Kiedy w 1998 roku Nintendo wypuściło "The Legend of Zelda: Ocarina of Time", tytuł gwałtownie pobił kilka rekordów. Pierwszym był rekord przedsprzedaży w USA, trochę po nim wskoczyła najwyższa liczba sprzedanych egzemplarzy na całym świecie (7 milionów), jednak w poczet osiągnięć tego tytułu należy wliczyć również ogrom doskonałych ocen, w tym w legendarnym magazynie Famitsu, który przyznał mu maksymalną notę.
Stało się to wszystko nie bez powodu. Tytuł wprowadził kilka technologicznych rozwiązań, które w przyszłości okazały się standardem dla tytułów akcji 3D. Opracowując jeden przycisk akcji, Nintendo bardzo uprościło sterowanie, co oczyściło interfejs i ekran. Studio wprowadziło też namierzanie celów w trakcie walki, czyli mechanikę blokowania kamery na konkretnym przeciwniku. "Ocarina" była pierwszym tytułem w serii, który przeszedł do pełnego trójwymiaru oraz posiadał dynamiczny cykl dnia i nocy. To ostatnie nie tylko wpływało na wygląd świata Hyrule, ale też wiązało się z wieloma wydarzeniami, np. determinowało rodzaj potworów.
Na koniec Link otrzymał magiczną okarynę, która wyniosła muzykę w grach do rangi pełnoprawnego elementu rozgrywki, a nie tylko tła budującego klimat. Zagranie odpowiedniej melodii na instrumencie potrafi przebudzić słońce czy teleportować się.
Nic dziwnego, iż gra w 2011 doczekała się remake’u na konsolę przenośną Nintendo 3DS. Dobre rzeczy sprzedają się wielokrotnie. Gigant z Japonii przyswoił tę lekcję dawno temu i w tym roku przygotował nam drugi remake, tym razem na Switcha 2.
Jak wiele się zmieniło od 1998 roku? W świecie gier wideo to szmat czasu i okres gwałtownego rozwoju technologii. Jak w tych realiach wypada ponad 20-letnia gra i czy po poznaniu ostatnich dwóch wielkich tytułów, czyli "The Breath of the Wild" oraz "Tears of the Kingdom", wciąż warto się z nią zapoznać?
Zacznę zatem od kwestii rozmiarów i czasu. Otóż, "Ocarina of Time" jest grą skrojoną w sam raz na parę tygodni niespiesznego grania. Nie przytłacza ogromnym światem, a każdą krainę da się zbadać w kilka godzin. Projektantom udało się pominąć wielogodzinne tutoriale i wpleść naukę świata w sam akt grania, dzięki czemu wejście w buty Linka odbywa się naturalnie. Tradycyjnie już dla tej serii, bohater dosłownie budzi się do nowej przygody.
Pierwsze wyjście na świat, do startowej osady Kokiri, to przejście do wyśnionego świata baśni: wioseczka jest jak kokon utkany z magii i liści, z pięknym ciepłym światłem i magicznymi owadami latającymi tu i tam. Switch 2 pokazuje pełnię swych możliwości i "Ocarina of Time" jest bezsprzecznie najładniejszym tytułem na tę konsolę. Mimo iż stylowi graficznemu bliżej do realizmu niż w przypadku poprzednich dwóch odsłon serii, królestwo Hyrule nie zostało odarte ze swojego baśniowego charakteru. I, co równie ważne, wszystko to działa płynnie w 60fps.
Przygoda Linka jest dość schematyczna, jest to w końcu "Zelda". Mamy zatem do czynienia z klasycznym motywem fantasy opartym na poszukiwaniach głównego niegodziwca i łażeniu po najeżonych pułapkami labiryntach. Każda odwiedzana przez bohatera kraina ma swój odpowiednik podziemi (chociaż czasami znajdują się one nie dosłownie pod ziemią, ale w… trzewiach potwora), w których główne zadanie polega na znalezieniu klucza do komnaty z największym bossem. Nigdy nie możemy dojść do niego od razu, zawsze potrzebne jest jakieś konkretne narzędzie, dostępne po wypełnieniu szeregu misji.
A jednak ów ustalony porządek nie nuży, bo każde lochy mają swój charakter. Z drugiej strony, podążanie tą ścieżką nie oznacza, iż sama gra sprowadza się do odwiedzania coraz to nowych podziemi. Sam tytuł sugeruje, iż najpotężniejszą adekwatnością okaryny jest kształtowanie czasu. Trochę po tym, jak w skórze małego Linka poznajemy baśniowy Hyrule, następuje mała wolta i przenosimy się w czasie o siedem lat.
Następuje wtedy przełamanie schematu fabuły, gdyż zostajemy zmuszeni do odwiedzenia tych samych miejsc, ale o zupełnie odmienionym obliczu. Poznajemy losy mieszkańców miasteczek, czasami dość ponure, innym razem zaskakujące. To świetny zabieg, jeszcze mocniej wiążący emocjonalnie ze światem, ponieważ graczowi zostaje odebrane to, co poznał i zdążył polubić. Kwestia uratowania królestwa, które pod nieobecność Linka pogrążyło się w chaosie, robi się sprawą osobistą.
Remake na Switcha 2, poza dużą zmianą graficzną, wprowadza kilka usprawnień względem mechaniki i sterowania, np. wprowadzono swobodną kamerę oraz przycisk skoku. Niektóre lokacje uległy mniejszym bądź większym zmianom (dotyczy to głównie Forest Temple), podobny lifting napotkał zadania, aczkolwiek podstawowy kształt gry pozostał ten sam. Dość powiedzieć, iż poradniki do poprzednich wersji mają rację bytu również w najnowszej.
Dzięki wbudowanemu mikrofonowi konsola rozpoznaje dźwięki, dzięki czemu możemy spróbować przebudzić magię okaryny nucąc… albo grając na własnym instrumencie. Wprawdzie nie miałam okazji przetestować sprzętu HORI, ale pomagała mi córka, powtarzając melodie na własnej glinianej okarynie. Działało to bardzo dobrze!
Bez względu na to, czy poznajecie ten tytuł na nowo, czy odkrywacie go ponownie po latach, jest pewne, iż przeżyjecie piękne parę tygodni listopada. Nim z piskiem opon wjedzie największa premiera tego roku, spędzicie cudowne chwile w nowym-starym Hyrule. Przypomni Wam się, po co powstały gry wideo i dlaczego je kochamy.
Stało się to wszystko nie bez powodu. Tytuł wprowadził kilka technologicznych rozwiązań, które w przyszłości okazały się standardem dla tytułów akcji 3D. Opracowując jeden przycisk akcji, Nintendo bardzo uprościło sterowanie, co oczyściło interfejs i ekran. Studio wprowadziło też namierzanie celów w trakcie walki, czyli mechanikę blokowania kamery na konkretnym przeciwniku. "Ocarina" była pierwszym tytułem w serii, który przeszedł do pełnego trójwymiaru oraz posiadał dynamiczny cykl dnia i nocy. To ostatnie nie tylko wpływało na wygląd świata Hyrule, ale też wiązało się z wieloma wydarzeniami, np. determinowało rodzaj potworów.
Na koniec Link otrzymał magiczną okarynę, która wyniosła muzykę w grach do rangi pełnoprawnego elementu rozgrywki, a nie tylko tła budującego klimat. Zagranie odpowiedniej melodii na instrumencie potrafi przebudzić słońce czy teleportować się.
Nic dziwnego, iż gra w 2011 doczekała się remake’u na konsolę przenośną Nintendo 3DS. Dobre rzeczy sprzedają się wielokrotnie. Gigant z Japonii przyswoił tę lekcję dawno temu i w tym roku przygotował nam drugi remake, tym razem na Switcha 2.
Jak wiele się zmieniło od 1998 roku? W świecie gier wideo to szmat czasu i okres gwałtownego rozwoju technologii. Jak w tych realiach wypada ponad 20-letnia gra i czy po poznaniu ostatnich dwóch wielkich tytułów, czyli "The Breath of the Wild" oraz "Tears of the Kingdom", wciąż warto się z nią zapoznać?
Zacznę zatem od kwestii rozmiarów i czasu. Otóż, "Ocarina of Time" jest grą skrojoną w sam raz na parę tygodni niespiesznego grania. Nie przytłacza ogromnym światem, a każdą krainę da się zbadać w kilka godzin. Projektantom udało się pominąć wielogodzinne tutoriale i wpleść naukę świata w sam akt grania, dzięki czemu wejście w buty Linka odbywa się naturalnie. Tradycyjnie już dla tej serii, bohater dosłownie budzi się do nowej przygody.
Pierwsze wyjście na świat, do startowej osady Kokiri, to przejście do wyśnionego świata baśni: wioseczka jest jak kokon utkany z magii i liści, z pięknym ciepłym światłem i magicznymi owadami latającymi tu i tam. Switch 2 pokazuje pełnię swych możliwości i "Ocarina of Time" jest bezsprzecznie najładniejszym tytułem na tę konsolę. Mimo iż stylowi graficznemu bliżej do realizmu niż w przypadku poprzednich dwóch odsłon serii, królestwo Hyrule nie zostało odarte ze swojego baśniowego charakteru. I, co równie ważne, wszystko to działa płynnie w 60fps.
Przygoda Linka jest dość schematyczna, jest to w końcu "Zelda". Mamy zatem do czynienia z klasycznym motywem fantasy opartym na poszukiwaniach głównego niegodziwca i łażeniu po najeżonych pułapkami labiryntach. Każda odwiedzana przez bohatera kraina ma swój odpowiednik podziemi (chociaż czasami znajdują się one nie dosłownie pod ziemią, ale w… trzewiach potwora), w których główne zadanie polega na znalezieniu klucza do komnaty z największym bossem. Nigdy nie możemy dojść do niego od razu, zawsze potrzebne jest jakieś konkretne narzędzie, dostępne po wypełnieniu szeregu misji.
A jednak ów ustalony porządek nie nuży, bo każde lochy mają swój charakter. Z drugiej strony, podążanie tą ścieżką nie oznacza, iż sama gra sprowadza się do odwiedzania coraz to nowych podziemi. Sam tytuł sugeruje, iż najpotężniejszą adekwatnością okaryny jest kształtowanie czasu. Trochę po tym, jak w skórze małego Linka poznajemy baśniowy Hyrule, następuje mała wolta i przenosimy się w czasie o siedem lat.
Następuje wtedy przełamanie schematu fabuły, gdyż zostajemy zmuszeni do odwiedzenia tych samych miejsc, ale o zupełnie odmienionym obliczu. Poznajemy losy mieszkańców miasteczek, czasami dość ponure, innym razem zaskakujące. To świetny zabieg, jeszcze mocniej wiążący emocjonalnie ze światem, ponieważ graczowi zostaje odebrane to, co poznał i zdążył polubić. Kwestia uratowania królestwa, które pod nieobecność Linka pogrążyło się w chaosie, robi się sprawą osobistą.
Remake na Switcha 2, poza dużą zmianą graficzną, wprowadza kilka usprawnień względem mechaniki i sterowania, np. wprowadzono swobodną kamerę oraz przycisk skoku. Niektóre lokacje uległy mniejszym bądź większym zmianom (dotyczy to głównie Forest Temple), podobny lifting napotkał zadania, aczkolwiek podstawowy kształt gry pozostał ten sam. Dość powiedzieć, iż poradniki do poprzednich wersji mają rację bytu również w najnowszej.
Dzięki wbudowanemu mikrofonowi konsola rozpoznaje dźwięki, dzięki czemu możemy spróbować przebudzić magię okaryny nucąc… albo grając na własnym instrumencie. Wprawdzie nie miałam okazji przetestować sprzętu HORI, ale pomagała mi córka, powtarzając melodie na własnej glinianej okarynie. Działało to bardzo dobrze!
Bez względu na to, czy poznajecie ten tytuł na nowo, czy odkrywacie go ponownie po latach, jest pewne, iż przeżyjecie piękne parę tygodni listopada. Nim z piskiem opon wjedzie największa premiera tego roku, spędzicie cudowne chwile w nowym-starym Hyrule. Przypomni Wam się, po co powstały gry wideo i dlaczego je kochamy.
