Podczas uroczystości pojawił się nietypowy, bardzo osobisty element. Przygotowano specjalną księgę wspomnień, w której uczestnicy ceremonii mogli zapisać kilka słów o artystce. Zebrane wpisy staną się pamiątką dla jej najbliższych.
Księga wspomnień na pogrzebie Igi CembrzyńskiejUroczystości pogrzebowe Igi Cembrzyńskiej odbyły się w poniedziałek, 17 sierpnia 2026 roku, w Warszawie. Ostatnie pożegnanie aktorki, piosenkarki, producentki i reżyserki miało podniosły, ale jednocześnie bardzo osobisty charakter.
Uwagę żałobników przyciągała przygotowana specjalnie na tę okazję księga wspomnień. Każdy uczestnik uroczystości mógł się przy niej zatrzymać i pozostawić osobisty wpis poświęcony Idze Cembrzyńskiej. Było to miejsce nie tylko na tradycyjne kondolencje, ale także na krótkie historie, wspomnienia spotkań i słowa wdzięczności.
Niektórzy mogli przypomnieć wspólną pracę na planie filmowym lub teatralnej scenie. Inni opisywali prawdopodobnie prywatne rozmowy i sytuacje, które najlepiej oddawały charakter artystki. Dla kolejnych osób była to okazja, aby napisać, jakie znaczenie miały jej role, piosenki i twórcza odwaga.
Jak informuje „Super Express”, księga ma zostać z rodziną jako trwała pamiątka. Gdy emocje towarzyszące ostatniemu pożegnaniu opadną, bliscy będą mogli powrócić do wpisów i zobaczyć Igę Cembrzyńską oczami osób, które ją znały, podziwiały albo miały okazję z nią pracować.
Świat polskiej kultury pożegnał artystkęMsza pożegnalna rozpoczęła się o godzinie 11 w Kościele Środowisk Twórczych przy placu Teatralnym w Warszawie. W świątyni zgromadzili się członkowie rodziny, przyjaciele i przedstawiciele środowiska artystycznego. Wśród obecnych byli między innymi Maja Komorowska, Olgierd Łukaszewicz oraz Monika Stukonis.
Po nabożeństwie zaplanowano przejazd na Cmentarz Wojskowy na Powązkach. Urna z prochami Igi Cembrzyńskiej miała zostać złożona w kwaterze G-TUJE-26, w rodzinnym grobie Kondratiuków. Artystka spocznie obok męża, reżysera Andrzeja Kondratiuka, oraz jego brata Janusza. Informacje dotyczące miejsca pochówku i godziny uroczystości potwierdził Związek Artystów Scen Polskich.
Bliscy aktorki jeszcze przed pogrzebem zwrócili się do żałobników z istotną prośbą. Poprosili, aby zamiast kupować kwiaty i wieńce, przekazywać darowizny na rzecz Puckiego Hospicjum pw. św. Ojca Pio, założonego przez księdza Jana Kaczkowskiego.
Placówka zajmowała szczególne miejsce w ostatnim okresie życia Igi Cembrzyńskiej. Artystka przebywała tam w ostatnich miesiącach i jeszcze wtedy śpiewała dla zgromadzonych osób. Rodzinny apel sprawił, iż tradycyjny gest pożegnania mógł zamienić się w realną pomoc dla pacjentów hospicjum.
Iga Cembrzyńska pozostawiła wyjątkowy dorobekIga Cembrzyńska, adekwatnie Maria Elżbieta Cembrzyńska, urodziła się 2 lipca 1939 roku w Radomiu. Odeszła 30 lipca 2026 roku w wieku 87 lat. Była jedną z najbardziej wszechstronnych postaci polskiej kultury. Występowała w filmach, serialach i teatrze, śpiewała, komponowała, pisała scenariusze, reżyserowała oraz zajmowała się produkcją.
Widzowie pamiętają ją między innymi z „Rękopisu znalezionego w Saragossie”, „Salta”, „Jowity”, „Hydrozagadki”, „Krzyku” i „Gwiezdnego pyłu”. Charakterystyczny głos zapewnił jej także ważne miejsce w historii polskiej piosenki. Popularność przyniosły jej takie utwory jak „W siną dal”, wykonywany razem z Bohdanem Łazuką, oraz „Mówiłam żartem”.
Szczególne znaczenie w jej życiu miał Andrzej Kondratiuk. Byli małżeństwem i artystycznymi partnerami. Cembrzyńska występowała w filmach reżysera, komponowała do nich muzykę, a później założyła firmę Iga Film, dzięki której produkowała jego kolejne dzieła. Wspólnym miejscem pracy i życia stał się dla nich Gzów pod Pułtuskiem.
To właśnie tam powstawały kameralne filmy, w których codzienność mieszała się z autobiografią, humorem i refleksją nad upływającym czasem. Jak przypomina poświęcony artystce profil Culture.pl, wyprodukowała między innymi „Mleczną drogę”, „Słoneczny zegar” oraz „Bar pod młynkiem”.
Księga przygotowana na pogrzebie w symboliczny sposób uzupełnia ten dorobek. Tym razem opowieść o Idze Cembrzyńskiej tworzyli nie scenarzyści i reżyserzy, ale ludzie, którzy przyszli ją pożegnać. Każdy pozostawiony wpis stał się małym fragmentem pamięci o artystce.
