Przyjechałam w odwiedziny, tęskniłam za tobą, ale własne dzieci wydają się obcymi – smutna opowieść polskiej matki o dorosłych dzieciach, które nie mają już czasu dla rodziców

Przyśniło mi się, iż przybyłam do Warszawy, dźwigając ciężki, bordowy kuferek, pełen zapachów dzieciństwa i stukotu drobnych monet starych złotówek, co szeleszczą jak liście pod nogami. Tęsknota pachniała powietrzem zakurzonym na dworcu Warszawa Główna, a ja byłam przecież tylko cichym cieniem samotnej matki, której dzieci zamieniły się w obcych przechodniów.

Moja opowieść opowieść Barbary rozlewała się pod sufitem mieszkania jak mleko, gdy wyleje się w nocy z garnka: miałam trójkę dzieci, co się roztrzaskało po świecie niczym pierniczki wypiekane na Boże Narodzenie. Najstarszy syn, Wojciech, żył gdzieś daleko, za granicą, a jego listy były mrugnięciami światła w ciemnej studni. Coraz rzadziej wysyłał te pocztówki z obrazkami, których dotykałam palcami jak starego obrazka Matki Boskiej w rodzinnej kuchni. Mój mąż, Dawid wciąż pamiętał każde imię, każdy obrót globusa, z którego przychodziły niespełnione obietnice spotkania.

Wojtusiu, wróć do nas czasem. Chciałabym uściskać twoją żonę i zobaczyć na własne oczy, jak brzęczą wnuki, zapisywałam na papierze, licząc każdą złotówkę na znaczek.

Średnia córka Bożenka wyszła za Andrzeja z wojska. Raz była w Białymstoku, raz w Gdańsku, ich dom był ciągle w walizkach, a córeczka, wnuczka Marcelinka, rysowała domy z chmur zamiast z dachówek. Na święta wpadają, jak para wróbli: na moment, zaraz znów znikają.

Najmłodsza, Jagoda, miała życie pogmatwane jak rysunek dziecka w szkolnym zeszycie. Była kiedyś żoną, miała synka, ale z mężem było jak z niedopasowaną skarpetą nagle zniknął. Jagoda uniosła się na radzie matki, przeprowadziła się do Łodzi, gdzie została szwaczką, stale w ruchu, wśród stukotu maszyn na wielkiej hali. Synalek, Patryk, szedł za nią z tobołkiem na plecach jak cień w pochmurny dzień.

Postanowiłam ruszyć do Jagody, z torbami cięższymi od złych myśli. Dawid mnie odprowadził czasem wydawało mi się, iż jestem już tylko powietrzem, co cicho świszcze w pustym domu. Poradzisz sobie beze mnie tydzień? Zapytałam, nie wiedząc, kogo boję się zostawić bardziej jego czy samą siebie.

W pociągu drugiej klasy minuty zmieniały się w krople deszczu na szybie, a ja śniłam na jawie spotkanie, szczęście przesycone nutą żalu.

Na peronie Łódź Kaliska, wśród szarych ludzi bez twarzy, odebrała mnie wiadomość, iż nie powinnam była przyjeżdżać niezapowiedziana. Jestem w pracy, mamo, odbiorę cię dopiero wieczorem. padł głos Jagody przez telefon. Nic nie szkodzi, chciałam zrobić niespodziankę! powiedziałam, śmiejąc się do słuchawki, chociaż łzy płynęły niewidoczne.

Na klatce powitał mnie wnuk, Patryk, jakby urósł przez te lata na jakimś dziwnym nawozie nieobecności. Wysoki jak brzoza, sztywny jak chłopiec wyrzeźbiony z lodu. Przytuliłam go, a on odsunął się, wzruszając ramionami. Kątem oka zobaczyłam siebie w lustrze: była tam kobieta bez wieku.

Dlaczego nie uprzedziłaś? spytała Jagoda już zdyszana, z torbą zakupów. Stół, nakryty ceratą w wiśnie, już na mnie czekał, a nad nim pływały talerze z barszczem i kotletami pięć sztuk, liczba nie do podziału. Chciałam zjeść trzy, ale zagryzłam myśl: Połóż, potem zobaczymy

Wtem zadzwonił Dawid, pytając, czy dotarłam. Okłamałam go cichym głosem: Wszystko dobrze. Jemy razem kolację

Przy stole, w świetle lampy drżącej jak skrzydła ćmy, Jagoda spytała cicho: Kiedy wracasz, mamo? Ostrożna, jakby od tego pytania zależało pęknięcie kubka. Ukłuło mnie serce, ugryzło jak osę, więc powiedziałam: Wyjadę jutro, jeżeli ci przeszkadzam.

Każdy wieczór był obrazem rozmytym przez deszcz siedziałam sama, podczas gdy Patryk znikał do sąsiadów, a Jagoda wychodziła z koleżankami. Powietrze w mieszkaniu gęstniało od ciszy, a ja stawałam się coraz bardziej cienka, przezroczysta.

Przy pakowaniu usłyszałam głos wnuka: Mamo, kiedy wreszcie przyjedzie wujek? Obiecałaś mecz. A ona odpowiedziała: Gdy babcia wyjedzie.

Bez pożegnania zabrałam walizkę wydała mi się lżejsza od ciężaru na sercu i uciekłam z powrotem do Dawida, który czekał, tak jak czeka się na autobus o świcie, nie do końca wierząc, iż w ogóle przyjedzie. Okazało się, iż czułość i troska są jak stary szalik znaleziony zimą: nikomu już niepotrzebne, chociaż kiedyś nie można było bez nich wyjść z domu.