Kinga nie była już w stanie znieść sposobu, w jaki traktowali ją rodzice. Po raz pierwszy przerwała rozmowę z mamą, wyładowując swoją frustrację przez rzucenie telefonem o ścianę, który rozpadł się na kawałki. Choć wiedziała, iż jej zachowanie było zbyt gwałtowne, nie potrafiła zapanować nad emocjami, które w niej buzowały złością, żalem i poczuciem bezsilności. Wybuchnęła płaczem, czując ciężar sytuacji gnębiącej jej duszę.
Pracując w dwóch miejscach, Kinga nie otrzymywała żadnej pomocy od rodziców, co tylko pogłębiało jej frustrację. Świadomość, iż rodzice przez cały czas skupiali się wyłącznie na jej młodszej siostrze sprawiała, iż rana stawała się jeszcze głębsza. Choć rozumiała, iż powinna cieszyć się sukcesami siostry, wciąż wracała myślami do pieniędzy.
Jej telefon dzwonił bez przerwy, a pierwszy telefon przyszedł od mamy, która prosiła ją o pożyczkę. Kinga, mając własne problemy finansowe, zdecydowała się odmówić. Następnie dostała zaproszenie na parapetówkę siostry po raz kolejny, Kinga podjęła decyzję o nieobecności. Kilka dni później, mama pojawiła się u niej z wizytą. Kinga miała nadzieję, iż może mama przyszła przeprosić za prośbę o pomoc finansową dla mieszkania siostry, zdając sobie sprawę z trudnej sytuacji, w której Kinga się znajduje.
Rozmowa jednak gwałtownie zrobiła się nerwowa. Mama sprawiała wrażenie, jakby Kinga była urażona, i wypytywała o jej obsesję na punkcie pieniędzy. Kinga próbowała wyjaśnić, iż chodzi nie tylko o kwestie finansowe. Podkreśliła swoje problemy ze spłatą kredytu hipotecznego, o których rodzice wiedzieli, ale jakby zdecydowali się je zignorować. Mama uniknęła odpowiedzi i zarzuciła Kindze, iż myśli tylko o złotówkach.
Bardzo zraniona, Kinga pokłóciła się z mamą, wyrażając potrzebę akceptacji i miłości. Pytała, czy zrobiła coś złego, iż jest traktowana inaczej niż siostra. Po rozmowie była wyczerpana emocjonalnie, ale zaczęła zastanawiać się, jak dalej żyć, żeby w końcu znaleźć spokój i ciepło w rodzinie.
