Cykle prac, nad którymi pracuję, są próbą podzielenia się moim równoległym planem, wytworzonym przeze mnie systemem symboli, rytuałów. Ich celem jest zachęcenie innych osób, które również potrzebują więcej czasu, by wrócić między ludzi, do zrobienia tego samego.
Daniel Mikulski
Pandemia zapoczątkowała okres długotrwałej izolacji. Życie w odosobnieniu pozostawiło trwały ślad, stopniowe wycofywanie się z kontaktów społecznych stało się nowym nawykiem. Powroty okazują się jednak trudne. Niełatwo porzucić strefę komfortu, która w trakcie lockdownu stopniowo się zawężała. Z czasem stawała się coraz mniejsza, aż w końcu ograniczyła się do czterech ścian pokoju. W tym kontekście „okno na świat” staje się nie tylko metaforą, ale również bardzo dosłownym doświadczeniem – stając się głównym punktem odniesienia do otaczającej rzeczywistości.
Artysta w swojej twórczości często sięga po motywy, które w jego codzienności i przyzwyczajeniach wytworzyły system wizualnych znaków. Rytuał staje się tutaj częścią realnej rzeczywistości. Obserwujemy go w powtarzalności motywów: elementy techniczne i ich personifikacje przeplatają się płynnie z motywem cielesności i bliskości. To równoległy plan własnych fascynacji, który dla drugiego człowieka staje się niezrozumiały, ponieważ jego kontekst jest coraz bardziej subiektywny i osobisty. Zaglądamy więc do tej prywatnej przestrzeni, w której każdy detal ma znaczenie. Drobne znaki, ślady na tkaninie czy powracające formy są częścią osobistego języka artysty.
Kolażowe formy przyjmują kształt miękkich, bezpiecznych obiektów. Sama praca z tkaniną nie jest przypadkowa. Pracując w niewielkim pokoju, artysta był zmuszony dostosować swoją praktykę do ograniczonej przestrzeni – wtedy rozpoczął eksperymenty z materiałem, który z czasem stał się jego głównym medium. Początkiem były tekstylne kolaże budowane na płaszczyźnie. Stopniowo zaczęły pojawiać się także, oparte na tych samych motywach, realizacje przestrzenne. Doświadczenia autora stają się naturalnym filtrem-soczewką, nadając całości zbioru charakterystycznej miękkości.
Prezentowane prace powstają od 2023 roku i pozostają częścią rozwijającego się procesu twórczego. W świecie przedstawionym nie występują „kolizje” ze światem zewnętrznym. To uniwersalne świadectwo istnienia na planach równoległych.
