NA ŻYWO
W tej rodzinie każdy żył własnym życiem. Ojciec, Tomasz, poza żoną, miał jeszcze inną ukochaną czasem choćby nie jedną i nie zawsze tę samą. Matka, Jolanta, domyślając się zdrad męża, sama nie była wzorem moralności. Spędzała czas poza domem z żonatym kolegą z pracy. Ich dwóch synów pozostawiono samym sobie. Wychowaniem chłopców nikt się szczególnie nie zajmował, więc najczęściej włóczyli się bez celu po osiedlu. Jolanta twierdziła, iż za uczniów powinna odpowiadać wyłącznie szkoła.
Rodzina zbierała się przy wspólnym stole w kuchni tylko w niedzielę po to, by szybko, w ciszy zjeść obiad i natychmiast rozejść się do swoich zajęć. Tak wyglądałby ich świat pełen błędów, przyjemnych grzechów i rozluźnionych więzi, gdyby nie wydarzyło się coś, po czym już nic nie mogło być takie samo.
Gdy młodszy syn, Paweł, skończył dwanaście lat, ojciec pierwszy raz zabrał go jako pomocnika do garażu na warszawskim osiedlu. Paweł z ciekawością oglądał narzędzia, kiedy ojciec wyszedł na chwilę do sąsiadów, którzy także majstrowali przy swoich samochodach. Nagle z ich garażu buchnął czarny dym, potem pojawiły się płomienie.
Nikt nie rozumiał, co się stało. (Później ustalono, iż Paweł przypadkiem przewrócił zapaloną lampę lutowniczą na kanister benzyny). Ludzie zamarli, nie wiedząc, co robić. Ogień szalał. Na Tomasza wylano wiadro wody i ruszył do środka. Wszyscy wstrzymali oddech. Po kilku sekundach Tomasz wyszedł z płonącego garażu, niosąc nieprzytomnego syna. Paweł był niemal cały poparzony nietknięta została tylko twarz, którą najwidoczniej chłopak zasłaniał dłońmi. Ubranie na nim w całości spłonęło.
Już ktoś zadzwonił po straż i karetkę. Pawła natychmiast zabrano do szpitala. Był przytomny!
Chłopaka od razu położono na stół operacyjny. Po kilku godzinach niepewnego oczekiwania do Jolanty i Tomasza wyszedł lekarz i powiedział rzeczowo:
Robimy, co się da i czego się nie da. Syn jest teraz w śpiączce. Szanse są znikome jeden do miliona. Medycyna często tu nie wystarczy. Ale jeżeli Paweł wykaże szaloną wolę życia, może zdarzyć się cud. Trzymajcie się.
Tomasz i Jolanta pędem pobiegli do pobliskiego kościoła. Nad Warszawą szalała ulewa, ale oni nie czuli nic oprócz lęku o syna. Przemoczeni do suchej nitki, po raz pierwszy w życiu weszli do świątyni. Było cicho i pusto. Gdy zobaczyli księdza, podeszli nieśmiało.
Proszę księdza, umiera nam syn! Co mamy robić? rozpłakała się Jolanta.
Na imię mi ksiądz Henryk odpowiedział kapłan. Tak to już jest: jak trwoga, to do Boga? Jesteście bardzo pogubieni?
Chyba nie Przecież nikogo nie zabiliśmy odparł Tomasz, spuszczając oczy pod przenikliwym spojrzeniem księdza.
A miłość za co zabiliście? Ona martwa u was pod nogami. Między mężem i żoną powinna być więź, a u was tak szeroko, iż można by drewniany belk postawić i żaden by nie drgnął! Oj, ludzie Módlcie się za zdrowie syna do św. Mikołaja! Modlitwy nigdy za wiele. Ale pamiętajcie wszystko w rękach Boga! Nie narzekajcie na Jego wolę. Czasem tak właśnie prowadzi tych, którzy błądzą. Inaczej nie zrozumiecie! jeżeli się nie opamiętacie, stracicie duszę. Ratuje nas tylko miłość!
Jolanta i Tomasz, mokrzy od deszczu i łez, bezradnie stali przed wymagającym wzrokiem księdza Henryka, wysłuchując gorzkiej prawdy o sobie. Wyglądali żałośnie.
Ksiądz wskazał im ikonę św. Mikołaja.
Przy niej uklękli. Modlili się gorąco, płakali, obiecywali poprawę
Wszystkie romanse i zdrady z tego dnia odeszły w niepamięć, zapomniane i przekreślone. Przeanalizowali całe swoje życie kroczek po kroczku, jakby układali je na nowo.
Następnego dnia rano lekarz zadzwonił z wiadomością, iż Paweł wybudził się ze śpiączki.
Jolanta i Tomasz byli już przy łóżku syna.
Paweł otworzył oczy i próbował się uśmiechnąć na widok rodziców, choć na spalonej twarzy rysowało się tylko dziecięce cierpienie.
Mamo, tato Proszę was, nie rozwódźcie się szepnął cicho.
Synku, a skąd ci to przyszło do głowy? Przecież jesteśmy razem odpowiedziała Jolanta, delikatnie ujmując jego gorącą rękę. Paweł syknął z bólu, matka natychmiast odsunęła dłoń.
Widziałem to wszystko, mamo I jeszcze jedno: jak będę miał dzieci, dam im wasze imiona mówił dalej Paweł.
Tomasz i Jolanta wymienili spojrzenia. Uznali, iż chłopak majaczy. Jakie dzieci? Przecież Paweł choćby palcem nie ruszy, leży ledwie żywy! Najważniejsze, żeby w ogóle doszedł do siebie.
Od tej pory Paweł zaczął zdrowieć. Cały majątek i oszczędności rodziny poszły na leczenie. Tomasz i Jolanta sprzedali działkę.
Szkoda tylko, iż garaż i samochód całkowicie spłonęły tamtego nieszczęsnego dnia można by je również spieniężyć i zyskać trochę złotych na powrót Pawła do zdrowia. Ale najważniejsze, iż syn żyje! Cała rodzina, babcie z dziadkami, bez wahania pomagała, czym mogła.
W obliczu tej tragedii rodzina się zjednoczyła.
Każdy dzień, choćby najdłuższy w życiu, kiedyś się kończy.
Minął rok.
Paweł przebywał w ośrodku rehabilitacyjnym pod Łodzią.
Chłopak już chodził i potrafił zadbać o siebie.
W ośrodku zaprzyjaźnił się z dziewczynką Malwiną, rówieśniczką. Ona także przeżyła pożar, tyle iż u niej najbardziej ucierpiała twarz.
Po kilku operacjach Malwina bardzo się wstydziła swoich blizn nigdy nie patrzyła w lustro, bała się własnego odbicia.
Paweł od razu poczuł do Malwiny sympatię. Dziewczyna emanująca wewnętrznym światłem, dojrzała nad wiek i delikatna, wzbudzała chęć opieki. W wolnych chwilach byli nierozłączni. Przeżyli już za młodu ogromny ból, desperację, ogromne dawki cierpienia, musieli oswoić się ze zastrzykami i białymi fartuchami personelu Znaleźli wspólny język i mogli rozmawiać godzinami.
Czas płynął
Paweł i Malwina wzięli skromny ślub w rodzinnym kościele.
Doczekali się dwójki pięknych dzieci Aleksandry i, po trzech latach, Eugeniusza.
Gdy rodzina mogła wreszcie odetchnąć z ulgą, Tomasz i Jolanta podjęli decyzję o rozstaniu. Cała ta straszna historia z Pawłem wypaliła ich do cna, nie umieli już być razem. Oboje szukali wyzwolenia od siebie i spokoju.
Jolanta wyjechała do siostry na obrzeża miasta. Przed wyjazdem weszła do kościoła pragnęła otrzymać błogosławieństwo od księdza Henryka. Przez ostatnie lata nieraz rozmawiała z księdzem i zawsze mu dziękowała za uratowanie syna. On prostował:
Dziękuj Bogu, Jolu!
Ksiądz nie popierał rozstania.
Cóż, jeżeli musisz, odpocznij. Czasem samotność może być z pożytkiem dla duszy. Ale wróć, bo mąż i żona to jedno napominał opiekuńczo.
Tomasz został sam w pustym mieszkaniu. Synowie z rodzinami mieszkali osobno.
Dawni małżonkowie odwiedzali wnuki na zmianę, dokładnie się mijając.
Niektórzy powiedzieliby, iż wreszcie wszystkim jest wygodnie. Ale z prawdziwego żalu można wyrosnąć tylko wtedy, gdy się go przepracuje i wyciągnie wnioski a tę rodzinę właśnie to uleczyło. Cierpienie zjednoczyło ich serca, a lekcją na całe życie stało się to, iż tylko miłość naprawdę ocala i spaja rodzinę niezależnie od tego, jak poplątane bywa ludzkie życie.