Marka NovaReign wciąż pozostaje stosunkowo mało znana w świecie power metalu, jednak ten stan rzeczy może niedługo ulec zmianie. Po ośmiu latach oczekiwania, 17 lipca 2026 roku, amerykańska formacja powróciła z drugim studyjnym albumem zatytułowanym Shifting the Axis of the World. To wydawnictwo zdecydowanie bardziej dojrzałe, przemyślane i ambitne niż debiutanckie Legends. Zespół stworzył materiał, który udowadnia, iż progresywny power metal wcale nie musi oznaczać przesadnie skomplikowanych, pozbawionych emocji kompozycji. NovaReign udowadnia, iż techniczny kunszt można połączyć z melodyjnością, energią i prawdziwą przebojowością. Dla fanów gatunku to bez wątpienia wyjątkowo interesująca pozycja.
W składzie zespołu doszło do niewielkiej zmiany — w 2023 roku dołączył gitarzysta David Walston, który wraz z Balmorem Lemusem stworzył jeden z najważniejszych filarów brzmienia albumu. To właśnie praca obu gitarzystów stanowi jeden z największych atutów Shifting the Axis of the World. Mocne, wyraziste riffy, efektowne pojedynki gitarowe oraz neoklasyczne pasaże napędzają większość kompozycji.
Muzycznie NovaReign porusza się pomiędzy europejskim power metalem spod znaku Gamma Ray, a bardziej progresywnymi inspiracjami w stylu Fates Warning, Angra czy Adagio. Zespół stawia na szybkość, rozbudowane struktury i skomplikowane aranżacje, ale jednocześnie nie zapomina o najważniejszym elemencie tego gatunku — melodii. Panowie wyraźnie odrobili swoje zadanie domowe, a osiem lat przerwy między albumami nie zostało zmarnowanych.
Duży progres słychać również u wokalisty Davida Marqueza, który brzmi znacznie pewniej niż na debiucie. Jego głos doskonale podkreśla epicki charakter kompozycji i nadaje im dodatkowej energii. Cały zespół sprawia wrażenie niezwykle zgranego kolektywu, a indywidualne umiejętności każdego muzyka przekładają się na bardzo wysoki poziom całego materiału.
Największą siłą albumu pozostaje jednak gitarowa współpraca. Duety solowe, błyskawiczne przebiegi i klasyczne neoklasyczne zagrywki przywołują najlepsze tradycje progresywnego power metalu, ale nigdy nie przesłaniają samych utworów. Sekcja rytmiczna również zasługuje na uznanie — płynnie przechodzi od galopujących, typowych dla power metalu fragmentów do bardziej złożonych i technicznych partii.
W porównaniu z debiutem zespół wykonał wyraźny krok naprzód. Brzmienie jest mocniejsze, bardziej przestrzenne i zdecydowanie lepiej dopracowane. Każdy instrument otrzymał odpowiednią przestrzeń, dzięki czemu choćby najbardziej rozbudowane fragmenty pozostają czytelne. Na uwagę zasługuje również oprawa graficzna — charakterystyczna i utrzymana w klimacie, który dobrze współgra z muzyczną zawartością albumu.
Produkcja jest nowoczesna, ale pozbawiona sterylności. Instrumenty brzmią selektywnie, a wokale zachowały naturalną dynamikę. Dzięki temu choćby najbardziej wymagające aranżacyjnie momenty nie przytłaczają słuchacza. Album składa się z siedmiu rozbudowanych kompozycji o łącznej długości ponad 53 minut. Już otwierający " Ode to the Masses" pokazuje, iż NovaReign nie zamierza iść na łatwiznę. Gęste harmonie gitarowe, rozbudowane struktury i efektowne partie solowe wyznaczają kierunek całego wydawnictwa. "Sun & Moon oraz " Thunder & Majesty" należą do najmocniejszych punktów albumu. Łączą techniczną precyzję z chwytliwymi melodiami i refrenami, które zostają w pamięci mimo progresywnego charakteru utworów. Zespół udowadnia, iż choćby długie kompozycje mogą zachować dynamikę i zainteresować słuchacza od początku do końca.
Najwięcej klasycznego power metalu otrzymujemy w "Ironslides", który przywołuje najlepsze lata Gamma Ray, Edguy czy Helloween. Co ciekawe, mimo amerykańskiego pochodzenia zespołu utwór brzmi niezwykle europejsko. Kolejnym mocnym punktem jest rozpędzony "Blood of the Game", oparty na potężnym riffie i świetnej współpracy gitarzystów. To prawdziwy pokaz techniki i kompozycyjnego wyczucia.
NovaReign nie zwalnia tempa również w pełnym energii i agresji Mors Indecepta. To przykład tego, jak powinien brzmieć współczesny power metal najwyższej klasy — dynamiczny, pełen emocji i jednocześnie dopracowany w każdym szczególe. Całość prowadzi do finału w postaci ponad ośmiominutowego utworu tytułowego Shifting the Axis of the World, który stanowi idealne podsumowanie całego albumu.
Oczywiście nie jest to płyta pozbawiona wad. Większość kompozycji przekracza siedem minut, przez co w niektórych momentach album może tracić nieco na dynamice. Kilka fragmentów można byłoby skrócić bez utraty wartości artystycznej. Jest to jednak materiał wymagający skupienia i najlepiej sprawdzający się podczas pełnego odsłuchu, a nie jako zbiór pojedynczych utworów.
Mimo tych drobnych niedociągnięć Shifting the Axis of the World pokazuje, iż NovaReign należy w tej chwili do najciekawszych zespołów na scenie progresywnego power metalu. Amerykanie konsekwentnie rozwijają własny styl, łącząc techniczną perfekcję z melodyjnością, epickim rozmachem i klasycznym duchem gatunku.
To jedna z największych niespodzianek 2026 roku i dowód na to, iż znakomity album może pojawić się zupełnie niespodziewanie.
Ocena: 9/10
