To pierwsza tak duża indywidualna wystawa artysty bliskiego naszej współczesności w MSN. Wystawa Edward Dwurnik. Duma i wstyd skupia się na twórczości artysty z lat 70., 80. i 90. i prezentuje dwa jego główne cykle malarskie Sportowcy i Robotnicy. Kuratorowana przez Łukasza Rondudę ekspozycja jest próbą odczytania pracy Dwurnika z perspektywy emocji towarzyszących przemianom społecznym w Polsce w drugiej połowie XX wieku. Duma i wstyd podejmuje też najważniejszy temat dla naszej tożsamości w ostatnim półwieczu, jakim było doświadczenie awansu społecznego oraz klasowego. W 1965 roku artysta, jeszcze jako student ASP, podjął decyzję, by wyruszyć w prowincjonalną Polskę autostopem i malować napotykanych ludzi i miejsca. Miał ambicję pokazania życia przeciętnych Polaków jako reprezentantów wspólnoty, do której wciąż czuł przynależność.
Inspirował się wielkoformatowym malarstwem realistycznym i historycznym. Malował dużo i z rozmachem, a jego charakterystyczny styl spodobał się publiczności i doprowadził Dwurnika nie tylko do awansu społecznego, ale też wielkiego sukcesu komercyjnego. „Nigdy jeszcze nie umieszczono twórczości ojca w kontekście złożonej historii pokolenia, które w tej chwili kształtuje współczesną Polskę.” – przyznaje Pola Dwurnik. Edward Dwurnik zmarł w 2018 roku.
Wystawie towarzyszy interwencja artystyczna Patryka Różyckiego Transformacja. Cykl obrazów z lat 2021–2024 dotyczy dzieciństwa i dojrzewania artysty na wsi w ekonomicznym i społecznym wykluczeniu związanym z transformacją lat 90.
Edward Dwurnik. Duma i wstyd
Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, ul. Marszałkowska 103
www.artmuseum.pl
Edward Dwurnik, Klęska urodzaju (z cyklu Obrazy duże), 1977, Muzeum Narodowe w Krakowie, fot. z archiwum Fundacji Edwarda Dwurnika
Edward Dwurnik, Niech żyje wojna nr: 16, 1991, mat. Fundacji Edwarda Dwurnika
Edward Dwurnik, Przystanek autobusowy, (z cyklu Obrazy duże), 1974, mat. Fundacji Edwarda Dwurnika
