Szczęśliwe dzieciństwo Kacpra zakończyło się, gdy miał pięć lat. Pewnego dnia jego rodzice nie przyjechali po niego z przedszkola. Wszystkie inne dzieci już odprowadzono, a mały siedział przy stole i rysował siebie, mamę i tatę. Przedszkolanka co chwilę spoglądała na niego i niespodziewanie wycierała mu policzki. W końcu podeszła, wzięła go na ręce, mocno przytuliła i rzekła:
Cokolwiek się stanie, nie bój się, Kacperku. Musisz być silny. Rozumiesz mnie? Rozumiesz, mały?
Chcę do mamy wymówił drżącym głosem.
Zaraz przyjdą ciocia i wujek. Pójdziecie z nimi, Kacperku. Będzie tam wielu innych dzieciaków, nie płacz.
Przytuliła się do niego wilgotną twarzą, po czym poprowadziła za rękę do samochodu. Gdy zapytano, kiedy oddadzą go mamie, powiedziano mu, iż rodzice są daleko i dziś nie mogą przyjechać. Kacpra umieścili w dużym pokoju wspólnym z innymi chłopcami. Rodzice nie przyjechali ani następnego dnia, ani kolejnego tygodnia. Chłopiec bardzo się martwił, płakał nocami, a z tego powodu podniosła mu się temperatura.
Po wyzdrowieniu, ciocia w białym fartuchu usiadła przy nim poważnie i powiedziała, iż jego rodzice są teraz bardzo daleko w niebie. Nie mogą tamzej zejść, ale zawsze są blisko, czuwają nad nim i wszyscy go znają. Musi więc zachowywać się dobrze i nie chorować, żeby ich nie zmartwić. Kacper nie uwierzył. Patrzył w niebo i nie widział nikogo oprócz ptaków i chmur. Zdecydował, iż znajdzie ich choćby w jakikolwiek sposób.
Najpierw gruntownie zbadał podwórko podczas spacerów. W końcu odkrył małą szczelinę za krzakami. Przy niej wisiały wygięte metalowe druty ogrodzenia. Przelot był możliwy tylko do połowy, więc Kacper postanowił wykopać przejście. Powoli, ziemia była sypka, pełna piasku. niedługo w miejscu, gdzie odstępy między drutami były największe, powstała otwór.
Kacper przeczołgał się przez niego i znalazł wolność. Rzucił się wzdłuż od nielubianego zakładu, który tak nazywali go inni chłopcy. Nie znał miasta, więc niedługo się zgubił. Musiał odnaleźć swój dom, ale wszystkie domy wyglądały tak samo. Nagle na przejściu zobaczył kobietę, przypominającą mamę w grochy w kropeczki, z eleganckim koczkiem jasnych włosów.
Mamo! rzucił się w jej stronę.
Kobieta nie usłyszała go i nie odwróciła się.
Mamo! wpadł w nią chłopiec, goniąc za nią.
Kobieta odwróciła się, usiadła na piętach i przyjrzała mu się uważnie. To nie była jego matka.
W międzyczasie Jadwiga, dwudziestoletnia dziewczyna, zakochała się po uszy w Wiktorze. Spotkali się przypadkiem na letnim parkiecie. On nieśmiało zaprosił ją do wolnego tańca, rozmawiali swobodnie, a potem nie rozstawał się już od niej. Po trzech miesiącach pobrali się, żyli w zgodzie, ale po trzech latach Jadwiga dowiedziała się, iż nie może mieć dzieci. Wiktor nie potrafił się z tym pogodzić, więc para podjęła liczne badania i kuracje w sanatoriach. W końcu zaakceptowali, iż nie zostanie im potomka. Wiktor zasugerował wziąć dziecko z Domu Dziecka.
Jadwiga tak kochała męża, iż zaproponowała rozwód. Mieli już prawie trzydzieści lat, wciąż byli młodzi. Wiktor miał się wyjść za inną, kto mogła go uszczęśliwić, a ona miała żyć sama. Wiktor nie zgodził się z rozstaniem, twierdził, iż nigdy jej nie opuści. Jadwiga wymyśliła więc podstępny plan: przyznała się, iż nie kocha go już i ma kochanka. Wiktor nie uwierzył. Następnej nocy nie wróciła do domu. Rano powróciła, a w jej mieszkaniu pachniało winem i męskim woda kolońską. Gdy Wiktor pytał, co się stało, ona tylko powtarzała, iż ma kochanka. Wiktor zgodził się na rozwód.
Kiedy Kacper wołał do Jadwigi, ona była już od dwóch miesięcy po rozwodzie. Czuła się przygnębiona, tęskniła za mężem i zastanawiała się, co u niego. Gdy nieznany chłopiec nazwał ją mamą, serce Jadwigi podskoczyło.
Co się stało, mały? Zgubiłeś się? zapytała łagodnie.
Szukam mamę i tatę. Powiedzieli mi, iż są w niebie, ale nie wierzę zapłakał Kacper.
Chodź ze mną, mieszkam niedaleko. Nakarmię cię pyszne ciastka, chcesz? wzięła chłopca za rękę i poprowadziła go do domu.
W domu Kacper pożerał ciastka z herbatą z liśćmi porzeczki, które Jadwiga kupiła po drodze. Opowiedział jej, co się stało. Okazało się, iż starsi chłopcy zabierali mu słodycze i czasem go przygłaszali. Jadwiga bardzo go współczuła i zapytała:
Kacperku, chcesz, żebym cię przygarnęła i zamieszkaliśmy razem? Kiedy dorośniesz, wszystko zrozumiesz i kiedyś spotkasz swoich rodziców, choć nie będzie to od razu.
Kacper skinął głową.
Jadwiga zadzwoniła do domu dziecka, zgłosiła znalezisko i sama przywiozła chłopca. Porozmawiała z wychowawcami, by jeszcze lepiej pilnowali maluchy, i codziennie go odwiedzała, choć nie mogła go zabrać na stałe. Miała pracę, mieszkanie, ale nie była zamężna. Samotna kobieta nie mogła adoptować dziecka. Po raz pierwszy poczuła żal, iż naciskała na rozwód. Nie wiedziała, jak odzyskać męża.
Postanowiła więc zawrzeć fikcyjne małżeństwo z kolegą ze pracy, Stanyslawem, który niedawno się rozwiódł. Był kawalerem, ale dobrym specjalistą, i miał dokumenty potrzebne do takiego porozumienia. Stanyslaw najpierw się wahał, potem zgodził się pod warunkiem zapłaty. Jadwiga podobała mu się, ale ona wciąż kochała Wiktora i nie wyobrażała sobie innego męża.
Pewnego wieczoru przychodziła po Kacprze i zobaczyła pod jego okiem siniaka pod oczkiem starsi chłopcy go pobili, żeby nie szczekał. Wychowawcy zamiast pomóc, rozpowiedzieli jej o rozmowie z Jadwigą. Teraz będzie mu ciężko pomyślała.
Następnego dnia Jadwiga zgodziła się na propozycję Stanyslawa. W sobotę przygotowała kolację, założyła czerwone sukienki (takie, jakie chciał Stanyslaw), zapaliła świece i czekała na gościa. Czuła gorycz i rozżalenie, ale musiała ratować Kacpra, którego obiecała.
Zadzwonił dzwonek. Jadwiga podeszła do drzwi i ku zdziwieniu zobaczyła przy progu swojego byłego męża.
Musimy porozmawiać, Jadwinko. Cały czas cię obserwowałem i nie widziałem, żeby ktoś wchodził do domu lub wychodził. powiedział, a w tym momencie drzwi otworzył się winda i w niej wypadł Stanyslaw z bukietem kwiatów i szampanem w drugiej ręce.
Widzisz, Wiktorze przerwał Stanyslaw.
Wiktor zarumienił się, zaciśnięte pięści rozluźniły się. Nie odezwał się już, gwałtownie zeskoczył do tramwaju i odjechał. Jadwiga została w łzach i wypędziła Stanyslawa z domu. Serce rozrywała niepewność, co się stanie z Kacprem.
Minęły dwa lata. Kacper dumnie stał w szeregu pierwszoklasistów, ubran w elegancki garnitur i białą koszulę, trzymając ogromny bukiet kwiatów dla nauczycielki. Do szkoły przyprowadzili go rodzice i mała siostra Małgorzata, która całą drogę kręciła się w ramionach taty. Na mamę czekała Jadwiga w ubraniu w grochy, które tak lubił Kacper. W domu byli także Wiktor i kolejny adoptowany chłopiec.
Okazało się, iż Stanyslaw nie był taki złośliwy. Spotkał się z Wiktorem i wyjaśnił mu całą sytuację. Następnego dnia Wiktor pośpieszył do Jadwigi, wziął ją za rękę i pojechali do Urzędu Stanu Cywilnego, by wreszcie wziąć Kacpra pod opiekę.
Od tej pory regularnie odwiedzają dom dziecka, przynoszą prezenty i słodkości. Małgorzatę przyjęli natychmiast, gdy tylko trafiła pod ich opiekę.
Mamo, tato, obiecuję, iż będę się dobrze uczyć szepnął Kacper, patrząc w niebo. Nie gniewajcie się, iż mam teraz innych rodziców. Kocha je bardzo, ale są tymczasowi, dopóki nie spotkam się z wami.
Wiedział, iż jego prawdziwi rodzice zginęli w wypadku samochodowym; ich groby stały w cichym parku. W niedziele chodził na katechezę przy kościele, gdzie zrozumiał, co naprawdę oznacza niebo.
Jadwiga najpierw nie chciała zaakceptować decyzji męża, ale los poprowadził ją ponownie do Wiktora. W końcu ponownie wzięli ślub i razem tworzyli szczęśliwą rodzinę.
**Morał**: prawdziwy dom nie zależy od murów ani adresu, ale od miłości, zrozumienia i troski, które nosimy w sercach.
