Zakazana miłość potrafi być jak ból zęba, którego nie sposób uciszyć choćby w najdziwniejsze sny. Czasami śni mi się, iż jestem znów na drugim roku studiów w Krakowie, gdzie zakochałem się w niezwykłej dziewczynie o imieniu Ludmiła. Jej włosy wyglądały jak złote pola pod Tarnowem w sierpniowy wieczór, a oczy miała jasne, mądre i łagodne, jak letnie mgły unoszące się nad Wisłą. Mimo to, mojej mamie nie odpowiadało jej pochodzenie uważała, iż rodzina Ludmiły była zbyt skromna, nieodpowiednia dla naszego nazwiska. Mama szeptała, iż powinienem związać się z dziewczyną z metryką szlachecką, kupującą codziennie świeże bułki za złotówki na Rynku, nie taką, co pije kompot z własnych jabłek.
Mimo jej niezadowolenia, widywałem się z Ludmiłą potajemnie. Wszystko było jak w kalejdoskopie: chwile euforii przeplatane niepokojem, jakby śniła mi się ulica Floriańska pokryta mgłą i echem plotek. Pewnego dnia, gdy deszcz stukotał w szyby akademika, dostałem od Ludmiły list pachnący lawendą. W nim napisała, iż nie potrafi wytrzymać ciężaru narzuconego przez moją matkę, iż musi odejść. To było jakby nagle, podczas śniadania, zupa mleczna zamieniła się w kawałki szkła. Pokłóciłem się z matką, wyrzucając jej stare fotografie, po czym postanowiłem wynająć własne mieszkanie gdzieś na obrzeżach miasta, szukając wolności i oddechu. Niemniej moje serce wciąż biło dla Ludmiły, a rozum plątał się w pytania jak tramwaje jadące w niewłaściwą stronę.
Wtedy, podczas jednej z tych mglistych, zimowych nocy, gdy wynosiłem śmieci, ujrzałem Ludmiłę stojącą przed klatką schodową, łzy jej świeciły pod latarnią jak kryształki soli. Zaprosiłem ją do środka, by ogrzała ręce przy herbacie i opowiedziała mi o swoim śnie przerażającym jak krzywe schody w starym domu. Wszyło na jaw, iż moja matka uknuła całą intrygę: to ona napisała ten list, podszywając się pod Ludmiłę, dodając w nim, iż znalazłem sobie inną dziewczynę z willowej dzielnicy, i wyprowadziłem się dla niej. Ludmiła odebrała te słowa jak potłuczoną porcelanę, aż do tej chwilki na schodach.
Gdy sen rozproszył się, zrozumieliśmy prawdę i zdając się na poczucie, iż nikt, choćby surowe głosy babci z Torunia, nie powinien decydować o naszej miłości, wróciliśmy do siebie. Od tego dnia, pośród śmiechu, pierogów z kapustą i mroźnych poranków ze śladami śniegu na szybie, kroczyliśmy razem przez domy i ulice, nie oglądając się już na status czy wyobrażenia innych. Bo przecież w snach, choćby tych dziwnych, najważniejsze jest to, iż trzymamy się za rękę, a świat wokół nas wiruje i tańczy w rytmie naszej miłości.
