Z samego rana zadzwoniła do mnie sąsiadka i zapytała:
Słyszałaś, co zrobiła twoja kuzynka?
Nie, co się stało?
Wygląda na to, iż zamierza się rozwieść w wieku 54 lat, po 30 latach małżeństwa.
Od tej wiadomości aż opadła mi szczęka. Jak to możliwe? Przecież wydawali się zwyczajną rodziną, jej mąż nie pił, był już na emeryturze, starszy od niej o dziewięć lat. Mają troje dorosłych dzieci, każde mieszka osobno, pięcioro wnuków. I nagle ona decyduje się na rozwód.
Może to jakaś pomyłka? Postanowiłam zadzwonić do kuzynki Zofii i umówić się na spotkanie. Poszłyśmy na spacer do Parku Łazienkowskiego, żeby spokojnie porozmawiać. I oto, co usłyszałam…
Nie mam już siły, kręciłam się jak chomik w kołowrotku przez całe życie. Mój mąż pracował i ja też, ale po pracy on siadał na kanapie, włączył telewizor albo szedł na piwo z kolegami. Ja od razu zaczynałam drugi etat w domu. Myślę, iż wiele Polek dokładnie wie, o czym mówię.
Wracasz z pracy i zaczynasz od nowa: pranie, gotowanie obiadu, szykowanie czegoś na jutro, bo dzieci będą głodne po szkole. Trzeba posprzątać, umyć naczynia, odkurzyć, bo mąż przecież zmęczony, a dzieci zajęte lekcjami i dodatkowym angielskim. Tysiąc rzeczy codziennie każda gospodyni to zna.
Liczyłam, iż gdy dzieci dorosną, wszystko będzie łatwiejsze. Myliłam się. Dzieci wyfrunęły z gniazda, mąż Zbigniew przeszedł na emeryturę, a ja wciąż pracuję.
A teraz mój ukochany mąż siedzi cały czas w domu albo jeździ na ryby, ale ręką nie kiwnie przy obowiązkach domowych. Stale czeka, aż wrócę i wszystko ogarnę.
Ostatnim gwoździem do trumny był dzień, gdy złapałam grypę, a gdy wrócił z ryb, nie zapytał nawet, jak się czuję, tylko otworzył lodówkę i zaczął krzyczeć, iż nic nie ma do jedzenia, iż mogłabym choć ziemniaki ugotować, bo to przecież żadna trudność.
Powiedziałam mu, iż skoro to takie proste, niech sobie sam ugotuje. A on na to:
Po co mi żona, jeżeli mam sobie sam gotować?
Gdy to usłyszałam, powiedziałam dość, rozwodzimy się. Podzielimy mieszkanie i będziemy żyć osobno. Chcę chociaż przez chwilę pożyć dla siebie.
Dzieci nie były zadowolone. Mówili, iż zostawiam go samego, iż nie poradzi sobie i umrze z głodu.
Ale mnie już nie obchodzi. Sam jest sobie winny. Skoro nie docenił tego, co miał, teraz zobaczy jak to jest.
Tak to wygląda. Może wszystko się uspokoi, ale Zofia jest teraz stanowcza.
Mam jednak wątpliwości, bo nie jest łatwo być samotnym na starość.
Co o tym sądzisz? Życie pokazuje, iż czasem trzeba pomyśleć o sobie. Nie można poświęcać się bez końca każdy zasługuje na szacunek, szczególnie we własnej rodzinie.