
Ledwie rok po poprzednim albumie Armand Hammer, "Mercy", duet Elucida i Billy'ego Woodsa powraca z kolejną płytą. "Snakes & Ladders" ukazał się zresztą zupełnie z zaskoczenia, bez żadnych wcześniejszych zapowiedzi, w środku tygodnia. W przeciwieństwie do poprzednika, nagranego w całości z Alchemistem, tym razem niemal każdy utwór powstał z udziałem innego producenta. A wystąpili w tej roli m.in. Kenny Segal, trio clipping. oraz inni twórcy niezależnego hip-hopu, często powiązani z wytwórnią Blackwoodz Woodsa. Pomimo tego całość zachowuje wyjątkowo spójny charakter, co ma tym większe znaczenie, iż to album koncepcyjny. Punktem wyjścia była popularna planszówka, w której gracz stający na polu z drabiną może przejść wyżej, ale trafienie na węża oznacza konieczność cofnięcia się. Duet używa jej jako metafory nieprzewidywalności życia, społecznych nierówności oraz powtarzalności historii. Limitowana edycja "Snakes & Ladders" zawiera własną, w pełni grywalną wersję tej gry.
Zarejestrowany ostatniej zimy album opisuje ówczesną sytuację w USA, skupiając się na mechanizmach systemowej przemocy, opresji i nienawiści, imperializmie, zagrożeniach wynikających z rozwoju automatyzacji czy tzw. sztucznej inteligencji, alienacji w cyfrowym świecie, natłoku informacji, normalizacji przemocy w mediach czy prawicowych paranojach. Pomiędzy tym wszystkim jest też miejsce na bardziej osobiste tematy, jak rodzicielstwo czy konsekwencje własnych decyzji oraz trudności w ich podejmowaniu. W sumie na płycie znalazło się szesnaście utworów, podpisanych wspólnie przez Elucida i Woodsa, o łącznym czasie trwania niespełna trzech kwadransów - żaden nie zbliża się do długości czterech minut, najkrótsze nie osiągają choćby dwóch. Dzięki temu album ma świetna dynamikę, cały czas coś się tu dzieje, żadnym pomysłem nie sposób się znudzić.
Czytaj też: [Recenzja] Armand Hammer & The Alchemist - "Mercy" (2025)
Ma to, oczywiście, też taką konsekwencję, iż co lepsze momenty pozostawiają lekki niedosyt, bo można było je bardziej rozwinąć. Poszczególne fragmenty "Snakes & Ladders" lepiej sprawdzają się jako segmenty większej całości niż osobne piosenki - mógł to być jeden z powodów, dlaczego twórcy całkiem odpuścili sobie wydawanie singli. Ale z drugiej strony, to nierzadko wciąż świetne utwory. Wyróżnia się na pewno otwieracz "Deadbolts" z produkcją clipping., opowiadający o codziennym życiu rodziny, dla której dom jest bezpieczną przestrzenią, ale tuż za progiem czai się inna rzeczywistość. Idealnie zilustrowano to podkładem złożonym głównie z subtelnych dźwięków, ale z przebijającymi się spod niego złowieszczymi glitchami. Kolejne utwory są już bardziej intensywne i nieprzewidywalne, odzwierciedlając ową rzeczywistość za progiem. Niepokojący klimat udanie podtrzymują takie nagrania, jak "Lock Out / Tag Out", "Nightswim", "Assembly Lines" czy "If We Must Die", ale bywa też - przynajmniej pod względem muzycznym - bardziej pogodnie, jak w "Jet Magazine" z szybszym beatem i pulsującą elektroniką, albo w "Gravity" z soulowymi wokalami. Sporo tu ciekawych rozwiązań produkcyjnych. "Times Table" zwraca uwagę samplem z Mahavishnu Orchestra, "Vespers" ma klimat zadymionego klubu jazzowego, a na potrzeby "Dogville" nagrano całkiem nowe partie saksofonu, wiolonczeli i basu, dopełniające potężny, kroczący rytm.
Jednak nie tylko producenci dobrze się spisali. Udanie na całej płycie wypadają obaj liderzy - mają dobry flow, a ich glosy dobrze ze sobą współbrzmią i idealnie nadają się do zaangażowanego rapu. Niespecjalnie śledzę karierę Elucida, ale od paru lat uważnie obserwuję Billy'ego Woodsa - niesamowite, iż przy tak dużej aktywności wciąż udaje mu się trzymać równy, wysoki poziom. Wprawdzie "Snakes & Ladders" nie wydaje się niczego nowego wnosić do jego twórczości, ale to kolejny bardzo udany album i celny komentarz społeczny do gównowaciejącego świata.
Ocena: 8/10
Armand Hammer - "Snakes & Ladders" (2026)
1. Deadbolts; 2. Send for Me; 3. Lock Out / Tag Out; 4. Jet Magazine; 5. Nightswim; 6. TimesTables; 7. Don't Say It If It Isn't True; 8. Gravity; 9. Vespers; 10. Dragon Teeth; 11. Incidentals; 12. Graveside; 13. Dogville; 14. Assembly Lines; 15. Risk; 16. If We Must Die
Skład: Billy Woods - wokal; Elucid - wokal; Ryan Crosby - gitara (5); Kenny Segal - skrecze (11), wiolonczela (13), gitara basowa (13); Aaron Shaw - saksofon (13)
Featuringi: DJ Haram - wokal (12); $ilkMoney - wokal (15)
Featuringi: DJ Haram - wokal (12); $ilkMoney - wokal (15)
Producent: clipping. (1); Kenny Segal (2,5,13); Sebb Bash (3,7,16); Mekala Session (4,11); Kara-Do (4); Jeff Markey (6); Child Actor (8); Animoss (9); Theravada (10); Petter Eldh (11); Saint Abdullah (12); Eomac (12); Messiah Musik (13); Preservation (14); Steel Tipped Dove (15)




![Lech Janerka w Warszawie: Zakręciła się łezka w oku [RELACJA]](https://i.iplsc.com/-/000JQH6U8C16RBCR-C461.jpg)










