Od mniej więcej roku mój syn mieszkał z Zosią, ale nie znaliśmy jej rodziców. Trochę mnie to dziwiło, więc postanowiłam sprawdzić, o co chodzi.
Zawsze starałam się wychować syna na faceta, który przede wszystkim szanuje kobiety swoją babcię, mamę, żonę, córkę. Moim zdaniem to jest najważniejsza cecha, jaką mężczyzna mieć powinien: szacunek do kobiet. Mój mąż i ja zadbaliśmy o to, by nasz syn miał porządną edukację, dobre wychowanie i wszystko, czego potrzeba, żeby przeszedł przez życie na łatwiznę. Nie chcieliśmy potem wtrącać się mu bardziej w dorosłość, ale mieszkanie i tak mu kupiliśmy dwupokojowe, w centrum Krakowa. Pracował już co prawda, żeby utrzymać się samodzielnie, ale na własne mieszkanie nie uzbierałby prędko, chyba iż wygrałby w lotka.
No ale nie od razu przekazaliśmy mu akt własności, choćby nie mówiłam o tym zakupie słowem. Czemu? Bo syn zamieszkał z dziewczyną stąd te nasze tajemnice. Rok już z Zosią pod jednym dachem, a my jej rodziców na oczy nie widzieliśmy i w sumie szczerze mówiąc trochę mnie to gryzło.
Sprawa nabrała rumieńców, gdy dowiedziałam się przypadkiem od koleżanki, iż mama Zosi była kiedyś sąsiadką jej rodziny. Koleżanka rzuciła kilka ploteczek, od których włos się jeży na głowie. Okazało się, iż matka Zosi wyrzuciła męża z domu, kiedy ten zaczął zarabiać mniej no a potem zaczęły się prawdziwe cyrki. Pani matka, jak już pozbyła się męża, zaczęła się spotykać z żonatym, ale bogatym facetem. Babcia Zosi, jak się okazało, miała ten sam gust co córka ona też była miłośniczką żonatych panów. Mało tego, potrafiła własną córkę i wnuczkę zaciągnąć do willi tego jegomościa, żeby pomagały w gospodarstwie!
Tak czy owak, wychodzi na to, iż mój syn miał już niejedną poważną pogawędkę z przyszłą teściową. Przede wszystkim martwi mnie to, iż matka i babcia Zosi skutecznie nastawiają ją przeciwko ojcu.
Wygląda na to, iż Zosia bardzo kocha swojego tatę, ale przez te dwie panie jej relacja z nim wisi na włosku. A potem, jakby tego było mało, Zosia postanowiła rzucić studia, bo uważa, iż to facet powinien utrzymywać rodzinę. Jasne, w sumie się zgadzam przygotowałam syna do tego, ale niech mnie ręka boska broni, jeżeli przyjdą na nich jakieś prawdziwe kłopoty. Gdzie wtedy Zosia będzie miała tę swoją niezależność? Jak pomoże wtedy mężowi? A tak w ogóle przeniosłam własność mieszkania na siebie, bo dobrze wiem, iż syna wychowałam na łanię, jak to się u nas mówi. Niby wszystko, co kupione przed ślubem, po rozwodzie się nie dzieli, ale Zosia jest tak sprytna, iż potrafiłaby zostawić mojego gentlemana w samych skarpetkachAle wiecie, czego się nauczyłam po tej całej historii? Że dzieci, choćby nie wiem, jak były kochane i wychowywane, i tak pójdą swoją drogą. Możesz ułożyć im życie, zbudować pod nimi poduszki bezpieczeństwa, pilnować każdego kroku Ale kiedy przychodzi prawdziwy sprawdzian, one wybierają same czasem pod wpływem takich Zosiek, czasem wbrew całemu rozsądkowi świata. Patrzyłam, jak mój syn walczy nie ze mną, tylko o nią, o siebie, o rodzinę, o przekonania.
I może właśnie w tym wszystkim najwięcej nauczył się nie on, ale ja: żeby pozwolić mu upaść i podnieść się po swojemu. choćby jeżeli świat Zosi wygląda na burzliwy i pokręcony, a fundamenty naszej rodziny kruszą się od plotek i lęków może prawdziwa dojrzałość to przestać próbować kontrolować czyjeś szczęście. Pamiętać po cichu, iż choćby najładniejsze mieszkanie nic nie znaczy, jeżeli nie ma w nim domu, a każdy musi sam zdecydować, z kim ten dom zbuduje.
Więc zostawiłam synowi akt własności na stole. Bez słowa, bez morałów i ostrzeżeń. Może nie będzie miał łatwo, a może za rok przybiegnie z walizką w ręku i łzami w oczach. To już nie moje zmartwienie. On jest już mężczyzną wreszcie to widzę. A ja? Ja po cichu wierzę, iż to, co mu daliśmy szacunek, wolność, lekcje dobre i złe wystarczą, żeby choćby jeżeli los ich rozdzieli, mój syn wyszedł z tego życia na własnych zasadach. I chyba tylko tego matka naprawdę powinna chcieć.
