Nigdy nie kochałem swojej żony.
Mówiłem jej to wiele razy.
Nie była temu winna.
Żyliśmy całkiem dobrze, bez kłótni.
Jadwiga nie robiła scen, nie miała pretensji.
Była miła, troskliwa, zawsze przy mnie.
Problem był jeden – brak miłości.
Każdego ranka budziłem się z myślą o odejściu.
Marzyłem o kobiecie, którą naprawdę pokocham.
Nie przypuszczałem, jak los to odmieni.
Z Jadwigą było mi wygodnie.
Prowadziła dom doskonale, była piękna.
Przyjaciele mi zazdrościli.
Nie rozumieli, jak trafiła mi się taka żona.
Sam nie wiedziałem, czym zasłużyłem na jej miłość.
Jestem zwykłym mężczyzną, niczym się nie wyróżniam.
A ona mnie kochała. Jak to możliwe?
Jej oddanie nie dawało mi spokoju.
Najbardziej dręczyła mnie jedna myśl.
Jeśli odejdę, zajmie mnie ktoś inny.
Bogatszy, przystojniejszy, bardziej spełniony.
Gdy wyobrażałem ją sobie z innym, wpadałem w szał.
Była moja, choć jej nie kochałem.
Poczucie posiadania było silniejsze niż rozsądek.
Czy można żyć z kimś bez miłości?
Myślałem, iż dam radę. Myliłem się.
„Jutro wszystko jej powiem” – postanowiłem przed snem.
Rankiem, przy śniadaniu, zebrałem się na odwagę.
— Jadziu, usiądź, musimy porozmawiać.
— Oczywiście, słucham cię, kochanie.
— Wyobraź sobie, iż się rozwodzimy. Odchodzę, żyjemy osobno.
Jadwiga roześmiała się.
— Co za zabawne pomysły! To jakaś gra?
— Wysłuchaj mnie do końca. To poważna sprawa.
— Dobrze, wyobrażam to sobie. I co dalej?
— Odpowiedz szczerze: znajdziesz kogoś innego, jeżeli odejdę?
— Wiesław, co się z tobą dzieje?
— Dlaczego myślisz o odejściu?
— Bo cię nie kocham i nigdy nie kochałem.
— Co? Żartujesz? Nic nie rozumiem.
— Chcę odejść, ale nie potrafię.
— Myśl o tobie z innym nie daje mi spokoju.
Jadwiga pomyślała chwilę.
— Nie znajdę nikogo lepszego od ciebie.
— Nie martw się. Odejdź, nie będę z nikim innym.
— Obiecujesz?
— Oczywiście — zapewniła Jadwiga.
— Czekaj, ale gdzie ja adekwatnie miałbym pójść?
— Nie masz dokąd?
— Zawsze byliśmy razem. Powinienem zostać blisko ciebie — powiedziałem smutno.
— Nie przejmuj się — odparła Jadwiga. — Po rozwodzie wymienimy mieszkanie na dwa mniejsze.
Milczałem długo, patrząc na jej spokojną twarz.
Nie wiedziałem, co powiedzieć dalej.
Chciałem wolności, a dostałem pustkę.
Jadwiga wstała, zabrała talerze, jakby nic się nie stało.
Ja zostałem sam ze swoimi myślami.
Tak skończyła się ta rozmowa – bez łez, bez krzyku.









