O szóstej rano mąż zrzucił mnie z łóżka. Najpierw myślałam, iż to jakiś niefortunny przypadek, ale kiedy sytuacja powtórzyła się następnego dnia, zaczęłam podejrzewać spisek. A wszystko zaczęło się po naszym weekendzie u jego mamy na wsi.
Jesteśmy małżeństwem dopiero od pół roku, ale po tym incydencie dosłownie spakowałam wszystkie emocje w walizkę i zdecydowałam: rozwód! Powód zachowania mojego męża dosłownie zwalił mnie z nóg. Opowiem wszystko po kolei.
Wychowałam się w Warszawie i nigdy choćby nie rozważałam potrzeby wstawania skoro świt. Pracuję dla międzynarodowej firmy, więc często robię nadgodziny lub rozpoczynam pracę późnym wieczorem. Kiedy w Polsce jest dzień, w Stanach akurat środek nocy taki urok globalizacji.
Mój mąż, Staszek, jest z małej mazowieckiej wioski. On bez budzika o szóstej na nogach, bo przecież trzeba zrobić jajecznicę i zaparzyć kawę.
Śniadanie codziennie o siódmej! powiedział mi na pierwszej randce.
Wtedy się tylko zaśmiałam i pomyślałam, iż to na pewno da się pogodzić, szczególnie iż po nocnym trybie pracy mogę ucinać sobie drzemki w dzień.
Przez pierwsze sześć miesięcy naszego wspólnego życia żyliśmy całkiem nieźle. Starałam się wczuć w jego wiejski harmonogram, gdy tylko pamiętałam kompromis, wiadomo. Myślałam, iż jesteśmy wzorową parą!
Ale wszystko rozsypało się po wizycie u jego matki. Teściowa mieszka w stareńkim, ale bardzo przytulnym domu pod Garwolinem. Gdy ją pierwszy raz zobaczyłam, miałam przed oczami wiejską sielankę: domowy sernik, pogaduchy przy herbacie, miłe wieczory… Ale rzeczywistość dała mi w twarz jak zimny prysznic.
Nie minęło kilka godzin, a teściowa już znajdowała dla mnie nowe zadania i uszczypliwe komentarze.
Prawdziwa katastrofa wybuchła następnego ranka.
Ją trzeba budzić po wiejsku, jak u nas się robi stwierdziła teściowa przy śniadaniu, gdy jeszcze chrapałam w najlepsze. Później odkryłam, iż Staszek postanowił “wprowadzić mnie w rytm wsi” według polecenia mamy.
Gdy pierwszy raz wyciągnął mnie siłą z łóżka, myślałam, iż śnię!
Zwariowałeś?! wrzasnęłam, bardziej przerażona niż zła.
Budzik cię nie rusza, mama mówi, iż to najlepszy sposób na pobudkę odpowiedział spokojnie, jakby podnosił mnie dla mojego dobra.
Ale Staszek, ja przecież pracuję nocami! Żeby być człowiekiem, muszę się wyspać!
U nas w rodzinie zawsze było tak i będzie skwitował, jakby zamknął temat na wieki.
Następny ranek powtórka z rozrywki. Czułam się, jakby on i jego mama uknuli jakąś chłopską intrygę przeciwko mnie.
Nie mogłam pojąć, jak facet, z którym chciałam spędzić całe życie, nagle wraca z wioski i zamienia się w kopię swojej matki.
Po powrocie do miasta Staszek już non stop powtarzał Mama wie najlepiej. Upór godny muła. Wtedy zrozumiałam: dzieli nas więcej niż dziesiątki kilometrów między Warszawą a jego rodzinną wsią.
Teraz przygotowuję papiery na rozwód, bo już cierpliwości mi zabrakło.
A wy jak byście postąpili na moim miejscu? Może faktycznie przesadzam i powinnam była po prostu kupić sobie dwa budziki?
