielskie serce, zawsze boli dla dzieci. Wydaje się, iż u innych dzieci są idealne, człowiek by chciał, żeby własne były najlepsze, żeby słuchały rodziców, żeby dobrze żyły. A one mają własną drogę, choćby jaką… I są kochane, bo to nasze dzieci…