O szóstej rano mąż brutalnie zrzucił mnie z łóżka. Z początku sądziłam, iż to głupi przypadek, ale już następnego dnia sytuacja się powtórzyła. Wszystko wydarzyło się po wizycie u jego matki na wsi.
Byliśmy małżeństwem dopiero od pół roku, ale po tym incydencie nie miałam wątpliwości muszę złożyć pozew o rozwód. Powód, przez który on mnie tak potraktował, dosłownie mną wstrząsnął. Opowiem, jak do tego doszło.
Dorastałam w Warszawie i nigdy nie musiałam wstawać wcześnie rano. Pracuję dziś zdalnie dla międzynarodowej firmy, więc mój czas pracy często przypada na późne wieczory lub noce. Kiedy w Polsce jest dzień, na drugim końcu świata jest noc muszę więc często pracować do późna.
Mój mąż, Szymon, pochodzi z małej mazowieckiej wsi, gdzie przyzwyczaił się wstawać o świcie. choćby po przeprowadzce do miasta nie zmienił swoich zwyczajów: wstaje zawsze o szóstej i domaga się jajecznicy oraz kawy.
Śniadanie musi być o siódmej. Zawsze. powiedział przy naszym pierwszym spotkaniu.
Wtedy tylko się zaśmiałam, nie uważałam tego za problem. Tym bardziej iż po nocnej pracy mogłam spokojnie uciąć sobie drzemkę w ciągu dnia.
Przez pierwsze pół roku razem wszystko układało się naprawdę dobrze. Starałam się czasem dostosować do jego codzienności, kiedy pamiętałam, i dogadywaliśmy się przyzwoicie. Wydawało się, iż mamy szczęśliwy związek.
Wszystko zmieniło się po tej feralnej wizycie u jego mamy. Teściowa mieszka w niewielkiej wiosce pod Płockiem, w starym, ale zadbanym domu. Gdy tam weszłam po raz pierwszy, pomyślałam, iż czeka mnie wiejska sielanka: pachnące ciasto drożdżowe, ciepełko, rozmowy do herbaty pod wieczór. Rzeczywistość okazała się bolesna.
Już po kilku godzinach dotarło do mnie, iż daleko tu do spokoju. Teściowa nie szczędziła mi drobnych przytyków, ciągle miała powód do wyrzutów.
Prawdziwe piekło zaczęło się następnego dnia rano.
Trzeba ją budzić tak, jak my zwykliśmy rzuciła przy śniadaniu, kiedy ja jeszcze spałam. Jak się niedługo dowiedziałam, Szymon postanowił posłuchać matki i nauczyć mnie porządnego wstawania, jak na wsi.
Gdy po raz pierwszy zostałam siłą ściągnięta z łóżka, byłam w osłupieniu.
Zwariowałeś?! krzyknęłam, zła i przestraszona.
Budzik cię nie budzi. Mama mówi, iż tak najlepiej się obudzić odpowiedział spokojnie, jakby nic się nie stało.
Ale ja pracuję nocami! Muszę się wyspać, żeby mieć siły funkcjonować!
W naszej rodzinie tak się żyje Szymon powiedział to tak, jakby wszystko wyjaśniało.
Następnego ranka znów powtórzył tę samą lekcję. Miałam wrażenie, iż on i jego matka celowo mnie dręczą.
Nie mogłam zrozumieć, jak człowiek, z którym chciałam spędzić życie, tak nagle mógł się zmienić pod wpływem matki.
Po powrocie do Warszawy Szymon już zupełnie nie przypominał siebie. Natrętnie powtarzał: Mama wie, co dobre. Jego upór i ślepe posłuszeństwo przekonały mnie, iż różni nas zbyt wiele.
Teraz kompletuję dokumenty, by wnieść pozew o rozwód. Straciłam cierpliwość.
A wy jak byście postąpili na moim miejscu? Może to ja za bardzo się pośpieszyłam?
