Ta nasza moralność
"Moralność pani Dulskiej" od ponad 100 lat nie schodzi z afisza. Opiera się modom i tendencjom, próbom odrzucania i modernizowania. Trwa, bo jest arcydziełem scenicznej konstrukcji, arcyprecyzyjnym wzorcem przekazywania treści i idei poprzez akcję sceniczną. Można z nią robić, co się komu żywnie podoba i Zapolska okazuje się zawsze być lepsza od mód, prądów, "izmów" i awangardowych interpretacji. Bo w każdej epoce, gdy sumienie abdykuje na rzecz obyczaju, powstają takie właśnie zjawiska, jak choćby wyśmiewna u Zapolskiej kołtuneria.
Zapolska z furią wojującej feministki walczyła bezlitośnie z kołtuństwem i uroszczeniami klasowymi, Anna Augustynowicz postanowiła uderzyć w neomieszczan, w kult pieniądza i urządzania się za wszelką cenę, w przeżywającą renesans mentalność, posiadacza, który ostatecznie dokonał wyboru między "być" a "mieć", otwarcie preferując wartości materialne.
W Teatrze Narodowym wystawiła ten utwór w dość zaskakującej tonacji. Na początku mamy wrażenie, iż to nie komedia Zapolskiej, ale jedno z dzieł Ibsena.
Scena spowita jest mrokiem. Siedzące prawie nieruchomo postacie wypowiadaj swoje kwestie w pewnej zadumie. Dopiero potem wsłuchując się w wypowiadane słowa doceniamy ukryte przez autorkę, perełki sarkastycznego humoru. Pierwsze odkrycie . Te postacie tylko pozornie "mówią do siebie", bo tak naprawdę ze sobą nie rozmawiają. Kożuchowska nie jest jak to często bywa pełną energii Dulską. Jest potworem, który rozwija swe macki powoli, minuta, po minucie widać, jak trzyma wszystkich w garści. Jaka jest bezwzględna i nieznosząca sprzeciwu. Panuje nad własnymi emocjami i potrafi zarządzać emocjami innych. Doskonale zna ich słabości. Wydaje się być wytrawną graczką. Jeden z ważniejszych pojedynków na racje toczy z Juliasiewiczową, (Gabriela Muskała), która na początku zastygając w ruchu przypomina na chwilę postać Infantki z portretu Diego Velázqueza. Potem okazuje się postacią znacznie silniejszą i bardziej obłudną i okrutną niż Dulska. To nowe spojrzenie na Zapolską dotyczy także postaci Lokatorki (Anna Grycewicz), która bardziej niż kobietę znękaną przypomina młodopolską Rachelę. W wykonaniu Beaty Fudalej pełnokrwistości i młodopolskiego sznytu nabiera postać Tedrachowej, pozostało pełna szlachetności i naiwności Hanka, dwie zupełnie pozbawione osobowości, bo całkowicie zdominowane przez matkę Hesia i Mela oraz odsunięty na drugi, a choćby trzeci plan Dulski, cichy notariusz hipokryzji.
Mocne zamknięcie ub. Sezonu Narodowego. Z otwarciem obecnego jest nieco gorzej, ale o tym za tydzień.










