Poskramianie barier / floriankonrad

dzieje się, w samotności i wieczorem: czytam
naprawdę piękną powieść. przychodzisz do mnie
niespodziewana, dzika i w obrazach. nic nie łączy
cię z treścią książki, jaką mam przed oczami.

a jednak staję się rozgrzany, półpłynny,
rozwadniam się pod wpływem widoku fotosów
z nienakręconego filmu.

nie. na lawę przyjdzie czas,
muszę zmienić temat myśli, bo nie doczytam!

zatem: ruiny fabryki, będące niczym bułka
z wiecznie miękkiego ciasta, w którą
wchodzą bezdomni, by uprawiać seks.

miejsce, gdzie zbierają się uciekli z lekcji
nastolatkowie ze sprejami w dłoniach, aby mazać,
pstrzyć. i których nie obchodzi, iż w ruinach
właśnie ktoś zmarł.

albo z innej mańki: dowcipy wsteczne,
z serii Wychodzi baba od lekarza.

lub choćby ten, purnonsensowy:
idzie facet ulicą i widzi – leży dowcip o tym, iż
idzie facet ulicą. `O nieee, nie będę jego bohaterem!`
– pomyślał. i, zamiast ulicą,
poszedł w głąb dowcipu.
ale i tak poszedł ulicą,
bo w końcu o tym był ten dowcip.

cisza. ty. namiętność. i już nie ma książki,
napalony liżę poszewkę kołdry, wyobrażając
sobie, iż to twoje majtki.

jeszcze próbuję przeciwstawiać się prądowi,
rozmyślam o tytułowym bohaterze Truman show,
koszmarnie obciążonym nieszczęśniku
pełnym blizn. i iż po opuszczeniu
programu nie byłby on w stanie
wrócić do społeczeństwa, które go tak
okrutnie potraktowało, skończyłby
jako socjopata albo/i samobójca.

dobrze, poddaję się. obrastam tkaniną kostną
(nie: tkanką). gubię się we własnej skórze,
staram znaleźć punkty ostentacyjne
(nie: orientacyjne).

przesuwam językiem. po polszczyźnie.
rozmijają się moje związki frazeologiczne,
rozsupłują sztywne węzełki.

rozdzieram odległości. z wyuzdaniem
i nie żałując,
bez merdnięcia okiem.

triumfujesz, tak integralna.