– Oszukałaś mnie! – grzmiał Michał, stojąc pośrodku salonu, czerwony ze złości. – W jakim sensie oszukałam? – Wiedziałaś! Wiedziałaś, iż nie możesz mieć dzieci, a mimo to za mnie wyszłaś! – Będziesz najpiękniejszą panną młodą – mama poprawiła welon, a Antonina uśmiechnęła się do swojego odbicia. Biała suknia, koronkowe rękawy, Michał w eleganckim garniturze. Wszystko miało być dokładnie tak, jak marzyła od piętnastego roku życia: wielka miłość, ślub, dzieci. Dużo dzieci. Michał chciał syna, ona córkę – więc umówili się na troje, aby nikt nie był pokrzywdzony. – Za rok już będę niańczyć wnuki – powtarzała mama, ocierając łzy. Antonina wierzyła w każde słowo. Pierwsze miesiące małżeństwa minęły w szczęśliwej mgle. Michał wracał z pracy, ona witała go kolacją, zasypiali przytuleni, a każdego ranka ze ściśniętym sercem sprawdzała kalendarz. Opóźnienie? Nie, tylko się wydawało. Kolejny miesiąc. I następny. I znów nic. Do zimy Michał przestał pytać „no i co?” z nadzieją w głosie. Teraz już tylko milczał, kiedy Antonina wychodziła z łazienki. – Może pojedziemy do lekarza? – zaproponowała w lutym, gdy minął już prawie rok. – Najwyższy czas – mruknął Michał, nie odrywając wzroku od telefonu. Klinika pachniała chlorem i beznadzieją. Antonina siedziała w kolejce wśród kobiet o przygaszonych oczach, przekładała magazyn o szczęśliwym macierzyństwie i myślała, iż to jakaś pomyłka. U niej przecież wszystko dobrze. Po prostu nie miała jeszcze szczęścia. Badania. USG. Znów badania. Nazwy zabiegów zlewały się w jeden niekończący się potok zimnych leżanek i obojętnych spojrzeń pielęgniarek. – Szanse na naturalne poczęcie – około pięciu procent – oznajmiła lekarka, patrząc w kartę. Antonina kiwała głową, notowała coś w zeszycie, zadawała pytania. A w środku wszystko zamarzło. Leczenie zaczęło się w marcu. Razem z nim przyszły zmiany. – Znowu płaczesz? – Michał stał w drzwiach sypialni, a w jego głosie było więcej złości niż współczucia. – To hormony. – Trzeci miesiąc? Może przestań już udawać? Mam dość! Antonina chciała wytłumaczyć, iż tak wygląda terapia, iż trzeba czasu, iż lekarze obiecali wynik za pół roku – rok. Ale Michał już wyszedł, trzaskając drzwiami. Pierwsze in vitro wyznaczono na jesień. Przez dwa tygodnie Antonina prawie nie wstawała z łóżka w obawie, żeby nie spłoszyć cudu. – Negatywny wynik – oznajmiła oschle pielęgniarka przez telefon. Antonina osunęła się na podłogę w przedpokoju i siedziała tam do wieczora, aż wrócił Michał. – Ile już na to wydaliśmy? – zapytał zamiast „jak się czujesz?”. – Nie liczyłam. – Ja liczyłem. Prawie sto tysięcy. I co z tego? Nie odpowiedziała. Nie było odpowiedzi… Druga próba. Michał teraz wracał po północy, czuć było od niego obce perfumy, ale Antonina nie pytała. Wiedziała, iż nie chce znać prawdy. Znów negatywny wynik. – Może już dość? – Michał siedział naprzeciw niej w kuchni, kręcąc pusty kubek. – Ile można? – Lekarze mówią, iż trzecie podejście często bywa udane. – Lekarze mówią to, za co im płacą! Trzecia próba minęła prawie samotnie. Michał „zostawał dłużej w pracy” każdego wieczoru. Przyjaciółki przestały dzwonić – były zmęczone pocieszaniem. Mama płakała do słuchawki i lamentowała, iż taka młoda, taka ładna, dlaczego właśnie ona. Kiedy pielęgniarka po raz trzeci powiedziała „niestety”, Antonina choćby nie płakała. Łzy skończyły się gdzieś między drugą turą leczenia a kolejną kłótnią o pieniądze. – Oszukałaś mnie! Michał stał na środku salonu, czerwony z wściekłości. – W jakim sensie oszukałam? – Wiedziałaś! Wiedziałaś, iż jesteś bezpłodna, a i tak za mnie wyszłaś! – Nie wiedziałam! Diagnozę postawili rok po ślubie, byłeś ze mną u lekarza… – Nie kłam! – ruszył w jej stronę, a Antonina cofnęła się instynktownie. – Wszystko zaplanowałaś! Znalazłaś frajera, który się z tobą ożeni, a potem – niespodzianka! Dzieci nie będzie! – Michał, proszę… – Dość! – chwycił wazon ze stołu i rzucił nim o ścianę. – Należy mi się normalna rodzina! Z dziećmi! A nie to wszystko! Wskazał ją, jakby była czymś obrzydliwym, pomyłką natury. Kłótnie stały się codziennością. Michał wracał zły, milczał cały wieczór, potem wybuchał z byle powodu: pilot nie na miejscu, zupa za słona, oddychasz za głośno. – Rozwiedziemy się – oznajmił pewnego ranka. – Co? Nie! Michał, możemy adoptować dziecko, czytałam… – Nie chcę cudzych dzieci! Chcę własne! I żonę, która mi je urodzi! – Daj mi jeszcze jedną szansę! Proszę! Ja cię kocham. – A ja już ciebie nie! Powiedział to spokojnie, patrząc jej prosto w oczy. Zabolało bardziej niż wszystkie wcześniejsze krzyki razem wzięte. – Pakuję się – rzucił w piątek wieczorem. Antonina siedziała na kanapie owinięta kocem i patrzyła, jak wrzuca koszule do walizki. Ale w milczeniu nie potrafił się spakować. – Odchodzę, bo jesteś pustakiem. Michał naciskał na najczulszy punkt. – Znajdę sobie normalną kobietę. Antonina milczała… Drzwi się zamknęły. Mieszkanie ogarnęła cisza. I dopiero wtedy Antonina zapłakała – pierwszy raz od miesięcy naprawdę, zawyła do utraty tchu. Pierwsze tygodnie po rozwodzie zlały się w jedną szarą plamę. Antonina wstawała, piła herbatę, kładła się. Czasem zapominała zjeść. Czasem zapominała, który jest dzień. Przychodziły przyjaciółki, przynosiły jedzenie, sprzątały mieszkanie, próbowały rozmawiać – kiwała głową, zgadzała się na wszystko, a potem znowu owijała się w koc i gapiła w sufit. Ale czas mijał. Dzień za dniem, tydzień za tygodniem. Aż pewnego ranka Antonina obudziła się z myślą: dość. Wstała, wzięła prysznic, wyrzuciła wszystkie leki z lodówki i zapisała się na siłownię. W pracy poprosiła o nowy projekt – trudny, na trzy miesiące, wymagający pełnego zaangażowania. W weekendy zaczęła jeździć na wycieczki, potem – na krótkie wypady. Warszawa, Kraków, Gdańsk. Życie nie stanęło w miejscu. Dawida poznała w księgarni – oboje sięgnęli po ostatni egzemplarz nowej powieści Remigiusza Mroza. – Proszę, pani pierwsza – uśmiechnął się, cofając się krok. – A może ustąpię panu, jeżeli zaprosi mnie pan potem na kawę? – wypaliła Antonina, sama zaskoczona swoim śmiałym pytaniem. Roześmiał się, a ten śmiech ogrzał ją gdzieś głęboko. Przy kawie opowiedział o Zosi – siedmioletniej córce, którą sam wychowuje od pięciu lat, po śmierci żony. O tym, jak ciężko było pierwsze miesiące, jak Zosia budziła się w nocy i wołała mamę, jak uczył się zaplatać warkocze z YouTube’a. – Jesteś świetnym tatą – powiedziała Antonina. – Staram się. Nie chciała go oszukiwać. Na trzecim spotkaniu, gdy zrozumieli, iż to coś poważniejszego, iż Dawid to nie przypadkowa znajomość, powiedziała mu wszystko. – Nie mogę mieć dzieci. Oficjalna diagnoza, trzy nieudane in vitro, mąż odszedł. jeżeli to dla ciebie ważne – lepiej wiedzieć od razu. Dawid długo milczał. – Mam Zosię – powiedział w końcu. – Potrzebuję ciebie, choćby jeżeli nie będziemy mieć wspólnych dzieci. – Ale… – Dasz radę – przerwał jej z tajemniczym uśmiechem. – W jakim sensie? – Być matką. Dasz radę, jeżeli tylko będziesz chciała. Mojej mamie też postawili podobną diagnozę. A jednak jestem – siedzę tu przed tobą. Cuda się zdarzają. Zosia zaakceptowała ją zaskakująco szybko. Na pierwszym spotkaniu patrzyła spode łba, odpowiadała półsłówkami, ale kiedy Antonina spytała o jej ulubioną książkę, Zosia ożywiła się i przez pół godziny opowiadała o Harrym Potterze. Przy drugim spotkaniu sama chwyciła ją za rękę. Przy trzecim – poprosiła, żeby zaplotła jej warkocze „takie jak Elsa”. – Polubiła cię – stwierdził Dawid. – Jeszcze nigdy nikogo tak gwałtownie nie zaakceptowała. Dwa lata minęły niepostrzeżenie. Antonina przeprowadziła się do Dawida, nauczyła się smażyć naleśniki w soboty, znała już wszystkie odcinki „Psiego Patrolu” na pamięć i znowu potrafiła kochać – prawdziwie, bez lęku i podejrzliwości. W sylwestrową noc, kiedy zegar wybił północ, Antonina wypowiedziała życzenie. Szeptem: „Chcę dziecko”. Od razu się przestraszyła – po co rozdrapywać stare rany? – ale życzenie poleciało już gdzieś w kosmos. Po miesiącu pojawiło się opóźnienie. – Niemożliwe – myślała Antonina, patrząc na dwie kreski. – Wadliwy test. Drugi test. Dwie kreski. Trzeci! Czwarty! Piąty! – Dawidzie – wyszła z łazienki na miękkich nogach. – Ja… chyba… nie wiem, jak to możliwe… On zrozumiał, zanim Antonina dokończyła. Wziął ją na ręce, zakręcił nią po pokoju, całował w czoło, nos, usta. – Wiedziałem! Mówiłem ci – dasz radę! Lekarze w klinice patrzyli na nią jak na zagadkę. Wyciągali stare karty, czytali jeszcze raz wyniki, zlecili nowe badania. – To niemożliwe – kręcił głową lekarz. – Przy twojej diagnozie… Dwudziestoletnia praktyka i pierwszy taki przypadek. – Ale jestem w ciąży? – W ciąży. Ósmy tydzień! Wszystkie parametry prawidłowe. Antonina roześmiała się. Cztery miesiące później w supermarkecie wpadła przypadkiem na znajomego Michała. – Słyszałaś o Michale? – spytał, zerkając na jej zaokrąglony brzuch. – Trzeci raz się żenił. I dalej nic. Z żadną się nie udało. – Nie udało się? – No tak. Dzieci. Ani z drugą żoną, ani z trzecią. Lekarze mówią – to on ma problemy. Widzisz? A wszystko zrzucał na ciebie. Antonina nie wiedziała, co powiedzieć. W środku nic nie drgnęło – ani satysfakcja, ani żal. Po prostu pustka w miejscu, gdzie kiedyś było uczucie… …Syn przyszedł na świat w sierpniu, w słoneczny poranek. Zosia siedziała z Dawidem na korytarzu i martwiła się najbardziej. – Mogę go potrzymać? – zapytała, zaglądając do sali. – Ostrożnie – Antonina podała jej maleńką paczuszkę. – Podtrzymuj główkę. Zosia patrzyła na młodszego brata szeroko otwartymi oczami, potem spojrzała na Antoninę. – Mamo, a on zawsze będzie taki czerwony? Mamo… Antonina się popłakała, Dawid objął je obie, Zosia zdziwiona spoglądała to na rodziców, to na braciszka, nie rozumiejąc, czemu wszyscy płaczą. A Antonina zrozumiała jedno: czasami wystarczy mieć przy sobie odpowiednią osobę, by uwierzyć w niemożliwe… A Wy, co myślicie o tej historii? Podzielcie się swoją opinią w komentarzach i wesprzyjcie autorkę łapką w górę!