On nienawidził swojej żony. Nienawidził… Przeżyli razem 15 lat – każdego ranka widział ją obok sie…

On ją nienawidził. Nienawidził

Razem spędzili piętnaście lat. Całe piętnaście lat życia widywał ją każdego ranka, jednak to dopiero w ostatnim roku zaczęły go potwornie irytować jej nawyki. Szczególnie jeden: budząc się rozciągała ramiona i przez cały czas leżąc w łóżku z uśmiechem szeptała: Dzień dobry, słoneczko! Dziś będzie piękny dzień. Zwyczajne słowa, ale te chude ręce i zaspana twarz budziły w nim odrazę.

Wstawała, mijała okno i przez kilka chwil wpatrywała się w dal. Potem zdejmowała nocną koszulę i szła pod prysznic. Na początku małżeństwa był oczarowany jej ciałem, jej swobodą, niemal na granicy wstydu. Teraz, choć wciąż była bardzo atrakcyjna, jej nagość wywoływała w nim wściekłość. Był taki dzień, gdy niemal pchnąłby ją z łóżka, by przyspieszyć ten jej ślamazarny rytuał przebudzenia, ale zebrał się w sobie i tylko burknął szorstko:

Rusz się wreszcie, mam tego dosyć!

Ona się nie śpieszyła. Wiedziała o jego romansie, znała choćby tę dziewczynę, z którą jej mąż spotykał się już trzeci rok. Rany na ambicji zabliźniły się z czasem, zostawiając głównie smutną świadomość bycia niepotrzebną. Przebaczała mu napady złości, obojętność, pogoń za straconą młodością. Ale też nie pozwalała mu odbierać sobie spokoju żyła swoim tempem, cicho, pogodzona z każdą chwilą.

Tak postanowiła wtedy, gdy dowiedziała się, iż jest chora. Choroba pożerała ją miesiąc za miesiącem i nie miała już wiele przed sobą. Pierwszym odruchem była potrzeba wykrzyczenia tego światu podzielenia się ciężarem, by rozłożyć go na kawałki i oddać rodzinie. Ale najgorszą dobę przeżyła sama, w czterech ścianach, patrząc śmierci w twarz, i wtedy postanowiła milczeć. Jej dni powoli się kończyły, a ona coraz wyraźniej widziała ich wartość.

Znajdowała ukojenie w małej wiejskiej bibliotece, do której codziennie jechała półtorej godziny autobusem. Zakradała się między wąskie regały z tabliczkami pisanymi ręką starego bibliotekarza Tajemnice życia i śmierci i szukała odpowiedzi w starych książkach.

On uciekł tego dnia do mieszkania kochanki. Tam wszystko było jasne, ciepłe, swojskie. Spotykali się trzy lata, a on kochał ją szaloną miłością był zazdrosny, potrafił ją upokorzyć, potrafił się upokorzyć nie mógł oddychać bez jej młodego ciała.

Dziś postanowił: rozwód. Po co krzywdzić wszystkich troje? Żony już nie kochał, o więcej nienawidził jej. Tutaj zacznie nowe, szczęśliwe życie. Próbował sobie przypomnieć uczucie do żony sprzed lat. Nie potrafił. Wydawało mu się, iż była odpychająca już od pierwszego dnia znajomości. Wyjął z portfela jej zdjęcie, podarł na drobne kawałki.

Mieli się spotkać w restauracji tej samej, gdzie pół roku wcześniej świętowali piętnastolecie ślubu. Ona dotarła pierwsza. On, zanim poszedł na spotkanie, jeszcze raz zajrzał do ich mieszkania w Warszawie i długo szukał w szafie papierów potrzebnych do rozwodu. Zniecierpliwiony, wywracał szuflady, rzucał papiery na podłogę.

W jednej znalazł ciemnogranatową, zaklejoną teczkę. Nigdy wcześniej jej nie widział. Kucnął na podłodze i jednym ruchem zerwał taśmę. Oczekiwał wszystkiego, choćby kompromitujących zdjęć. Ale w środku były wyniki badań, dokumenty ze szpitali, zaświadczenia, pieczątki wszystko na nazwisko żony.

Prawda uderzyła go nagle, jak piorun. Chora! Wpisał w Google nazwę diagnozy. Ekran wyświetlił straszne zdanie: od 6 do 18 miesięcy życia. Spojrzał na daty badanie miało już pół roku. Dalej pamiętał niewiele. W głowie dźwięczało tylko: 6-18 miesięcy.

Czekała na niego czterdzieści minut. Telefon milczał. Zapłaciła 129 złotych rachunku i wyszła na ulicę. Był piękny, złoty jesienny dzień, słońce nie grzało mocno, ale otulało ciepłem duszę. Jak piękne jest życie. Jak cudownie być tu, na ziemi, z dala od wszystkiego byle ze słońcem i lasem niedaleko.

Pierwszy raz od dnia, kiedy poznała diagnozę, naprawdę pożałowała samej siebie. Starczyło jej sił, by kryć straszliwy sekret przed mężem, rodzicami, przyjaciółkami. Nie chciała ich obarczać, wolała sama się rozpaść, jeżeli miałoby to im oszczędzić cierpienia. Zresztą z tej jej ziemskiej drogi zaraz nie zostanie choćby wspomnienie.

Szła ulicą i widziała w oczach ludzi euforia przed nimi cała przyszłość, zima, ale przecież po niej przyjdzie wiosna! Tego uczucia już nie mogła w sobie odnaleźć. Smutek narastał aż w końcu wyrwał się w lawinie łez

On miotał się po mieszkaniu. Pierwszy raz w życiu poczuł, fizycznie wręcz, ulotność i kruchość życia. Przypominał sobie żonę młodą, z czasów, gdy byli jeszcze w sobie zakochani i pełni planów. Przecież ją kochał, wtedy naprawdę ją kochał! Przez chwilę miał wrażenie, iż te piętnaście lat zniknęło, nie istniało. I wszystko przed nimi szczęście, młodość, wspólna przyszłość

Przez ostatnie tygodnie otoczył żonę opieką, był przy niej nieustannie i niespodziewanie poczuł się szczęśliwy. Bał się jej stracić, gotów był oddać wszystko, byle ją uratować. Gdyby ktoś powiedział mu wtedy, iż miesiąc wcześniej nienawidził żony i chciał rozwodu, odparłby: to nie byłem ja.

Widząc ból jej pożegnania z życiem, słysząc jej cichy płacz nocami, gdy myślała, iż śpi, rozumiał, iż nie ma gorszego przekleństwa niż świadomość własnej śmierci. Widział jej walkę, desperackie kurczowe trzymanie się każdej nadziei.

Ona odeszła dwa miesiące później. Usłał kwiatami drogę z domu na cmentarz. Płakał, jak dziecko, kiedy trumnę opuszczano do grobu postarzał się o tysiąc lat.

W domu, pod jej poduszką, znalazł noworoczną karteczkę z marzeniem: Być szczęśliwą z Nim do końca swoich dni. Mówią, iż spełniają się życzenia pomyślane w sylwestra. Może to prawda, bo on w tym samym roku napisał: Zostać wolnym.

Każdy dostał to, czego jak się wydawało najbardziej pragnąłMinęły lata. Ludzie wrastali w nowe życia, zmieniali adresy, znajdowali innych lub tracili wszystko. On przez długi czas nie potrafił już nikogo pokochać. Milczenie w mieszkaniu dławiło go, ale ze zdjęć, których teraz nie mógł już podrzeć, patrzyła na niego ona ta, która wytrwała, choć nie musiała.

Pewnego przedwiośnia odnalazł w starej książce biblioteczny kwit, zagubiony pomiędzy kartkami, podpisany jej drobnym pismem: Kto żyje cicho, widzi więcej. Usiadł wtedy przy otwartym oknie i poczuł łagodny powiew. Przez chwilę wydało mu się, iż słyszy jej głos ten beztroski, poranny szept, irytujący, teraz boleśnie upragniony.

Zrozumiał, iż choć przegapił jej szczęście za życia, to ono po cichu przeniknęło go i zostało z nim na zawsze. I iż miłość, jeżeli choć raz była prawdziwa, zostawia ślad głębszy niż nienawiść czy żal. Kiedy zamknął oczy, widział poranne słońce wpadające przez okno, rozpościerające się nad światem tak samo jak wtedy, kiedy wszystko jeszcze mogło się zacząć.

I przez krótką chwilę, dzięki temu wspomnieniu, choćby dla niego życie stało się znowu piękne.