Proszę sobie wyobrazić stosy trupów sięgające drugiego piętra... Budujmy pomnik bohaterom Powstania Warszawskiego każdą wyciągniętą dłonią, nie pięścią... Nie bądźmy obojętni!

​​​​​​​„Gdy Państwo jadą przez Wolę, proszę sobie wyobrazić stosy trupów sięgające do drugiego piętra. Proszę sobie wyobrazić miasto, w którym w ogóle nie było domów. Proszę sobie wyobrazić tysiące ludzi umierających na godzinę, cmentarze na każdym podwórku…” Tak wyglądała Warszawa w 1944 roku… Pamiętacie jedenaste przykazanie, o którym mówił nieżyjący już Marian Turski? Brzmi ono „Nie bądź obojętny”. Powstanie Warszawskie było świadectwem tego, co te słowa oznaczają w praktyce. Było zrywem ludzi, którzy w obliczu bezwzględnej nienawiści wybrali walkę o wolność, godność, o drugiego człowieka.

Bohaterstwo Powstańców w 1944 roku wyrastało z wychowania w duchu głębokiej solidarności i gotowości do najwyższych poświęceń. Dziś to na nas spoczywa obowiązek pielęgnowania tych wartości i przekazywania ich kolejnym pokoleniom. Najpiękniejszymi pomnikami, jakie możemy współcześnie postawić Powstańcom są codzienne gesty wsparcia i życzliwości wobec siebie nawzajem. Każda wyciągnięta dłoń - nie pięść - w stronę drugiego człowieka. Każde dobre słowo. Każdy dzień, w którym odmawiamy bycia obojętnym na los drugiego człowieka.

Dlatego każdego roku 1 sierpnia tak wielu z nas spotyka się i zatrzymuje w Godzinę „W” przy ul. Kościuszki w Pułtusku,