Praga, piąta rano. Dorota Kuśnierz nie patrzyła na budzik, bo i tak nie spała od trzeciej. Leżała pod kołdrą, a w głowie powtarzała trasę: Rondo Wiatraczna, Grochowska, most Poniatowskiego, w lewo na Solec. Na karteczce przy czajniku zapisała to równo, drukowanymi literami, jakby pisanie miało cokolwiek załatwić.

Samochód stał pod blokiem od wczoraj. Yaris, srebrny, jedenastoletni. Kupiła go od brata po tym, jak powiedział: „Dorota, masz czterdzieści dwa lata i prawo jazdy od dziesięciu, to przestań dzwonić po taksówki”. Wtedy się zaśmiała. Teraz jej się nie śmiało.

Najgorsze były ręce. Wiedziała, iż jak już usiądzie za kierownicą, to nie będzie problemu z nogami ani z lusterkami — tylko z dłońmi, które robią się sztywne i nie chcą puścić kierownicy. Bała się, iż wjedzie w tramwaj. Bała się, iż zgaśnie jej na środku ronda i wszyscy zaczną trąbić. Ale najbardziej bała się tego, co pomyśli kursant, którego wiozła na egzamin.

Bo Dorota, paradoks całej sytuacji, była instruktorką nauki jazdy. Teorię znała tak, iż mogłaby ją wyrecytować obudzona o drugiej w nocy. Praktykę — cudzą — też. Od trzech lat uczyła ludzi jeździć. Cudzych. Swoim autem nie przejechała ani metra.

—

Zaczęło się od męża.

Marek, jeszcze zanim się rozstali, zwykł mawiać przy każdej okazji: „Kobieta za kółkiem to nieszczęście”. Najpierw żartem. Potem już tak, iż przestawało być śmieszne. Kiedy zdawała egzamin, powiedział przy teściach: „No, Gratka. Tylko uważaj na słupki”. Gdy potem raz wzięła jego auto, przez całą drogę komentował: tu za wcześnie, tu za późno, a tutaj to w ogóle cudem żyjemy. Po trzech takich przejazdach oddała mu kluczyki i powiedziała, iż już nigdy.

I tak zostało. choćby po rozwodzie. Zwłaszcza po rozwodzie, bo Marek wyprowadził się z mieszkania, ale nie z jej głowy. Został tam jako głos, który podpowiadał: nie dasz rady.

—

Pracę w szkole jazdy znalazła z ogłoszenia. Potrzebowali kogoś do teorii, a Dorota miała cierpliwość, której zazdrościli jej inni wykładowcy. Siedziała z kursantami godzinami, tłumaczyła znaki, pierwszeństwo, manewry. Kiedy szef zaproponował jej szkolenie na instruktorkę praktyki, odmówiła. Wymyśliła, iż ma chore plecy.

Nikt nie pytał. Nikt nie wiedział, iż co wieczór chodziła na parking pod Tesco i siadała za kierownicą swojego yarisa, żeby chociaż potrzymać kierownicę. Nie odpalała silnika. Po prostu siedziała, jak idiota, i udawała, iż jedzie.

—

Przełom nastąpił przez Zosię.

Zosia miała siedemnaście lat, aparat na zębach i taką energię, iż Dorota przy niej czuła się jak stary fotel. Zosia zapisała się na kurs i od pierwszego dnia mówiła, iż boi się tylko jednego — iż jej nie wyjdzie. Na placu manewrowym myliła lewe od prawego. Płakała dwa razy. Raz, kiedy nie trafiła w bramkę garażową. Drugi raz, kiedy instruktor podniósł głos.

Dorota wzięła ją po godzinach. Pokazała, jak ustawić lusterka. Jak złapać punkt odniesienia. Jak oddychać, kiedy serce wali. Zosia zdała za pierwszym razem. Kiedy dzwoniła z tą wiadomością, słychać było, iż trzęsie się z radości. A Dorota stała przy oknie w kuchni i patrzyła na swój srebrny samochód, którego nigdy nie odpaliła.

I wtedy, dokładnie wtedy, zrozumiała, iż robi z siebie zakładniczkę.

—

Następnego ranka wstała o piątej. Zaparzyła herbatę, ale jej nie wypiła. Ubrała się, wzięła kluczyki i zeszła na dół.

Yaris stał trzeci od śmietnika. Na masce leżał liść. Dorota zdjęła go, wsiadła, zapięła pas. Przekręciła kluczyk. Silnik zamruczał cicho, jakby sam był zaskoczony, iż to się dzieje. Dorota wyjechała z parkingu, minęła sklep Żabka, wjechała na Grochowską. Ręce jej się trzęsły, ale jechała. Piętnaście na godzinę. Trzydzieści. Czterdzieści. Na moście wyprzedziła autobus. Ona.

Nie zatrzymała się na jednej rundzie. Pojechała dalej. Przez most, na Solec, potem wzdłuż Wisły, aż do Wisłostrady i z powrotem. Zaparkowała pod blokiem o siódmej rano, z roztrzęsionymi nogami i taką ulgą w klatce piersiowej, jakby zdjęto jej z płuc betonową płytę.

Przy bramie stała sąsiadka z jamnikiem. Patrzyła na Dorotę, potem na samochód.

— To pani auto? — zapytała.

— Moje — powiedziała Dorota, i pierwszy raz wypowiedziała to słowo tak, jak się wymawia coś, co naprawdę się posiada.

—

Dwa tygodnie później zapisała się na kurs doszkalający. Nie dla instruktorów — dla siebie. Wykupiła dziesięć godzin jazdy w obcym mieście. Powiedziała instruktorowi, iż potrzebuje przejechać rondo z tramwajem. Zrobił zdziwioną minę, ale pojechali. Po trzeciej rundzie zrozumiał, o co chodzi, i już nic nie mówił.

Marek dowiedział się przypadkiem. Ich wspólni znajomi wrzucili zdjęcie z ogródka działkowego. Na zdjęciu Dorota, pod srebrnym yarisem, z kluczykami w ręce. Marek skomentował: „Dorota?! Kupiłaś se samochód?? XD”. Nie odpowiedziała. Nigdy nie odpowiedziała na jego komentarze.

A potem zrobiła coś, co zaskoczyło ją samą. Zadzwoniła do Marka. Po prawie dwóch latach milczenia. Zaproponowała, żeby przyjechał po rzeczy, które wciąż leżały w garażu. Bo — powiedziała słowami, które jej samej dźwięczały jak z cudzego scenariusza — „ja go potrzebuję na samochód”.

Marek przyjechał w sobotę. Dorota przeparkowała yarisa na jego oczach. Cofnęła, wyprostowała, znowu cofnęła, wjechała idealnie między słupki. Marek stał z kartonem starych płyt i patrzył.

— Od kiedy ty jeździsz? — zapytał w końcu.

— Od dziesięciu lat, Marek — powiedziała Dorota, zamykając drzwi. — Tylko ty jeden uważałeś, iż nie umiem.

Wziął karton. Wszedł do windy. Nie powiedział ani słowa.

A Dorota wsiadła do samochodu i pojechała na Grochowską. Po drodze, na tym samym rondzie, które tyle razy pokonywała w myślach, wrzuciła trzeci bieg i przyśpieszyła. Nie dlatego, żeby komuś coś udowodnić. Po prostu chciała poczuć, jak to jest jechać gwałtownie i wcale się nie bać.