Nigdy bym nie przypuszczał, iż pewnego dnia będziemy z rodzicami i bratem dzielić się majątkiem, a cała sprawa zamieni się w kłótnię, w której każdy będzie wykrzykiwał swoje racje i próbował udowodnić, iż to właśnie jemu się należy. Mam już swoje lata, w końcu dwadzieścia na karku człowiek marzy już tylko o niezależności, ale mój brat to wciąż smarkacz dopiero czternaście. Po co mu mieszkanie? Przecież jeszcze gimnazjum ledwo kończy, a o dorosłości wie tyle, co ja o gotowaniu bigosu.
Rodzice uważają go za dziecko w sumie mnie chyba też. Pewnie przez to, iż studiuje i do tego klepię jakieś fuchy, ale wciąż siedzę w mieszkaniu po ojcu, które nam się trafiło po jego rodzicach. Ojciec wyszedł z inicjatywą powiedział, iż mogę tu mieszkać, skoro tak głośno marudzę, iż chcę się usamodzielnić i jestem gotów wynająć cokolwiek.
Fajny gest z ich strony, nie powiem zaczęłam choćby to mieszkanie powoli remontować, z cichą nadzieją, iż kiedyś zostanie moje. Ale jak łatwo się domyślić, miłe się skończyło, kiedy pokłóciłam się z ojcem. choćby już nie pamiętam, o co poszło, ale dotknęło go, jak powiedziałam, iż dam sobie radę sama.
Wydali werdykt na rodzinnej naradzie: skoro taka jestem dorosła, to najwyższy czas się wyprowadzić; oni mieszkanie teraz wynajmą, bo to przecież nie tylko moje, nie mam co sobie planować, bo na mieszkanie liczy też mój brat.
Nie ma się choćby co pytać, gdzie tu sens skoro mogłabym mieszkać tu, a brat w tym, gdzie teraz rodzice. Dochodzą do tego pomysły rodem z telenoweli: sprzedać oba mieszkania, każdy z nas dostanie stosowną sumkę i kupimy sobie coś własnego za złotówki z rynku wtórnego.
Jestem kompletnie przeciw. Po co kombinować, płacić agencji nieruchomości, podatki i za każdą wizytę u notariusza, skoro dwa mieszkania już stoją, gotowe do zamieszkania?
Ale najbardziej mnie boli, iż rodzice są w stanie wyrzucić mnie z domu tylko dlatego, iż chciałam być „niezależna”.
Może im przejdzie, może przemyślą i się pogodzimy, ale nie palę się na razie do robienia pierwszego kroku. Ich podejście wydaje mi się absurdalne, a brat tylko im przytakuje, bo jeszcze młody i naiwny. Pchają nas na kurs kolizyjny, żebyśmy kiedyś już bez ich udziału pokłócili się i wyprzedali im pół Warszawy.