[Recenzja] Kali Malone - "Burning Song" (2026)

Kali Malone, mieszkająca w Szwecji kompozytorka oraz klawiszystka, zwróciła na siebie uwagę krytyki i publiczności albumem "The Sacrificial Code" z 2019 roku. Wypełnia go siedemdziesiąt minut organowych dronów, z charakterystycznymi dla artystki powoli rozwijającymi się melodiami. Była to jednak dopiero rozgrzewka przed znakomitą serią wydawnictw, obejmującą bardziej zwarty "Living Torch", monumentalny "Does Spring Hide Its Joy", a także bardziej różnorodny, zawierający również utwory zaaranżowane na orkiestrę dętą lub chór "All Life Long". Mniej fascynujące okazały się późniejsze duety z Drew McDowallem na "Magnetism" i z Leilą Bordreuil na "Music for Intersecting Planes", oba mniej wyraziste kompozytorsko, niewnoszące istotnych nowych idei. Z tym drugim ma też problem najnowszy "Burning Song", pierwsza samodzielna płyta Malone od prawie trzech lat.

W roli współpracowników powracają wiolonczelistka Lucy Railton i gitarzysta Stephen O'Malley, którzy wspierali Kali Malone już na "Does Spring Hide Its Joy". O ile jednak tam liderka wykorzystywała jedynie elektronikę, tu znów gra na organach piszczałkowych - a konkretnie na instrumencie znajdującym się w historycznym kościele św. Tomasza w Lipsku. To właśnie w nim pochowany jest Jan Sebastian Bach, który przez ostatnie trzy dekady życia pełnił tam funkcję kantora. Wprawdzie obecne organy oddano do użytku nieco ponad ćwierć wieku temu, ale instrument posiada specjalnie zaprojektowany system strojenia i temperacji inspirowany historycznymi rozwiązaniami epoki baroku. Kali jako pierwsza wykonała na nim współczesny repertuar. Nagrań dokonano na żywo, wykorzystując dwadzieścia mikrofonów rozmieszczonych w kościele - cały budynek jest bowiem pudłem rezonansowym dla organów.

Jedynym większym zaskoczeniem są wyjątkowo krótkie, jak na estetykę drone, utwory. Najkrótsze "Map the Path" i "Sounding a Void" nie mają choćby pięciu minut, a żaden nie przekracza siedmiu. To właśnie sprawia, iż "Burning Song" zajmuje miejsce "Living Torch" jako najbardziej przystępnego albumu Kali Malone. Tamten jest wprawdzie kilka minut krótszy, ale wypełniają go dwa kilkunastominutowe nagrania. Oczywiście, jest to wciąż muzyka daleka od radiowych piosenek. Dalej są to powolnie zmieniające się drony w postaci zawieszonych partii organów, często zespojonych z podobnie przeciągłymi partiami wiolonczeli oraz gitary akustycznej, na której O'Malley gra smyczkiem. Z drugiej strony, nie jest to jakaś bardzo abstrakcyjna, eksperymentalna czy dysonansowa muzyka. Kompozycje Kali, jak zawsze, charakteryzują się wyraźnie prowadzoną linią melodyczną, tyle iż w powolnym tempie. Melancholijny, czasem nieco niepokojący klimat dobrze koresponduje z obecną porą roku.

Mam jednak z tym materiałem taki problem, iż wszystko to słyszałem już na wcześniejszych albumach Malone, zrobione w bardzo podobny sposób. Próbowałem się przekonać, ale przy kolejnych odsłuchach znaczna część "Burning Song" jest dla mnie jedynie muzyką tła. Bardziej angażujący okazuje się dopiero finał płyty, która w utworach "Heavy with Fruit" i "My Eve My Dawn" osiąga swój emocjonalny szczyt. Akurat te dwa utwory opublikowano już wcześniej, jako zapowiedzi albumu - to zrozumiały wybór, aczkolwiek za bardzo nadmuchał moje oczekiwania, których całość nie udźwignęła.