Jadwiga była kobietą o podejściu zdecydowanie nowoczesnym przynajmniej tak jej się wydawało. Zawsze była nienagannie ubrana, bo dzięki świetnej pracy w warszawskiej firmie, szefostwo ją bardzo szanowało. Miała dwóch dorosłych synów: najstarszy miał trzydzieści osiem lat, młodszy był świeżo po trzydziestce. Do kompletu dochodziły też dwie synowe.
Jadwiga z upodobaniem powtarzała, iż synowe ma skrajnie różne, podobnie jak synów. I w zasadzie miała rację ot, genetyka i życie. Jej najstarsza synowa, Zofia, była dziewczyną z typowej podwarszawskiej wsi. Jadwiga nie wierzyła w stereotypy miastowych i wieśniaczek, ale Zofia była wręcz uosobieniem tych teorii.
Oczywiście Jadwiga nie mieszała się w rodzinne sprawy synów, więc tak naprawdę o ich życiu domowym wiedziała niewiele. Jedyne, co słyszała o związku swojego najstarszego syna z Zofią, to fakt, iż ożenił się, bo Zofia zaszła w ciążę, a ich pierworodny syn pojawił się całe pięć miesięcy po weselu. Dla Zofii mąż był raczej kwestią praktyczną, taką niezbędnością.
Zofia była osobą osobliwie trudną w obyciu. Dzwoniła do teściowej niemal wyłącznie wtedy, gdy coś się waliło i lubiła się wyżalić bo narzekać to jej sport narodowy. Przyjaciół nie miała, bo dogadać się z nią graniczyło z cudem.
Druga synowa, Magdalena, była dokładnym przeciwieństwem Zofii. Po weselu zaprzyjaźniła się z Jadwigą i polubiła wspólne rozmowy przy kawie. Po czasie Jadwiga załatwiła Magdalenie pracę w swoim biurze na Mokotowie. Współpracownicy ją chwalili pracowita, miła, do tańca i do różańca. Magdalena miała kilku bliskich znajomych, z którymi spotykała się okazjonalnie.
Pewnego pochmurnego poranka Zofia nagle pojawiła się w biurze teściowej. Jadwiga wiedziała, iż ostatnio u jej syna i synowej nie dzieje się najlepiej, ale jak zwykle, trzymała się z daleka. Tego dnia Zofia przyszła z siostrą i od progu zaczęła lament:
Mamo, nie wytrzymam już! Mam dosyć! Podjęłam decyzję: zostawiam twojego syna, wynajmuję mieszkanie w centrum Warszawy, a on niech sobie radzi sam, grubas jeden.
Dzień dobry, Zofio. Wiesz dobrze, iż się nie wtrącam w wasze sprawy. Powiedz mi tylko, gdzie chcesz wynająć to mieszkanie i jak dzieci będą dojeżdżać do szkoły?
W centrum, przecież tam jest wszystko pod ręką.
Ale Zofio, za co zamierzasz płacić tę astronomiczną warszawską czynszówkę w złotówkach?
A właśnie o to mi chodzi! Jako babcia jesteś mi winna pomoc finansową. Powinnaś nam pomóc! Ja nie mam takich pieniędzy, Zofio. jeżeli ci bardzo zależy, to wieczorem przeleję ci z konta tyle, ile będę mogła. Sądziłam, iż nie potrzeba ci aż tyle.
Zosiu, chodź już wtrąciła się siostra, ciągnąc ją za rękaw Przecież wiadomo, iż matka zawsze stanie po stronie syna.
Już wychodziły, kiedy zza drzwi wystawiła głowę wystraszona Magdalena. Na co się tak gapisz? Zobaczysz, ciebie też to czeka! Teściowa i tak ci nie pomoże, jak coś się stanie.
Magdalena autentycznie się wzdrygnęła na widok tej sceny. Spojrzała pytająco na Jadwigę, a ona ze spokojem odparła: To nic wielkiego. Przeleję jej te pieniądze wieczorem, skoro tak jej się spieszy. Dzieci z domów dziecka się tu nie przeprowadzą. Przecież to tylko złotówki. Nie wierz we wszystko, co słyszysz…
